【เนื้อหาทั้งหมดผ่านการแก้ไขแล้ว นักอ่านที่เพิ่งเข้ามาอาจไม่ได้อ่านฉบับแรก ฉันเองก็เสียดายมาก ฉบับแรกเด็ดจนชวนเคลิ้มจริง ๆ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องอ่านตามลำดับ เลือกเรื่องย่อยที่ชอบจากคำแนะนำได้เลย】
【ผู้เขียน เป่ยเหนียงจื่อ ตัวเอก ซืออี๋กวง】
【ยกเว้นตอนอวี๋จีจากเรื่องหงส์ขังรัก เรื่องย่อยทั้งหมดไม่ได้มีพระเอกเพียงคนเดียว】
“น่าสนใจนะ เจ้าฝังใจมากทีเดียว ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้าได้เปลี่ยนชะตาชีวิต” เทพธิดาผู้หนึ่งบังเอิญผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง จึงมอบความเมตตาให้วิญญาณโดดเดี่ยวใต้สายน้ำนับพันปี
ก้นแม่น้ำลึกมืด ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
อี๋กวงอยู่ที่นี่มานานนับพันปี จนคิดว่าตนถูกผู้คนลืมเลือนไปแล้ว
แต่ตอนนี้เทพธิดาเมตตา นางจึงมีความหวังที่จะออกไปจากที่นี่
นางชื่อซีซือ ชื่อจริงคือซืออี๋กวง เป็นชาวหมู่บ้านจู๋หลัว เมืองจูจี แคว้นเยว่ ในยุคชุนชิว
แคว้นเยว่พ่ายแพ้แคว้นอู๋ ด้วยรูปโฉมงดงาม นางจึงถูกส่งไปยังแคว้นอู๋เพื่อใช้เสน่ห์ล่อลวงฟูไฉ สุดท้ายช่วยแคว้นเยว่กำจัดแคว้นอู๋ได้สำเร็จ
ทว่าในท้ายที่สุด นางกลับถูกฟ่านหลี่ อดีตคนรัก ผลักให้จมลงในแม่น้ำ กลายเป็นผีในน้ำมานานนับพันปี นางเฝ้าฝันอยากพบคนคุ้นเคยเหล่านั้นอีกครั้ง
ความเดียวดายยาวนานนับพันปีทำให้นางแทบเสียสติไปนานแล้ว ซืออี๋กวงไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
อี๋กวงคิดว่า หากใครต้องเป็นผีในน้ำมานานนับพันปี ก็คงไม่มีทางมีจิตใจเมตตาได้อีก
เทพธิดาจัดเตรียมระบบให้ นามว่า 001 ภารกิจของนางคือเดินทางไปยังโลกต่าง ๆ เพื่อรวบรวมโชคชะตาให้เพียงพอ เมื่อโชคชะตามากพอ นางก็จะกลับไปยังอดีตและเปลี่ยนชีวิตของตนได้
001 กล่าวว่า “โลกภารกิจแรกของโฮสต์คือ ยิ้มนี้โลกละลาย เป้ยซือ”
……
“เวยเวย เสี่ยวซือน่าสงสารนะ พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเดือนก่อนและเสียชีวิตทั้งคู่ ตอนนี้เธอเพิ่งอายุ 18 ปี ไม่มีใครให้พึ่งพา พอดีเธอก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิ่งได้เหมือนกัน ลูกเรียนอยู่ที่นั่น ต่อไปก็ช่วยดูแลเธอให้ดีหน่อยนะ”
เป้ยเวยเวยฟังคำกำชับของแม่จากปลายสาย พลางนวดหว่างคิ้ว ก่อนเงยหน้ามองเป้ยซือที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม
แม้จะมองมาทั้งบ่ายแล้ว แต่พอได้เห็นอีกครั้ง เป้ยเวยเวยก็ยังอดหวั่นไหวไปกับความงามของเด็กสาวไม่ได้
เครื่องหน้าของเธองดงามประณีต ยามขมวดคิ้วก็ชวนให้ผู้คนเอ็นดู จนอยากปกป้องขึ้นมา
ผิวขาวจนแทบโปร่งแสง ดูราวกับคนป่วย เวลานี้เธอยกมือกุมอกแล้วไอเบา ๆ เป้ยเวยเวยจึงรีบรินน้ำให้ “วิ่งหาห้องมาทั้งวันเหนื่อยแล้วใช่ไหม เสี่ยวซือ มาดื่มน้ำอุ่นสักแก้ว”
เป้ยซือรับแก้วมา จิบเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ ลักยิ้มตื้น ๆ สองข้างแก้มยิ่งทำให้เธอดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง “ขอบคุณนะคะ พี่เวยเวย”
เสียงหวานใสแผ่วเบา ประกอบกับรูปร่างบอบบางเช่นนั้น ชวนให้ผู้คนสงสารจับใจจริง ๆ
เมื่อเห็นเด็กสาวอ่อนแอบอบบาง เป้ยเวยเวยก็อดลดเสียงลงไม่ได้ “เสี่ยวซือ นี่คือบ้านที่พี่เช่าไว้ให้แถวมหาวิทยาลัยชิ่ง เธอพอใจไหม?”
