เลิกงานแล้ว เซิ่งอวิ้นเติมเครื่องสำอางเล็กน้อย ก่อนจะไปยังร้านอาหารที่นัดหมายไว้ พอไปถึงก็มองหาและเห็นเซี่ยปู้หวี่นั่งอยู่
เขานั่งตัวตรงมาก ก้มหน้ามองโทรศัพท์เล็กน้อย ใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบทำให้แขกคนอื่นๆ ในร้านพากันหันมามองอยู่เรื่อย
เซิ่งอวิ้นเดินเข้าไปหา
"คุณเซี่ย"
เธอทักทาย
เซี่ยปู้หวี่เงยหน้าขึ้น มองเห็นเธอ วางโทรศัพท์ลง แล้วพยักหน้าทักทาย: "คุณเซิ่ง"
ลุกขึ้นยืน ดึงเก้าอี้ให้เซิ่งอวิ้น แล้วทำมือเป็นเชิงเชิญ
เซิ่งอวิ้นมองดูมือของเขา นิ้วยาว ข้อนิ้วชัดเจน สวยงามมาก
เป็นผู้ชายที่สวยงามและประณีตไปเสียทุกส่วนจริงๆ
เซิ่งอวิ้นยิ้มน้อยๆ พยักหน้าแล้วนั่งลง
"ขอบคุณค่ะ"
เซี่ยปู้หวี่ก็นั่งลงเช่นกัน ถือเมนูส่งให้เซิ่งอวิ้น: "คุณเซิ่งลองดูสิครับ อยากกินอะไร"
เซิ่งอวิ้นรับเมนูมาสั่งสองอย่าง แล้วส่งให้เซี่ยปู้หวี่ เซี่ยปู้หวี่ก็สั่งไปสองอย่าง แล้วส่งเมนูคืนให้พนักงานเสิร์ฟ
พนักงานเสิร์ฟเดินจากไป
เซิ่งอวิ้นมองเซี่ยปู้หวี่ รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
เธอเพิ่งเคยการนัดพบเพื่อเลือกคู่เป็นครั้งแรก
ขั้นตอนการการนัดพบเพื่อเลือกคู่เป็นยังไง?
เธอไม่มีประสบการณ์ แต่ไม่เคยกินหมูก็เคยเห็นหมูเดิน คือถามเรื่องรถ บ้าน หน้าที่การงาน และอื่นๆ...
แต่สิ่งเหล่านี้ เซี่ยปู้หวี่มีหมด เธอก็พอจะรู้คร่าวๆ อยู่แล้ว
รถหรูบ้านหรูนับไม่ถ้วน หน้าที่การงานคือหัวหน้าผู้รับผิดชอบการบุกตลาดแผ่นดินใหญ่ของกลุ่มบริษัทเซี่ย ฐานะคือคุณชายรองของตระกูลเซี่ย
กำลังที่เซิ่งอวิ้นคิดว่าจะเริ่มต้นยังไง เซี่ยปู้หวี่ก็พูดขึ้นก่อน
"คุณเซิ่งวันมะรืนนี้ว่างไหมครับ?" เซี่ยปู้หวี่ถาม
เซิ่งอวิ้นประหลาดใจ: "หืม?"
"คุณพ่อของผมให้อาจารย์อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญคำนวณดูแล้ว รวมชะตาฟ้าดินของเราสองคน วันมะรืนนี้เป็นวันดีสำหรับการจดทะเบียนสมรสครับ" เซี่ยปู้หวี่พูด
"...อะไรนะคะ?" เซิ่งอวิ้นสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไป
จดทะเบียน?
จดทะเบียนอะไร?
คงไม่ใช่อย่างที่เธอคิด — ทะเบียนสมรสใช่ไหม?
"คุณเซิ่ง วันมะรืนนี้ไม่ว่างหรือครับ?" เซี่ยปู้หวี่ถาม
เซิ่งอวิ้นส่ายหัว: "ว่างค่ะ"
เซี่ยปู้หวี่พูด: "งั้นวันมะรืนนี้ตอนเช้าสิบโมง คุณเซิ่ง สะดวกไหมครับ?"
สำเนียงจีนกลางของเขาไม่ค่อยได้มาตรฐานนัก คล้ายสำเนียงกวางตุ้งปนอยู่เล็กน้อย แต่เสียงของเขาฟังเพราะมาก อ่อนโยนและสุภาพ
เซิ่งอวิ้นไม่ค่อยได้เจอผู้ชายที่อ่อนโยนและสุภาพแบบนี้บ่อยนัก
พวกคุณชายรวยรุ่นสองที่อยู่รายล้อม ส่วนใหญ่อาศัยความรวยของครอบครัวแล้วก็หยิ่งยะโสไปวันๆ วางท่าทางเหมือนตัวเองเป็นเจ้ามือ
เซิ่งอวิ้นเกือบจะถูกมนต์สะกดให้พยักหน้าโอเคไปแล้ว
แต่ก็ตั้งสติได้
"คุณเซี่ย... ที่คุณพูดว่าจดทะเบียนนี่คือจดทะเบียนอะไรคะ?" เซิ่งอวิ้นถาม
เซี่ยปู้หวี่: "ทะเบียนสมรสครับ"
เซิ่งอวิ้น: "...!"
