ตอนจบของตอนแรก ตัวเอกทั้งสี่คนถูกจัดให้อยู่ห้องเอฟกันหมด นั่นทำให้อันลั่วรู้ว่าตัวเองก็ต้องเข้าเรียนห้องเอฟด้วย ถึงจะมีโอกาสปรากฏตัวในฉากมากขึ้น
อ่านการ์ตูนจบแล้ว อันลั่วก็เปิดเว็บบอร์ด กระทู้แรกที่เห็นคือ
《พี่ชายใบมีดกลับมาพร้อมผลงานใหม่สุดปัง! ตัวละครใหม่มีใครบ้าง มาลองเดากัน [กระแสแรง]》
【ทะเลไร้ฝั่ง: ลายเส้นในซีซันสองของพี่ชายใบมีดยังคงสวยมาก ในบรรดาการ์ตูนเลือดร้อนแทบหาเรื่องอื่นมาเทียบไม่ได้เลย!
ต่อไปก็ถึงช่วงเดาเนื้อเรื่องที่คุ้นเคยกันแล้ว!
ข้อหนึ่ง ซีซันนี้พี่ชายใบมีดต้องตั้งใจเขียนถึงความขัดแย้งระหว่างชนชั้นสูงกับสามัญชนแน่ ๆ
โดยเฉพาะเรื่องที่ขุนนางชนชั้นสูงดูแลการเก็บภาษี แต่กลับไม่ปราบสัตว์มาร ลองนึกถึงคำพูดของพระเอกที่ว่า “ความฟุ่มเฟือยของชนชั้นหนึ่ง ดำรงอยู่ได้ด้วยความทุกข์ยากของอีกชนชั้นหนึ่ง”
ข้อสอง ตัวตนของพระเอกอาจเป็นชนชั้นสูง!!
ฉันเดาไว้ตั้งแต่ซีซันแรกแล้ว แต่ไม่มีหลักฐาน พอได้ดูตอนแรกเมื่อกี้ก็เห็นว่ามีตัวละครใหม่เป็นชนชั้นสูงสี่คน ในจำนวนนี้สามคนผมสีทอง และพระเอกก็ผมสีทองเหมือนกัน
คนผมทองโผล่มาบ่อยขนาดนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพระเอกจะเป็นสามัญชน!
ข้อสาม ตัวละครใหม่อย่างอันลั่ว เป็นผู้มีพลังพิเศษสายรักษาที่หาได้ยาก!
ตัวละครนี้ไม่เคยบอกเลยว่าพลังพิเศษของตัวเองคืออะไร แต่จากคำพูดของเขา ฉันวิเคราะห์ได้ว่าพลังเกี่ยวข้องกับการเย็บผ้า และเมื่อเลื่อนขั้นแล้วอาจชุบชีวิตคนตายได้ด้วย!
แน่นอนว่าอาจจะพูดเกินไปหน่อย แต่รอบตัวหัวหน้าเสิ่นขาดคนคอยซัพพอร์ตแบบนี้อยู่พอดี! แถมเขายังเป็นสามัญชน คุยกับทุกคนรู้เรื่องด้วย】
【หมายเลข 1: การคาดเดาของเจ้าของกระทู้ยังกล้าหาญเหมือนเดิมเลย...】
【หมายเลข 2: เรื่องชาติกำเนิดของพระเอกเป็นปริศนามานานแล้ว จะตัดสินจากสีผมได้ยังไง? นักเขียนชอบวาดคนผมทองไม่ได้หรือไง? มู่ถงก็เป็นชนชั้นสูง แต่ผมดำชัด ๆ】
【หมายเลข 3: อันลั่วเป็นสายฮีลเหรอ ฮิ้วววว พวกชอบหนุ่มผมขาวมีเฮแล้ว!】
【......】
【หมายเลข 67: ข้อมูลที่ได้จากตอนแรกยังน้อยเกินไป พี่ชายวาดต่อเร็ว ๆ เลย อาทิตย์ละสองตอนน้อยไปนะ แนะนำให้อัปทุกวัน】
【หมายเลข 68: ฝันทั้งทีก็ฝันให้สุดไปเลย วันละสิบตอน!】
【หมายเลข 69: ฝ่ายอนุรักษนิยมคิดว่าฝ่ายหัวก้าวหน้าอนุรักษนิยมเกินไป เอิ่ม】
อันลั่วอ่านกระทู้ไปเรื่อย ๆ อยากเข้าไปตอบใจจะขาด
ถ้าเขามีบัญชีของตัวเอง ก็จะได้ตั้งกระทู้สร้างกระแสให้ตัวเองบ้าง
เฮ้อ!
