เซิ่งอวิ้นเดินตามพนักงานเสิร์ฟมาถึงหน้าประตูห้องส่วนตัว
กำลังจะเข้าไป ก็ได้ยินเสียงเร่งร้อนของลี่ซิงอวิ้น
"เธอพาเธอมาทำไม? เดี๋ยวเซิ่งอวิ้นก็มาแล้ว"
เซิ่งอวิ้นห้ามพนักงานเสิร์ฟไม่ให้เปิดประตู แล้วฟังต่อไป
"มาสิบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร" เสียงของลู่จื่อหลี่เต็มไปด้วยความดูถูก "คุณชายน้อยอย่างฉันจะไปกลัวเธอที่ไหนกัน?"
"ท่านปู่ ขอร้องล่ะ อย่าทำเลย" ลี่ซิงอวิ้นพูด "คุณจะทำอะไรในที่ลับตาคนก็ได้ เซิ่งอวิ้นให้หน้าเธอและสกุลลู่ เธอก็เมินเฉยๆ ไป แต่ตอนนี้คุณพาผู้หญิงคนนี้มายืนต่อหน้าเซิ่งอวิ้น เท่ากับตบหน้าตระกูลเซิ่งและเซิ่งอวิ้นนั่นเอง"
"คุณหนูใหญ่เซิ่งอวิ้นจะกลืนน้ำลายลงคอได้หรือ?"
ลู่จื่อหลี่หัวเราะเบาๆ อย่างดูถูก "กลืนไม่ได้ก็ต้องกลืน จะทำอะไรได้? ต่อให้เลิกกับฉันจริงๆ ก็ต้องเลิก เธอจะทิ้งได้ยังไง? ตระกูลเซิ่งจะยอมเสียเธอไปได้ยังไง?"
ลี่ซิงอวิ้นตักเตือนไม่ฟัง ทำได้เพียงถอนหายใจ "คุณทำเกินไปขนาดนี้ ระวังวันหน้าจะต้องง้อเมียชดใช้"
"เหอะ..." ลู่จื่อหลี่หัวเราะเบาๆ อย่างไม่แยแส
"ง้อเมียชดใช้? คิดว่าอ่านนิยายอยู่หรือไง?"
เซิ่งอวิ้นผลักประตูเข้าไป
มองไปที่ลู่จื่อหลี่
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตาสะสวย รูปร่างโดดเด่นคนหนึ่งนั่งอยู่ หน้าอกของหญิงสาวแทบจะเบียดแนบกับแขนของลู่จื่อหลี่
เมื่อเห็นเธอมองมา ลู่จื่อหลี่ก็ส่งสายตาเรียบๆ มาให้เธอ ส่วนหญิงสาวคนนั้นยิ้มเยาะเย้ยให้เซิ่งอวิ้น ก่อนจะหุบยิ้มทันที
"เซิ่งอวิ้น มาแล้วเหรอ" ลี่ซิงอวิ้นยิ้มอย่างเก้อเขิน "นั่งสิ"
เซิ่งอวิ้นละสายตากลับมา พยักหน้า แล้วหาที่นั่งลง
ปกติแล้ว เธอมักจะนั่งข้างๆ ลู่จื่อหลี่เสมอ แต่ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสม
ลู่จื่อหลี่เห็นเซิ่งอวิ้นไปนั่งที่อื่น ก็หน้านิ่วลง กระแทกเสียงฮึดหนึ่ง ทว่าไม่ได้พูดอะไร
ไม่นานนัก คนก็ทยอยมากันครบ
วันนี้เป็นงานเลี้ยงที่ลี่ซิงอวิ้นจัดขึ้น คนที่มาก็เป็นเพื่อนที่สนิทกันในวงการ ประมาณเจ็ดแปดคน
ไม่มีใครพาคนอื่นมาด้วย มีแต่ลู่จื่อหลี่ที่พาผู้หญิงมาด้วยคนหนึ่ง
ทุกคนมองลู่จื่อหลี่ เซิ่งอวิ้น และซูเซียงหว่าน สีหน้าแตกต่างกันไป แต่ไม่มีใครเอ่ยปากก่อน
คุยเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อย กินไปคุยไป
ทันใดนั้น ลู่จื่อหลี่ก็เอ่ยปากขึ้นมา "วัน ๆ เฮ้ย" ยกแก้วขึ้น "พวกเรามาวยพี่สาวหน่อยสิ"
เซิ่งอวิ้นมองลู่จื่อหลี่
คนอื่นก็มองลู่จื่อหลี่ด้วย
ลู่จื่อหลี่ยิ้มพลางถาม "มองฉันกันทำไม? น้องสาวควรจะยกแก้วให้พี่สาวสักหน่อยไม่ใช่เหรอ? จะได้ผ่านตาพี่สาว"
ทุกคน "..."