เป้ยเวยเวยยังเรียนอยู่ หอพักก็มีเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ จึงดูแลเป้ยซือได้ไม่สะดวก เลยทำได้แค่คิดหาวิธีนี้
เป้ยซือถามเสียงอ่อย “พี่เวยเวยไม่อยู่เป็นเพื่อนหนูที่นี่เหรอคะ? หนูกลัวอยู่คนเดียว”
เป้ยเวยเวยลังเล “แต่ช่วงนี้พี่มีธุระนิดหน่อย”
เธอต้องสอบ อีกทั้งช่วงนี้ยังจะไปพบตัวจริงของเทพแห่งเกมผู้ใช้นามว่าอี้เซี่ยวไน่เหอ ซึ่งเป็นคู่หูในเกมจากเรื่องตำนานรักปีศาจสาวด้วย
ความรู้สึกของทั้งสองค่อย ๆ พัฒนาขึ้นในเกม แม้จะยังไม่ถึงขั้นเป็นแฟนกัน แต่เธอก็รู้สึกดีต่อเทพแห่งเกมจริง ๆ
“ธุระอะไรเหรอคะ? พี่เวยเวยใจดีที่สุดเลย อยู่เป็นเพื่อนหนูที่นี่เถอะนะคะ”
“เสี่ยวซือ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากอยู่กับเธอนะ แต่ว่า… เฮ้อ พี่เล่าให้ฟังทั้งหมดเลยก็แล้วกัน”
เป้ยเวยเวยเล่าเรื่องระหว่างเธอกับเทพแห่งเกมให้ฟัง ก่อนจะพูดอย่างเขินอายว่า “เพราะอย่างนั้น ต่อจากนี้พี่อาจไม่มีเวลาดูแลเธอด้วย”
เป้ยซือมองเป้ยเวยเวยที่มีความสุขจนเต็มใบหน้า แล้วคิดอย่างรู้สึกผิดว่า พี่คะ หนูบอบบางขนาดนี้ ยิ่งต้องมีคนดูแล พี่ก็ดี เซียวไน่ก็ดี ควรดูแลหนูให้ดีทั้งนั้น
“ไม่เป็นไรค่ะพี่เวยเวย พี่พักอยู่แถวมหาวิทยาลัยชิ่งก็ไม่เสียเวลาอยู่แล้ว แล้วพี่ไม่คิดเหรอคะว่าไปเจอเพื่อนในอินเทอร์เน็ต ถ้ามีคนไปด้วยจะดีกว่า? ถึงพี่จะคิดว่าเทพแห่งเกมไม่ใช่คนไม่ดี แต่กันไว้ดีกว่าแก้ใช่ไหมล่ะคะ?”
พอได้ยินเป้ยซือพูดแบบนั้น เป้ยเวยเวยก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
“เทพแห่งเกมไม่ใช่คนไม่ดีหรอก” เป้ยเวยเวยเพิ่งเริ่มมีความรัก เลยยังเผลอหลงใหลจนหน้ามืดตามัวอยู่บ้าง
ก็ไม่แปลกหรอก หลังจากนี้เธอถึงยอมเป็นแม่บ้านเต็มตัวเพื่อเซียวไน่ แถมยังถูกลูกชายแท้ ๆ ในอนาคตล้อว่าโง่อีก
พี่เวยเวยคะ
หนูทำเพื่อช่วยพี่นะ
คนอย่างพี่ควรได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ แล้วจะได้ดูแลน้องสาวซือซือของพี่ให้ดียิ่งขึ้น
ผู้ชายเย็นชาอย่างเซียวไน่ หนูต่างหากที่ควรเป็นคนฝึกเขา
เป้ยซือจะปล่อยให้เป้ยเวยเวยจากไปไหม?