เธอเพิ่งนั่งลง พูดกับเซี่ยปู้หวี่ไม่เกินห้าประโยค ก็ต้องจดทะเบียนสมรสแล้ว?
คนฮ่องกงเค้าเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ?
"คุณเซี่ย..." เซิ่งอวิ้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด: "เรายังไม่สนิทกันเลย วันนี้เป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน คุณจะให้ฉันจดทะเบียนสมรสกับคุณแล้วเหรอ?"
เซี่ยปู้หวี่: "การการนัดพบเพื่อเลือกคู่ไม่ใช่แบบนี้หรอกเหรอครับ? เจอกันครั้งเดียว ถูกชะตากัน มีเงื่อนไขเหมาะสม ก็แต่งงานกันเลย"
เซิ่งอวิ้น: "...การการนัดพบเพื่อเลือกคู่ของแผ่นดินใหญ่เราไม่เป็นแบบนี้ค่ะ"
เซี่ยปู้หวี่ถาม: "แล้วแผ่นดินใหญ่เป็นยังไงเหรอครับ?"
เซิ่งอวิ้นพูด: "หลังจากการการนัดพบเพื่อเลือกคู่ของเรา ถ้าถูกชะตากัน ก็ต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันสักพัก ทำความรู้จักกัน รู้จัก คุ้นเคย รักกัน แล้วค่อยแต่งงานกัน"
เซี่ยปู้หวี่: "...แล้วแต่งงานก่อนแล้วค่อยรักกันไม่ได้เหรอครับ?"
เซิ่งอวิ้น: "...แล้วถ้าแต่งงานก่อนแล้วทีหลังไม่รักกันล่ะคะ?"
ไม่ใช่ทุกคนที่จะแต่งงานก่อนแล้วค่อยรักกันได้
"ไม่รักก็ไม่รักสิครับ เราคือการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ สิ่งที่มั่นคงคือผลประโยชน์ของเราสองฝ่าย" เซี่ยปู้หวี่พูด
"..."
เซิ่งอวิ้นขยับริมฝีปากอยากจะโต้แย้ง แต่สิ่งที่เขาพูดก็ดูเหมือนจะถูกอีก
เธอมองเซี่ยปู้หวี่
แต่งงานกับเซี่ยปู้หวี่... เซี่ยปู้หวี่สามารถใช้ตระกูลเซิ่งในการตั้งหลักในเมืองบี ผสานเข้ากับวงการธุรกิจของเมืองบีได้เร็วที่สุด ไม่ต้องมืดบอดแล้วถูกคนอื่นหลอกเอาเปรียบ
ส่วนตระกูลเซิ่งก็สามารถใช้พลังอิทธิพลของเซี่ย พัฒนาไปที่ฮ่องกง หรือแม้กระทั่งไปสู่ระดับสากลได้
พอคิดเข้าใจแล้ว เซิ่งอวิ้นยิ้มน้อยๆ พูด: "คุณเซี่ย วันมะรืนนี้ฉันว่างค่ะ"
ไปจดทะเบียนได้เลย
เซี่ยปู้หวี่พยักหน้า
อาหารถูกเสิร์ฟขึ้นมา
สองคนคุยกันไปกินข้าวไป
จู่ๆ เซี่ยปู้หวี่ก็ถามเซิ่งอวิ้น: "คนแผ่นดินใหญ่ชอบแต่งงานแล้วไม่ยุ่งกัน แต่ละคนก็เล่นของตัวเองกันเหรอครับ? ผู้ชายข้างนอกก็เลี้ยงนกกรงหัวจุก ผู้หญิงข้างนอกก็เลี้ยงหมาน้อย?"
เซิ่งอวิ้น: "...คะ?"
แบบนี้...
อยากจะโต้แย้ง แต่... ในวงการก็มีสามีภรรยา Families ที่รวยๆ เป็นแบบนี้เยอะจริงๆ ต่างคนต่างเล่น ไม่ยุ่งกัน แค่ไม่ทำให้เรื่องถึงตาคนนอกก็พอ
เซี่ยปู้หวี่มองเซิ่งอวิ้น แล้วพูดอย่างจริงจัง: "ผมไม่เอานะครับ ถ้าผมแต่งงาน ผมต้องใช้ชีวิตคู่แบบปกติ มีลูกด้วย"
เซิ่งอวิ้น: "..."
