ตอนที่ 5 ฉันนี่แหละเล่นแล้วไม่ยอมรับผล จะทำไม
เสิ่นจินเหอพูดพลางใช้แปรงเล็ก ๆ จิ้มไปที่ลำคอของเธอ
ผิวของสู่หยิงขาวมาก แค่มีรอยนิดเดียวก็เห็นได้ง่าย
สมองของเธอปิ๊งขึ้นมาในทันที เธอยืดคอส่องกระจก
กระจกหลังเวทีมีไฟสองข้าง สะดวกให้นักแสดงระบำมองเห็นรายละเอียดการแต่งหน้าได้ชัดเจน
บนลำคอเรียวสวยด้านข้าง มีรอยจูบสีชมพูอ่อนอยู่จริง ๆ
ในหัวของสู่หยิงพลันนึกถึงภาพเมื่อคืนวาน
มือของเธอถูกมือใหญ่ของจิ้นไป๋หานกุมไว้ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาเป่ารินข้างหู ต้นคอรู้สึกจั๊กจี้ระรวย
"หน้าแดงแล้วนะ" เสิ่นจินเหอชี้หน้าเธอ แต่ตอนนี้ยังอยู่หลังเวที อีกเดี๋ยวผู้กำกับใหญ่ก็จะมา สู่หยิงเป็นนักแสดงนำต้องถูกสังเกตเห็นแน่
"เธอใช้รองพื้นกลบไปก่อน ฉันแต่งหน้าให้เสร็จก่อน"
สู่หยิงเก็บของให้เรียบร้อย แล้วจึงหยิบเครื่องสำอางสำหรับเติมแต่งหน้าของตัวเองออกมาเพื่อปกปิด
ใกล้ถึงวันแสดงระบำรอบทัวร์ ทุกคนเครียดจัด หลังเวทีวุ่นวาย บ้างเพิ่งตื่นนอน บ้างเพิ่งมาถึง บางคนก็ยืดเส้นยืดสายทานข้าวเช้าไปด้วย
สู่หยิงส่องกระจกอีกครั้ง แน่ใจว่าที่คอไม่มีรอยให้เห็นแล้ว จึงถอดเสื้อคลุมออก เริ่มสวมรองเท้าเต้นรำและกางเกงขาสั้นสำหรับซ้อม
เสิ่นจินเหอมองแผ่นหลังของเธอ แล้วร้องจ๊าก "อย่าบอกนะว่าเป็นไอ้แตงกวาเน่าต้วนหวยนั่น!"
สู่หยิงยืดหลังตรง มองกระจก "ที่หลังก็มีด้วยเหรอ"
"เป็นเขาจริง ๆ เหรอ" เสิ่นจินเหอทำหน้าเหมือนผักกาดขาวบ้านตัวเองถูกหมูขุดกิน
สู่หยิงส่ายหน้า หยิบชุดซ้อมมาสวมทับข้างนอก แบบนี้คงปิดได้แล้ว
เมื่อคืนมึนงงไปหน่อย ลืมเตือนผู้ชายคนนั้น
"ไม่ใช่ต้วนหวย"
เสิ่นจินเหอตาเป็นประกาย รีบลากเก้าอี้มานั่ง "สารภาพมาแต่โดยดี ต่อต้านมีโทษหนัก!"
"สามีฉัน"
เสิ่นจินเหอตาโต กาแฟแทบพุ่งใส่หน้าสู่หยิง เหลียวซ้ายแลขวาเห็นทุกคนไปซ้อมกันก่อนแล้ว จึงถามเป็นเชิงว่า "เมื่อไรเธอมีสามี ทำไมฉันไม่รู้"
"กะทันหันนิดหน่อย เมื่อเช้าวานจดทะเบียนสมรส ก่อนหน้านี้ก็บอกเธอแล้วไงว่าฉันไปดูตัว"
เสิ่นจินเหอรีบขุดความทรงจำจากคลังสมอง "เหมือนจะจริงแหะ... นั่นไม่ใช่พ่อม่ายหนุ่มรูปหล่อเหรอ"
"ฉันอธิบายแบบนั้นเหรอ" สู่หยิงตกใจ
"ไม่สำคัญ แล้วนั่นเขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวไม่ใช่เหรอ บอกว่ามีลูกชายด้วย" แค่คิดนิดหน่อยเสิ่นจินเหอก็จะหัวใจวาย
เพื่อนรักของเธอที่ราวกับนางฟ้าสลักจากหยกขาว ต้องมาเจอตาลุงมีลูกติดแต่งงานรอบสอง เสิ่นจินเหอคิดแล้วไม่โอเคเลย!