แน่นอนว่าไม่
เป้าหมายของเธอคือเข้าใกล้เซียวไน่และทำให้เขาเป็นของเธอ
ถ้าไม่เก็บเป้ยเวยเวย นางเอกของเรื่องไว้ข้างกาย แล้วเธอจะหาโอกาสเข้าใกล้เซียวไน่ได้อย่างเป็นธรรมชาติจากที่ไหนกัน
ต้องรู้ก่อนว่าเซียวไน่ที่เพิ่งอายุ 22 ปี ก็เป็นเทพบุตรประจำมหาวิทยาลัยแล้ว คนที่โดดเด่นเป็นที่จับตามองขนาดนี้ ต่อให้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิ่งก็ใช่ว่าจะเข้าหาได้ตามใจ
ยิ่งไปกว่านั้น เซียวไน่เริ่มทำธุรกิจตั้งแต่ปี 4 แล้ว แทบไม่ค่อยอยู่ที่มหาวิทยาลัย
ในฐานะพระเอกของโลก ความรักมั่นคงเป็นคุณสมบัติพื้นฐาน แม้ตอนนี้เซียวไน่กับเป้ยเวยเวยยังไม่ได้คบกัน แต่ก็มีใจให้กันแล้ว
ถ้าเป้ยซือไม่จับตาดูเป้ยเวยเวย แล้วจะขัดขวางไม่ให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้น มีเพียงเก็บเป้ยเวยเวยไว้ข้างกาย ถึงจะมีเวลาเจอเซียวไน่มากขึ้น
ถึงในใจจะคิดอย่างหนึ่ง แต่เป้ยซือกลับพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ก็ได้ค่ะพี่เวยเวย จริง ๆ แล้วหนูก็ไม่อยากรบกวนพี่เหมือนกัน”
พูดจบ เป้ยซือทำท่าจะลุกขึ้น แต่ครู่ต่อมากลับยกมือกุมอกแล้วไออย่างหนักสองสามครั้ง ก่อนจะทรุดกลับลงไปบนโซฟา
“แค่ก ๆ พี่เวยเวย หนูเจ็บหน้าอกค่ะ”
เป้ยซือมองเป้ยเวยเวยอย่างน่าสงสาร ดวงตากลมรีมีน้ำตาคลอเต็มหน่วย ดูน่าเวทนาเสียเหลือเกิน
เป้ยเวยเวยตกใจ รีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที
หลังจากตรวจที่โรงพยาบาลแล้ว เป้ยเวยเวยมองคุณหมออย่างไม่อยากเชื่อ “เป็นโรคหัวใจเหรอคะ? เป็นไปได้ยังไง ฉันไม่เคยได้ยินว่าเธอเป็นโรคหัวใจเลย”
คุณหมอตอบว่า “ถ้าคนไข้ไม่ได้เป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด ก็อาจเป็นภายหลัง ช่วงนี้คนไข้เจอเหตุการณ์สะเทือนใจอะไรมาหรือเปล่า?”
เหตุการณ์สะเทือนใจเหรอ?
เป้ยเวยเวยชะงักไป พ่อแม่ของเป้ยซือเสียชีวิตทั้งคู่ เรื่องนี้ต้องถือเป็นเหตุการณ์สะเทือนใจแน่นอน
คราวนี้เป้ยเวยเวยก็ไม่มีทางปล่อยให้เป้ยซืออยู่คนเดียวแล้ว ต่อให้เธอยังคิดอยากทำแบบนั้น พ่อแม่ของเธอก็คงไม่ยอมแน่
ยิ่งตอนนี้อาการของเป้ยซือคงที่ ไม่ต้องนอนโรงพยาบาล แค่รับยาไปกิน เป้ยเวยเวยจึงพาเป้ยซือกลับบ้านเช่าในวันเดียวกัน
ระบบ 001 มีความเป็นมนุษย์มาก เอ่ยชมเป้ยซือไม่ขาดปาก “โฮสต์ นี่คือเหตุผลที่คุณเก็บอาการเจ็บแน่นหัวใจของวิญญาณเอาไว้เหรอ? สุดยอดไปเลย!”
มุมปากของเป้ยซือยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
นี่เป็นเหตุผลหนึ่งจริง ๆ แต่เหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่ได้เป็นมนุษย์มานานเกินไป จึงอยากใช้ความเจ็บปวดสัมผัสว่า การมีชีวิตอยู่เป็นอย่างไร
และจะใช้ความเจ็บปวดนี้เตือนตัวเองให้ทำภารกิจให้ดี ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
ไม่อย่างนั้น นอกจากจะเนรคุณต่อเทพธิดาแล้ว เธอยังต้องกลับไปเป็นผีในน้ำที่ไร้ความรู้สึกนึกคิดอีก
คนที่ไม่เคยสัมผัสความเจ็บปวดเช่นนั้น ย่อมไม่เข้าใจว่าเธอจะโหดเหี้ยมได้เพียงใดเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
วันที่พระเอกกับนางเอกนัดพบกันตัวจริง เซียวไน่พบว่าคนที่มานอกจากเป้ยเวยเวยแล้ว ยังมีเด็กสาวบอบบางคนหนึ่งอยู่ข้างเธอด้วย
หลังจากบอกเป้ยเวยเวยว่าตนเป็นใครแล้ว เขาก็มองเด็กสาวข้างกายเธอ “นี่คือ?”
เป้ยเวยเวยยังคงตกตะลึงอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าเทพแห่งเกมอี้เซี่ยวไน่เหอจะเป็นรุ่นพี่เซียวไน่ เทพบุตรของมหาวิทยาลัย!
พอได้ยินคำถามก็รีบตอบว่า “นี่เป้ยซือค่ะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน”
เป้ยซือยืนอยู่ข้างเป้ยเวยเวยเช่นนั้น แล้วมองเซียวไน่
สมกับเป็นพระเอกของโลก ใบหน้านั้นราวกับสวรรค์บรรจงปั้น หล่อเหลาเย้ายวนใจอย่างยิ่ง
ไม่เพียงใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างก็ยังดีมากด้วย
เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วยิ้มให้เซียวไน่อย่างว่าง่าย
เซียวไน่เห็นดังนั้น คิ้วขยับเล็กน้อย
เขารู้สึกเหมือนสายตาของน้องเวยเวย… จะไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไร