“ขอโทษนะเสี่ยวซือ คราวนี้รุ่นพี่เซียวไน่บอกว่าอยากเจอฉันตามลำพัง อีกอย่างข้อเท้าเธอยังไม่หายดี อยู่พักผ่อนที่บ้านเถอะ”
ไม่นาน คำชวนครั้งที่สองจากเซียวไน่ก็มาถึง
เป้ยเวยเวยมีสีหน้ารู้สึกผิด เธอคิดเพียงว่าเป้ยซือคงไม่มั่นใจในตัวเอง จึงอยากตามเธอไปด้วย ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น
แต่ถึงเธอจะมีใจให้เซียวไน่อยู่บ้าง ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อความคิดของเขาได้
เป้ยซือส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่เวยเวยไปเที่ยวกับรุ่นพี่ให้สนุกนะคะ ถ้ารุ่นพี่ได้เป็นพี่เขยในอนาคตของฉัน ฉันต้องดีใจมากแน่ ๆ”
“พูดอะไรเหลวไหลน่ะ” เป้ยเวยเวยเขินจนถลึงตาใส่เธอ ก่อนจะมองเธออย่างอ่อนโยน “ถ้าอย่างนั้นก็อยู่บ้านดี ๆ นะ”
“รู้แล้วค่ะ รีบไปเถอะ”
ตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป้ยเวยเวยรู้สึกสงสารเป้ยซืออยู่ไม่น้อย
พูดไปแล้ว ครอบครัวเป้ยติดค้างบุญคุณครอบครัวเป้ยซือไม่น้อยเลย
ครั้งหนึ่ง พ่อของเป้ยเวยเวยตกแม่น้ำโดยไม่คาดคิดขณะตกปลา เกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่พ่อของเป้ยซือช่วยเขาขึ้นมาได้
นี่จึงเป็นเหตุผลที่พ่อแม่ตระกูลเป้ยซึ่งรักเป้ยเวยเวยมาก ยอมให้เป้ยซือมารบกวนลูกสาวของตน
นี่เป็นบุญคุณช่วยชีวิตเชียวนะ!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เป้ยเวยเวยก็รู้สึกผิดอย่างยิ่ง “ก่อนเปิดเทอม พี่จะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเธอเอง!”
“ดีเลยค่ะ!”
ระหว่างลงบันได เป้ยเวยเวยคิดถึงเซียวไน่ การเจอกันต่อหน้าย่อมต่างจากการคุยกันทางอินเทอร์เน็ต เธอกับรุ่นพี่เซียวไน่ยังดูห่างเหินกันมาก
เซียวไน่ขับรถมารับเป้ยเวยเวย เขาสัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเขาจากหลังม่านหน้าต่างชั้นสี่ และจ้องอยู่นาน
เป็นเป้ยซือ
เซียวไน่มั่นใจแทบจะแน่นอน
เป้ยซือฮัมเพลงพลางคิดว่าเซียวไน่มีความอดทนอยู่บ้างจริง ๆ แต่ก็แค่พอมีเท่านั้น
เขาจะเป็นฝ่ายมาขอร้องเธอเอง
ถึงตอนนั้น อำนาจตัดสินใจก็จะอยู่ในมือเธอแล้ว
……
เมื่อรถแล่นห่างออกไป แม้เป้ยเวยเวยจะชวนเขาคุย เซียวไน่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ
เขานึกถึงคืนนั้นในโรงพยาบาล นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวแตะลงบนหน้าอกเขา พร้อมเอ่ยว่า “ฉันต้องการคุณ” แค่คิดถึง หัวใจเขาก็ยังเต้นแรงขึ้นมา
ตอนนั้นเขาทำอะไรน่ะหรือ เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าว กัดฟันพูดว่า “คนที่ฉันอยากจีบคือเวยเวย แล้วเวยเวยรู้เรื่องที่เธอทำแบบนี้ไหม? เธอไม่ละอายใจบ้างหรือไง?”
“แปลกจัง ทำไมฉันต้องละอายใจด้วยล่ะ อย่างแรก ตอนนี้คุณสองคนยังไม่ได้เป็นแฟนกัน อย่างที่สอง ถ้าคิดกันตามจริง พ่อฉันช่วยชีวิตพ่อเธอไว้ ส่วนคุณก็เป็นแค่เพื่อนในอินเทอร์เน็ต ถ้าฉันให้พี่เวยเวยเลือก คุณคิดว่าเธอจะเลือกใคร?”
หญิงสาวเปล่งเสียงแผ่วเบา ทว่าเอ่ยถ้อยคำยั่วยุออกมา
เธอยังดึงเนกไทของเขาให้ทั้งคู่ขยับเข้าหากันอีก “ฉันคิดว่าถ้าให้พี่เวยเวยเลือก เธอก็คงเลือกฉัน ไม่ใช่เหรอ?”
เซียวไน่กลับเห็นด้วยอยู่ชั่วขณะ
เวยเวยเป็นคนกตัญญู เมื่อเทียบกับเพื่อนในอินเทอร์เน็ตอย่างเขา เธอย่อมอยากให้พ่อของตัวเองมีชีวิตอยู่มากกว่า
ขณะมองหญิงสาวตรงหน้า เซียวไน่กลับมีความคิดประหลาดผุดขึ้นมา—ใช่สิ เขากับเป้ยเวยเวยยังไม่ได้คบกัน
ตอนนี้เขายังโสด!
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น เซียวไน่ก็แทบไม่กล้าเผชิญหน้ากับตัวเองอยู่ชั่วขณะ
ทำไมถึงคิดแบบนั้นได้?
แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มเรียกเขา “รุ่น～พี่～”
เสียงหวานของเธอทำให้คำเรียกนั้นฟังดูออดอ้อนชวนใจสั่น
“คุณเองก็อยากคบกับฉันใช่ไหม?”
เซียวไน่เม้มริมฝีปาก คว้ามือซุกซนของเธอไว้ “พูดเหลวไหล คนที่ฉันอยากจีบคือเวยเวย”
“เซียวไน่” เป้ยซือเปลี่ยนคำเรียกขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนลมหายใจของเซียวไน่สะดุดไปชั่วขณะ
เขาก้มมองเป้ยซือโดยไม่รู้ตัว วินาทีถัดมา ริมฝีปากก็สัมผัสผ่านราวกับถูกขนนกปัดเบา ๆ
เพียงเท่านั้นก็ทำให้หัวใจเซียวไน่ปั่นป่วนราวคลื่นสูงซัดกระหน่ำ
แววตาของเขาวูบไหวอย่างอันตราย ก่อนจะจ้องเป้ยซือ “เธอกำลังทำอะไร?”
“คุณคิดว่ายังไงล่ะ” เป้ยซือมีใบหน้าที่ทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวน เอ่ยถ้อยคำชวนใจสั่น “เซียวไน่ ฉันไม่รังเกียจหรอกนะที่คุณกับพี่เวยเวยเป็นคู่รักในเกม คุณกล้าคบกับฉันไหม?”
ความทรงจำหยุดลงฉับพลัน
แสงแดดยามเช้าราวกับขับไล่ความมืดมนในใจของเซียวไน่ออกไปด้วย
เขานวดขมับ พลางทอดถอนใจในความคิด เด็กสาวที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะจะเข้าใจได้อย่างไรว่าความรักคืออะไร? โตขึ้นแล้วได้พบเจอผู้คนมากมาย เธอคงกลับมาใช้ชีวิตในทางที่ถูกต้องเอง
ชีวิตของทุกคนที่เคยออกนอกเส้นทางไปชั่วคราวจึงกลับคืนสู่ปกติ เพราะเป้ยซือเงียบหายไป
แต่มีเพียงเซียวไน่เท่านั้นที่รู้ว่าไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
เขาพบว่าตัวเองคิดถึงเป้ยซือทุกวัน
คิดถึงอ้อมกอดนั้น คิดถึงสีหน้าและถ้อยคำยั่วยวนใจของเธอ
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกังวลเรื่องสุขภาพของเธอด้วย
เธอยังเด็กนัก เพิ่งเสียพ่อแม่ไป ทั้งยังเป็นโรคหัวใจ
การที่เธอกล้าแสดงความรักแล้วถูกเขาปฏิเสธ จะทำให้อาการทรุดหนักลงหรือเปล่า
ต่อมา ระหว่างยุ่งกับการเริ่มต้นธุรกิจจนไม่ได้กลับไปมหาวิทยาลัย เขาได้ยินเป้ยเวยเวยซึ่งกำลังฝึกงานพูดถึงเรื่องของเป้ยซือเป็นครั้งคราว
—เป้ยซือเปิดเทอมแล้ว ชีวิตในมหาวิทยาลัยก็ไปได้ดี
แต่ไม่รู้ทำไม เซียวไน่กลับรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา เขาเริ่มไปมหาวิทยาลัยชิ่งทุกวัน
ถึงกับพกกล้องไปถ่ายรูปเป้ยซือไว้ไม่น้อย
ทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้มให้คนอื่น เซียวไน่ก็รู้สึกหึงหวง
เธอเป็นที่ชื่นชอบของใคร ๆ เหมือนกับเขาในอดีต มักได้รับจดหมายรักและคำสารภาพรักอยู่เสมอ
ทุกครั้งที่เห็น เซียวไน่แทบอยากพุ่งเข้าไปชกคนพวกนั้น อยากบอกให้รู้ว่าอย่าเข้าใกล้เป้ยซือ!
ความหึงหวงทำให้เขาคลุ้มคลั่ง
ทำไมคนพวกนั้นถึงมีสิทธิ์สารภาพรักกับเป้ยซือได้?!
ทั้งที่เขาเองก็มีสิทธิ์ตามจีบเธอเหมือนกัน
แต่เขากลับรู้สึกเสมอว่ามีเส้นบางอย่างผูกเธอไว้ เธอกำลังลังเลเรื่องอะไรกันแน่?
คืนหนึ่ง เซียวไน่สะดุ้งตื่นจากความฝัน
ในฝัน เขาเห็นเป้ยซือถามว่า “เซียวไน่ ฉันไม่รังเกียจนะที่คุณกับพี่เวยเวยเป็นคู่รักในเกม คุณกล้าคบกับฉันไหม?”
เขาในฝันตอบว่า “กล้าสิ”
จากนั้นทั้งคู่ก็มีช่วงเวลาแสนหวานและใกล้ชิดกัน
นี่เป็นวันที่ 66 นับตั้งแต่เขารู้จักเป้ยซือ
เขาคิดถึงเป้ยซือจนแทบคลุ้มคลั่ง