ดีมาก เจอกันครั้งแรกก็จากเรื่องแต่งงานไปถึงเรื่องมีลูกแล้ว
"คุณก็รู้ สื่อฮ่องกงชอบเสพข่าวมาก ถ้าคุณเลี้ยงหมาน้อยจริงๆ เดี๋ยวจะถูกแฉออกมาได้ พวกเขา...ใช้คำพูดจัดจ้านมาก เขียนออกมาได้น่าเกลียดมาก" เซี่ยปู้หวี่พูด
เซิ่งอวิ้นยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว พยักหน้า: "ฉันรู้แล้วค่ะ คุณเซี่ยวางใจได้ ฉันจะไม่เลี้ยงหมาน้อย"
เซี่ยปู้หวี่: "...แล้วจะเลี้ยงหมาแก่เหรอครับ?"
เซิ่งอวิ้น: "...ฉันไม่เลี้ยงหมา"
เซี่ยปู้หวี่: "ผมก็ไม่เลี้ยงนกเหมือนกัน"
เซิ่งอวิ้นมองเขา
นกกรงหัวจุก = นก?
เหมือนจะไม่ผิด
เซิ่งอวิ้นพยักหน้า
มองเซี่ยปู้หวี่ แบบนี้พวกเขาก็ถือว่าตกลงกันได้แล้ว?
แต่งงานเพื่อผลประโยชน์ วันมะรืนนี้จดทะเบียน ใช้ชีวิตคู่แบบปกติ มีลูก เธอไม่เลี้ยงหมา เขาก็ไม่เลี้ยงนก
คิดถึงตรงนี้ เซิ่งอวิ้นก้มหน้า ยิ้มน้อยๆ
รู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าเซี่ยปู้หวี่คนนี้ ค่อนข้างสนุกดี
—
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ต่างคนต่างก็กลับบ้าน
เซิ่งอวิ้นกลับถึงบ้าน
คุณพ่อคุณแม่เซิ่งนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นดูทีวี พอเห็นเซิ่งอวิ้นกลับมา ก็ถาม: "การนัดพบเพื่อเลือกคู่เป็นยังไงบ้าง?"
เซิ่งอวิ้นพูด: "แม่คะ เอาทะเบียนบ้านให้หนูหน่อย"
คุณแม่เซิ่งแปลกใจ: "เอาทะเบียนบ้านไปทำไม?"
เซิ่งอวิ้น: "วันมะรืนนี้จะไปจดทะเบียน"
คุณพ่อคุณแม่เซิ่ง: "..."
"วันมะรืนนี้?"
"จดทะเบียน?"
"กับใคร?"
เซิ่งอวิ้น: "เซี่ยปู้หวี่"
คุณพ่อคุณแม่เซิ่ง: "...!! พวกเธอเพิ่งจะการนัดพบเพื่อเลือกคู่วันนี้ไม่ใช่เหรอ?"
เซิ่งอวิ้น: "การการนัดพบเพื่อเลือกคู่ไม่ใช่แบบนี้เหรอคะ? เงื่อนไขเหมาะสม ถูกชะตากันก็แต่งงานกันเลย"
คุณพ่อคุณแม่เซิ่ง: "..."
ก็ดูเหมือนใช่
แต่...จะเร็วเกินไปไหม?
ถึงแม้พวกเขาอยากจะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเซี่ย แต่เซี่ยปู้หวี่เป็นคนยังไง นิสัยยังไงอะไรแบบนี้ พวกเขายังไม่รู้เลย
จะแต่งงานกันแบบนี้เลยเหรอ?
"มันจะดูไม่รอบคอบไปหน่อยไหม?"
เซิ่งอวิ้น: "งั้นหนูปฏิเสธเซี่ยปู้หวี่แล้วกัน"
พูดจบก็ถือโทรศัพท์จะโทรหาเซี่ยปู้หวี่เพื่อยกเลิกการแต่งงาน
ตอนแยกย้ายกันไปเมื่อกี้ พวกเขาแลกเบอร์โทรศัพท์กัน เพิ่มวีแชทกันแล้ว
"อย่า!" คุณพ่อเซิ่งรีบห้ามเซิ่งอวิ้น แล้วพูดกับคุณแม่เซิ่ง: "ไปเอาทะเบียนบ้านให้เซิ่งอวิ้น"
"..."
คุณแม่เซิ่งมองพ่อลูกสองคน แล้วเดินกลับห้องไปเอาทะเบียนบ้าน
ไม่นาน คุณแม่เซิ่งก็ถือทะเบียนบ้านออกมา ส่งให้เซิ่งอวิ้น
"อวิ้นอวิ้น เธอคิดดีแล้วจริงๆ เหรอ?"
เซิ่งอวิ้นพยักหน้า: "ค่ะ"
คุณแม่เซิ่งไม่พูดอะไรอีก อวิ้นอวิ้นมีความคิดของตัวเองเสมอ
ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว พวกเขาก็ยากที่จะเปลี่ยนใจเธอได้
เซิ่งอวิ้นถือทะเบียนบ้านกลับห้อง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ขึ้นเตียงนอน
—
รุ่งเช้า เซิ่งอวิ้นตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟันไปทำงาน ตอนขับรถออกจากหมู่บ้าน ก็เห็นรถของลู่จื่อหลี่ขับเข้ามาในหมู่บ้าน
เขาเพิ่งจะกลับมาถึงตอนนี้เหรอ?