"นี่มันเรื่องเข้าใจผิด" พูดถึงวันไปดูตัว สู่หยิงรู้สึกเหมือนฝันไป
ตอนที่ได้รับสายจากเหลียงเฉิง เพื่อนของต้วนหวย เธอเพิ่งซ้อมเสร็จลงจากเวที มองดู 10 สายที่ไม่ได้รับในมือถือ เปลือกตากระตุกอย่างแรง
ออกจากห้องซ้อมใหญ่ เธอโทรกลับ เสียงเหลียงเฉิงร้อนรนและสิ้นหวัง "เสี่ยวอิ่งจื่อ ทำไมเธอเพิ่งรับสาย! หวยเกอเกิดเรื่องแล้ว!"
สู่หยิงยังจำวันนั้นได้จนถึงตอนนี้ เธอไม่ได้แม้แต่จะสวมเสื้อคลุม ใส่รองเท้าเต้นรำวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน บันไดโรงละครสูงมาก ตอนหกล้มเจ็บมาก
ถุงเท้าซ้อมเป็นสีขาว ถ้ามีคราบสกปรกนิดหน่อยก็จะดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
ตอนนั้นเข่ากระแทกรู้สึกเจ็บแปลบกระตุ้นประสาท จนแทบทำให้เธอลุกไม่ขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่รู้เอาแรงมาจากไหน เธอโซซัดโซเซลุกขึ้นอีกครั้ง ขับรถไปโรงพยาบาล ที่โรงพยาบาลคนพลุกพล่าน รอลิฟต์ไม่ไหว เธอจึงวิ่งขึ้นบันไดไปชั้น 17 ในรวดเดียว
พอถึงหน้าห้องผ่าตัด กลุ่มคุณชายเสเพลพากันหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง
"เธอมาจริง ๆ ด้วย"
"ได้นะหวยเกอ ฉันนับถือจริง ๆ พี่สาวนางฟ้าของเราน่ะหลงหัวปักหัวปำนาย"
เธอไม่รู้ว่าวันนั้นเธอยืดตัวตรงขึ้นมาได้อย่างไร
จำได้แต่ว่าในลำคอมีกลิ่นคาวเลือด เธออยากพักสักครู่ แต่ขาสองข้างอ่อนล้าชา ขยับไม่ได้ ได้แต่หอบหายใจ มองผ่านผู้คนไปเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น สบตากัน
เจียงเจียงเดินมาหาเธอตอนนี้เอง พูดอ้อน ๆ ว่า "พวกนายนี่มันเกินไปแล้วนะ อย่าหัวเราะสิ"
คงเป็นเพราะการกระทำนี้โง่เกินไป ตลกเกินไป พวกเขาจึงหยุดไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
เหลียงเฉิงเกาหัว "ขอโทษนะเสี่ยวอิ่งจื่อ วันนี้วันเกิดฉัน เล่นทายใจเสี่ยงสัตย์น่ะ"
สู่หยิงไม่สนใจเขา แค่เดินไปตรงหน้าต้วนหวย
ต้วนหวยมองเธอเดินกะโผลกกะเผลก แล้วมองขาเรียวงามของเธอ
เธอฝึกเต้นตั้งแต่เด็ก กล้ามเนื้อขาเรียวยาวสมส่วน ไม่ใช่แบบผอมแห้ง ตอนนี้ขาคู่ที่มีประกันหลายสิบล้านนี้ กลับมีแผลเป็นน่าเกลียดปรากฏขึ้นเด่นชัด
รอยยิ้มของต้วนหวยหุบลง "ไปทำมาได้ไง"
สู่หยิงแค่มองเขา กาลครั้งหนึ่ง เธอชอบรอยยิ้มของต้วนหวยมาก สดใส อบอุ่น จริงใจ และเร่าร้อน
เธอเป็นคนเงียบ ๆ เย็นชามาตั้งแต่เด็ก สู้ต้วนหวยที่ใคร ๆ ก็ชอบไม่ได้ สู่หยิงทั้งอิจฉานิสัยเปิดเผยของเขา และชอบรอยยิ้มของเขา