อันลั่วถอนหายใจพลางเลื่อนดูกระทู้อื่น อยากหากระทู้ที่พูดถึงตัวเองโดยเฉพาะ จะได้หาไอเดียปลอมตัว
《แสงเดียวในเขตใต้ดิน: อันลั่วกับเสิ่นหมิง [กระแสพุ่ง]》
อะไรเนี่ย
อันลั่วขมวดคิ้วมองกระทู้นี้อย่างแรง
เสี่ยวไป๋ขดหางแล้วเลียขน 【แฟนฟิกน่ะ การ์ตูนเรื่องนี้จับคู่กันมั่วไปหมด วันนี้อาจจิ้นนายกับพระเอก พรุ่งนี้ก็อาจจิ้นนายกับนางเอก
เรื่องแบบนี้ช่วยเพิ่มกระแสให้ได้นะ ไม่ใช่เรื่องไม่ดี】
อันลั่วปัดกระทู้นี้ทิ้งแล้วเลื่อนหาต่อ
《ตัวละครใหม่เป็นคนเย็บศพซะงั้น สุดยอด! [กระแสกำลังดี]》
อันลั่วกดเข้าไปด้วยความสนใจ ใครจะรู้ว่าเจ้าของกระทู้เป็นแค่คนคลั่งหนุ่มผมขาว เอาแต่ชมหน้าตา แถมยังบอกว่าอยากให้อันลั่วเย็บศพให้
ใครจะรู้ว่าอันลั่วกดเข้ากระทู้นี้ด้วยความหวังแบบไหน! เขาคิดว่าจะได้เห็นคำแนะนำเกี่ยวกับการพัฒนาพลังพิเศษหรืออะไรทำนองนั้น ที่ไหนได้มีแต่ข้อความเพี้ยน ๆ
เดี๋ยวก็บอกว่าอยากเป็นลูกอมในโหลแล้วถูกกิน เดี๋ยวก็บอกว่าอยากกลายเป็นศพแล้วถูกอุ้มท่าเจ้าหญิง
เดี๋ยวก็พูดถึงตอนพระเอกหยิบตุ๊กตาออกมา สีหน้าดูเคร่งขรึมเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเดาว่าห้องของอันลั่วที่ไม่ได้วาดออกมาจะซ่อนของเล่นประหลาด ๆ ไว้หรือเปล่า
โรคจิตกันทั้งนั้น! ครอบครัวพวกแกนั่นแหละโรคจิต!
อันลั่วโมโหจนออกจากกระทู้
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ไม่มีประโยชน์สักนิด
เสี่ยวไป๋: 【นักอ่านคนนี้คงหลงเสน่ห์หน้าตานายจนกลายเป็นแฟนคลับที่รักอยู่คนเดียวแล้ว】
เสี่ยวไป๋อธิบายให้อันลั่วฟังว่าคำว่าแฟนคลับที่รักอยู่คนเดียวหมายถึงอะไร แล้วก็ถือวิสาสะบันทึกภาพอันลั่วจากการ์ตูนที่เจ้าของกระทู้โพสต์ไว้
【บันทึกงาน บันทึกงาน!】
อันลั่ว: ……อยากมุดดินหนี
【อ้อ ใช่แล้ว โฮสต์ เพื่อให้นายติดตามความนิยมของตัวเองได้แบบเรียลไทม์ ฉันแปลงความชอบของนักอ่านพวกนี้เป็นค่าความนิยมให้แล้ว!】
【ตอนนี้ค่าความนิยมของนายคือ 9037.15】
“ทำไมมีจุดทศนิยมด้วยล่ะ?”