พี่สาว? น้องสาว? ผ่านตา?
ลู่จื่อหลี่กำลังจะให้เซิ่งอวิ้นยอมรับ "อนุภรรยา" คนนี้งั้นเหรอ?
ทุกคนต่างรู้สึกว่าลู่จื่อหลี่ทำเกินไปจริงๆ
ทำอะไรลับๆ ล่อๆ ยังไงก็ได้ แต่ยังไม่ทันแต่งงาน ก็มาทำต่อหน้าเซิ่งอวิ้น
คุณหนูใหญ่เซิ่ง... ไม่จำเป็นต้องยอมรับก็ได้
ซูเซียงหว่านก็รู้ดีว่าลู่จื่อหลี่เป็นคนยังไง รู้สึกคับแค้นใจอยู่บ้าง
แต่เธอรู้สถานะของตัวเองดี ก็ยังทำตามคำสั่ง ยกแก้วขึ้น ยืนขึ้น แล้วยิ้มพูดกับเซิ่งอวิ้นว่า "พี่เซิ่ง ฉันขอยกแก้วนี้ให้พี่นะ ต่อจากนี้ไป ขอให้พี่เซิ่งช่วยดูแลด้วย"
เซิ่งอวิ้นมองซูเซียงหว่าน นั่งนิ่งไม่ขยับ
ซูเซียงหว่านมองลู่จื่อหลี่ด้วยสีหน้าอ้อนวอน "พี่หลี่ พี่สาวไม่ชอบหนูเหรอ?"
ลู่จื่อหลี่ยิ้มอย่างนักเลง
"เธอไม่ชอบเธอก็ไม่เป็นไร คุณชายน้อยอย่างฉันชอบเธอก็พอแล้ว"
"มา ป้อนคุณชายน้อย"
ซูเซียงหว่านหน้าร้อนผ่าวถาม "ป้อนยังไง?"
ลู่จื่อหลี่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและยโส "เธอคิดว่าล่ะ"
ซูเซียงหว่านเหลือบมองเซิ่งอวิ้น แล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหมดแก้ว จากนั้นก็โอบหน้าลู่จื่อหลี่ แล้วจูบลงบนริมฝีปากของเขา
ป้อนเหล้าด้วยปาก
ลู่จื่อหลี่ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เหล้าไหลเข้าปากตัวเอง แล้วก็เหลือบตามองเซิ่งอวิ้น
คนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดัง
เซิ่งอวิ้นมองภาพตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่ง
เธอรู้ดีว่า ระหว่างเธอกับลู่จื่อหลี่มันจบแล้ว
ป้อนเสร็จ ลู่จื่อหลี่ก็ตบก้นซูเซียงหว่านอย่างชื่นชม
ซูเซียงหว่านหน้าร้อนผ่าวนั่งลง ดวงตาช้อนมองอย่างมีเสน่ห์ สายตาเต็มไปด้วยการยั่วยวนและท้าทาย มองไปที่เซิ่งอวิ้น
"ลู่จื่อหลี่" เซิ่งอวิ้นมองลู่จื่อหลี่แล้วถาม "สนุกนักเหรอ?"
ลู่จื่อหลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เลิกคิ้วถาม "ยังไง? อยากเข้าร่วมวงด้วยไหม?"
"……จริงดิ!"