แต่ตอนนี้ ขาเจ็บมากแค่ไหน รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็น่าผิดหวังมากเท่านั้น
"งั้นนายไม่ได้มีเรื่อง เป็นการแกล้งฉันใช่ไหม" เสียงใสเย็นของสู่หยิงดังขึ้นในทางเดิน
พวกพ้องพี่น้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"ก็แค่ล้อเล่น จะจริงจังขนาดนี้ทำไม นี่ไม่สนุกเลยนะ ขาไม่เป็นไรใช่ไหม"
เหลียงเฉิงเก้อเขิน "ใช่ เธอหกล้มเป็นแบบนี้ได้ไง ตรงอื่นบาดเจ็บไหม"
สู่หยิงแค่มองต้วนหวย "โอเค ฉันรู้คำตอบแล้ว"
ต้วนหวยขมวดคิ้ว คว้าข้อมือเธอไว้
"ฉันพาไปหาหมอ"
"ไม่ต้อง"
"สู่หยิง คราวนี้พวกเราผิดเอง อย่าเอาแต่ใจทำร้ายร่างกายตัวเอง เธอเป็นนักเต้น ควรรู้ว่าปล่อยไว้ไม่รักษาผลจะร้ายแรงแค่ไหน"
"งั้นนายก็รู้ว่าฉันเป็นนักเต้น รู้ว่าฉันกำลังซ้อมรอบทัวร์ รู้ว่าการแสดงระบำนี้สำคัญกับฉันแค่ไหน แต่นายก็ยังเลือกที่จะแกล้งฉัน ต้วนหวย นี่แหละวิธีที่นายทำกับฉัน"
สู่หยิงไม่เคยเป็นคนแสดงอารมณ์ออกนอกหน้า แต่ถ้าคิดว่าความเงียบและเย็นชาของเธอคือการถูกรังแกได้ ก็ผิดมหันต์
คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลสู่เมืองท่าเรือ ต่อให้รักษากฎระเบียบแค่ไหน ก็ยังมีความหยิ่งและอารมณ์เป็นของตัวเอง เห็นได้ชัดว่า การถูกใครแกล้ง ไม่อยู่ในขอบเขตที่เธอยินดีให้อภัย
สู่หยิงสะบัดมือต้วนหวยออก "ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลามาเล่นเกมที่พวกนายเรียกว่าเกมด้วย"
"ไม่เอาน่า! นี่มันแค่เกม ไม่ต้องเล่นแล้วไม่ยอมรับผลขนาดนี้ก็ได้มั้ง" พวกเพื่อน ๆ ต่างทำหน้าสิ้นหวัง
"ฉันนี่แหละเล่นแล้วไม่ยอมรับผล จะทำไม" สู่หยิงถามคนที่พูด
ใบหน้าเธอสงบนิ่ง ช่างเป็นคนที่สวยงามจับตา แต่ดวงตาคู่หนึ่งที่ใสเย็นนั้นกลับทำให้คนไม่กล้าสบตาเธอเสมอ
บรรยากาศเงียบลง เจียงเจียงเข้ามาไกล่เกลี่ย "ขอโทษนะพี่สาวสู่ ทั้งหมดเป็นเพราะหนูเอง หนูจับฉลากได้ ห้วยเกอเกรงว่าหนูจะทำภารกิจไม่สำเร็จ เลยให้พี่เหลียงโทรหาพี่"
สู่หยิงไม่สนใจเธอ ตั้งใจจะลงไปชั้นล่าง หาหมอจัดการแผลตัวเอง
เธอไม่ใช่พวกที่โกรธแล้วจะทำร้ายตัวเองหรือไม่สนใจแผล เธอรักร่างกายตัวเองมาก และหวงแหนงานที่แม้ต้องต่อต้านครอบครัวก็ยังจะทำต่อ
เธอไปรอลิฟต์ คนกลุ่มหนึ่งตามหลังมา เหลียงเฉิงเห็นบรรยากาศอึดอัด "สู่หยิง ขอโทษนะ อย่าโกรธเลย"
เธอเหลือไว้เพียงแผ่นหลังให้พวกเขา
ทุกคนมองไปที่ต้วนหวย เจียงเจียงกัดริมฝีปาก ดึงแขนเสื้อต้วนหวย
ต้วนหวยถอนหายใจ "สู่หยิง เรื่องนี้พวกเราผิดเอง ไปหาหมอเถอะนะ"