【อาจเป็นความชอบแบบก้ำกึ่งมั้ง? พวกโลเล เปลี่ยนใจไปเรื่อย ๆ ถ้าตอนหน้าโฮสต์ไม่โผล่ ก็เลิกเป็นแฟนเลย】
“ถ้าอยากเป็นพระรอง ต้องมีค่าความนิยมเท่าไหร่?”
【3000000.00!】
สามล้าน
อันลั่วหลับตาลง รู้สึกเหมือนตัวเองคงไม่มีวันได้เห็นฟ้าสาง
เสี่ยวไป๋แอบเอาภาพอันลั่วจากการ์ตูนใส่ไว้ในแฟ้ม 《บันทึกการปรากฏตัวอย่างโดดเด่นต่อหน้าผู้คน》 ในฐานข้อมูล พอจัดการทุกอย่างเสร็จก็ไล่อันลั่วไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน
【พรุ่งนี้จะปลุกพลังแล้ว โฮสต์สู้ ๆ นะ ^v^】
......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สามวันต่อมา อันลั่วก็มาถึงท่าเรือหลิวหลีใจกลางเมืองหลวงในเขตเมืองชั้นบน
พอมาถึง เขาก็ตรงไปยังฝ่ายรับสมัครของวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่งทันที และได้เข้าเรียนห้องเอฟของนักศึกษาใหม่ด้วยพลังพิเศษระดับดี 【เย็บประสานสมบูรณ์แบบ】
เพราะนักอ่านคิดว่าการปรากฏตัวของเขาลึกลับเกินกว่าจะมีพลังระดับเอฟเท่านั้น ภายใต้อำนาจพิเศษของจิตสำนึกการ์ตูน พลังที่อันลั่วปลุกขึ้นมาจึงเปลี่ยนจาก 【เย็บประสานอย่างแม่นยำ】 ในเนื้อเรื่องเดิมเป็น 【เย็บประสานสมบูรณ์แบบ】
พลังนี้ทำให้เย็บสิ่งของที่กำหนดได้อย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ สถานที่ปลุกพลังจัดให้เป็นพลังสายรักษา และแนะนำอาชีพเป็นหมอในเขตเมืองชั้นบนหรือเจ้าของร้านตัดเย็บ
ถ้าอันลั่วไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแค่ตัวละครในการ์ตูน เขาอาจทำตามที่สถานที่ปลุกพลังจัดไว้ ไปเรียนโรงเรียนวิชาชีพเพื่อมุ่งมั่นประกอบอาชีพใดอาชีพหนึ่ง และเพราะมีทักษะอยู่แล้ว เขาคงเรียนรู้ได้เร็วและดีกว่าคนอื่น
ดังนั้น ตอนอันลั่วแจ้งกับสถานที่ปลุกพลังว่าตัวเองอยากไปสมัครเข้าเรียนวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่ง เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างตกใจและพากันเกลี้ยกล่อม
“วิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษมีไว้ฝึกนักรบของจักรวรรดิโดยเฉพาะ นายปลุกพลังสายรักษา แถมยังเป็นโรคผิวเผือกอีก แน่ใจเหรอว่าจะไปสนามรบ?”
“วิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษเตรียมไว้สำหรับชนชั้นสูงส่วนใหญ่กับสามัญชนจำนวนน้อย ถ้าเป็นสามัญชนก็ต้องสร้างผลงานทางทหารถึงจะเลื่อนขั้นได้ เด็กเอ๊ย มันลำบากมากนะ คิดให้ดีก่อน” นักพรตผู้ดูแลการปลุกพลังกล่าวเตือน
อันลั่วขอบคุณในความหวังดีอย่างจริงจัง และยืนยันว่าตัวเองยังคงตั้งใจแน่วแน่
นักพรตชราจนปัญญา จึงออกหนังสือรับรองสำหรับเดินทางไปเขตเมืองชั้นบนให้ ตอนอันลั่วรับไปพร้อมกล่าวขอบคุณ เขาก็มองรูปร่างผอมบางของอันลั่วอีกสองสามครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่ผมสั้นสีขาวราวหิมะ ก่อนจะถอนหายใจแล้วหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา
“ฉันมีเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานอยู่ในวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษอันดับหนึ่ง ชื่อเรเวนครอฟต์
เขาเป็นอาจารย์วิชาไสยศาสตร์ ฉันเรียกเขาว่าตาแก่ครอฟต์อยู่เป็นประจำ พอเข้าเรียนแล้วก็ไปหาเขา เอาจดหมายฉบับนี้ให้ บางทีเขาอาจช่วยดูแลนายบ้าง”
อันลั่วรับจดหมายมา บนจดหมายมีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงทรงกลม ดูเหมือนประทับไว้ตั้งแต่แรก ให้ความรู้สึกราวกับทำออกมาครั้งละมาก ๆ
“ได้ครับ ขอบคุณมากครับ”
ภาพความทรงจำเลือนหายไปในพริบตา ตอนนี้อันลั่วกำลังเดินอยู่บนถนนในวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษ มือถือกระเป๋าสะพายของนักศึกษาใหม่ ข้างในมีเอกสารสมัครเรียนกับคู่มือแนะนำวิทยาลัย
ถนนในวิทยาลัยกว้างขวาง กว้างกว่ายี่สิบเมตร ทั้งสองข้างปลูกต้นแปะก๊วยไว้ ตอนนี้เป็นช่วงหน้าร้อน ใบแปะก๊วยเขียวชอุ่ม
เสี่ยวไป๋นั่งยอง ๆ อยู่บนไหล่อันลั่ว หางแกว่งไปมา ขนทั้งตัวเป็นสีขาวเหมือนสีผมของอันลั่ว ถ้ามีคนมองเห็นเข้า คงนึกว่าเป็นแมวขาวสองตัว ตัวหนึ่งใหญ่ตัวหนึ่งเล็ก และตัวใหญ่กลายร่างเป็นคน
เสี่ยวไป๋อดไม่ไหว เลยเลียหัวอันลั่วไปทีหนึ่ง
อันลั่วรีบคว้าตัวมันลงมา “หยุดเลย ฉันไม่ใช่ไอศกรีมนะ”
【เมี้ยว ก็เหมือนกันมากนี่นา!】
“นายก็ไม่ใช่แมวจริง ๆ สักหน่อย” อันลั่วเตือน
เสี่ยวไป๋หดตัวอย่างหงอย ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง
【โฮสต์ ในวิทยาลัยต้องมีผู้มีพลังพิเศษสายรักษาระดับเออยู่แน่ ๆ นายจะลองไปหา ขอให้ผู้มีพลังพิเศษช่วยรักษาโรคผิวเผือกไหม?】
ช่วงหลายวันนี้มันเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ เที่ยวหาความรู้กับเรื่องพื้นฐานของทวีปเอ่อร์หมาง เพราะมีหลายอย่างที่ไม่ได้อธิบายไว้ในการ์ตูนซีซันแรก เพื่อช่วยโฮสต์ มันก็ต้องพยายามเหมือนกัน
โดยเฉพาะเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ มันรู้มาว่าทรัพยากรทางการแพทย์ในเขตเมืองชั้นบนถูกชนชั้นสูงผูกขาดแทบทั้งหมด โรงพยาบาลทุกแห่งล้วนเป็นของชนชั้นสูง คนที่ป่วยเป็นโรคเฉพาะอย่างโรคผิวเผือกจะเข้าโรงพยาบาลไปรักษาไม่ได้ ถ้าไม่มีจดหมายแนะนำจากชนชั้นสูง
แต่ตอนนี้อันลั่วเป็นนักศึกษาของวิทยาลัยผู้มีพลังพิเศษ เขาสามารถไปหาอาจารย์ที่มีพลังรักษาระดับเอ ลองดูว่าจะขอความช่วยเหลือได้ไหม
หรือจะลองผูกมิตรกับชนชั้นสูงเพื่อขอจดหมายแนะนำก็ได้
อันลั่วชะงักเมื่อได้ยินคำถามของเสี่ยวไป๋
“ไม่ ไม่ต้องหรอก โรคของฉันเป็นคำสาป รักษาไม่หาย”