คนอื่นแทบไม่กล้าหายใจ
เซิ่งอวิ้นส่ายหน้า "เกมที่ผิดศีลธรรมแบบนี้ นายชอบเล่น ฉันไม่ชอบเล่น ฉันร่วมวงด้วยไม่ได้ เราไม่ใช่พวกเดียวกัน"
"ดังนั้น เรามาเลิกกันเถอะ"
คนอื่นตะลึงไปครู่หนึ่ง มองเซิ่งอวิ้นด้วยความแปลกใจ
แต่ในใจก็รู้สึกเข้าใจได้
ถูกลู่จื่อหลี่ทำให้อับอายต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้ ใครก็ทนไม่ไหว
ลู่จื่อหลี่เป็นองค์ชายใหญ่แห่งวงการเจียงเฉิง ส่วนเซิ่งอวิ้นก็เป็นคุณหนูใหญ่ที่หยิ่งผยองและสูงส่ง
"ได้สิ" ลู่จื่อหลี่ยิ้มพูด "เลิกก็เลิก"
เซิ่งอวิ้นพยักหน้า "พ่อแม่ฉัน ฉันจะบอกเอง ส่วนพ่อแม่นาย นายก็บอกเอง"
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่จื่อหลี่หายไปทันใด จ้องเซิ่งอวิ้นด้วยสีหน้าคล้ำเครียด
เซิ่งอวิ้นยืนขึ้น พูดกับทุกคนว่า "พวกเธอกินต่อไปก่อนนะ ฉันไปก่อน"
แล้วหันไปพูดกับลี่ซิงอวิ้นว่า "วันนี้ฉันเลี้ยงเอง นับว่า... ฉลองที่ฉันกลับมาเป็นโสด และฉลองที่คุณชายหลู่ได้คนใหม่"
พูดจบ ก็ยิ้มบางๆ แล้วเดินออกไป
ไม่แม้แต่จะมองลู่จื่อหลี่สักครั้ง
ทุกคนในห้องมองสีหน้าหม่นหมองของลู่จื่อหลี่ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
"มองฉันทำไม?" ลู่จื่อหลี่ยิ้มพูด "กินข้าวสิ"
ถึงจะยิ้ม แต่แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
"พี่หลี่..." มือของซูเซียงหว่านเอื้อมไปจะเกาะแขนลู่จื่อหลี่
ลู่จื่อหลี่สะบัดมือทันที ตะคอกเสียงดัง "ไปให้พ้น!"
"..."
ซูเซียงหว่านชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำตาเอ่อคลอทันที กัดริมฝีปากมองลู่จื่อหลี่อย่างน้อยใจ
ลู่จื่อหลี่ไม่แม้แต่จะมองเธอ หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบปาก แต่หาไฟแช็กไม่เจอ
กำลังจะขึ้นโทสะ ซูเซียงหว่านรีบหยิบไฟแช็กมาจุดบุหรี่ให้เขา
ลู่จื่อหลี่ไม่พูด ไม่มองเธอ หน้านิ่วคิ้วมุ่นสูดควันบุหรี่
—
เซิ่งอวิ้นเดินออกจากห้องส่วนตัว ไปที่ห้องโถงเพื่อจะไปจ่ายเงิน เพื่อนคนหนึ่งวิ่งตามออกมา พูดกับเซิ่งอวิ้นว่า "เซิ่งอวิ้น เธออย่าโกรธลี่เลยนะ เขาจงใจทำเรื่องแบบนี้ให้เธอเห็น"
เซิ่งอวิ้นพยักหน้า "อืม ฉันไม่โกรธ"
เพื่อนมองเซิ่งอวิ้นสีหน้าเรียบนิ่งอย่างแปลกใจ "เธอไม่โกรธจริงๆ เหรอ?"
เซิ่งอวิ้นยิ้ม พยักหน้า "ไม่โกรธจริงๆ เราก็เลิกกันแล้ว เขาจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน"
เพื่อนขมวดคิ้ว "เซิ่งอวิ้น เธออย่าล้อเล่นสิ เธอกับอาหลี่คบกันมาหลายปี จะเลิกกันเพราะเรื่องแค่นี้ได้ยังไง?"
"ตอนที่เธอออกไป อาหลี่ก็ตวาดผู้หญิงคนนั้นแล้ว ไล่ให้ไปให้พ้น เขาไม่แคร์ผู้หญิงคนนั้นเลย"
เซิ่งอวิ้นถอนหายใจ มองเพื่อนแล้วพูด "เธอเคยเห็นฉันเอาคำว่าเลิกมาล้อเล่นเมื่อไหร่?"
เพื่อนอึ้งไป ครุ่นคิดดู แล้วก็จริง... เซิ่งอวิ้นกับอาหลี่คบกันมาหลายปี อาหลี่ชอบทำตัวเหลวไหล เซิ่งอวิ้นก็โกรธและทะเลาะกับเขาบ้าง แต่ไม่ว่าจะทะเลาะกันหนักแค่ไหน เซิ่งอวิ้นไม่เคยพูดคำว่าเลิกเลยสักครั้ง
อาหลี่... คราวนี้ทำเกินไปจริงๆ แม้แต่เพื่อนๆ ยังรู้สึกว่าเกินไป
"ลู่จื่อหลี่เล่นกับความรู้สึกคนอื่นอย่างไร้สาระ เหยียบย่ำความรู้สึกคนอื่น แต่ฉันไม่ใช่แบบนั้น" เซิ่งอวิ้นพูด
"การเลิกกันครั้งนี้ ฉันจริงจัง"
เพื่อนเงียบไป
ตอนนั้นเอง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนทางมา ส่งเสียงดังเอะอะ
หนึ่งในนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งถูกรุมล้อม