บทที่ 2 เธอจะเอาแต่ใจก็ได้ ฉันตามใจเธอไหว
ซู่หยิงสับสนเล็กน้อย ตอนกำลังจะลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว เธอคิดว่ามอลลี่กำลังซุกซน แต่สัมผัสที่ชัดเจนของร่างกายบอกเธอว่า นั่นคือคนคนหนึ่ง
เธอลืมตาขึ้น จิ้นไป๋หานกำลังยืดตัวตรงขึ้น ในห้องนอนปิดผ้าม่านทั้งหมด เหลือไว้เพียงช่องเล็ก ๆ ที่มีแสงตกกระทบบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม
แสงจันทร์สว่างกระจ่างตกลงมา แบ่งเรือนร่างของเขาออกเป็นรอยต่อระหว่างแสงและเงา ครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในราตรีมืดมิด เหลือเพียงโครงร่างบางส่วนที่ต่อเชื่อม อีกด้านหนึ่งอาบด้วยสีฟ้าอ่อนจางราวกับแสงเงาจากสระว่ายน้ำข้างล่างผสมผสานกัน
กระดูกไหปลาร้ายุบลงตามการเคลื่อนไหวของแขน กล้ามเนื้อหน้าอกที่แบ่งเป็นชั้นชัดเจนลดเลื่อนลง กล้ามเนื้อเป็นระลอก เส้นเอ็นบนแขนปูดนูน และปลายมือของเขาอยู่ใต้กระโปรง
คุณนายเจียงผู้เป็นแม่ของเธอ เพื่อให้เธอได้ผ่านพ้นคืนวิวาห์ร้อนแรงแรกอย่างราบรื่น ชุดนอนเสื้อแขนยาวกับกางเกงขายาวของเธอทั้งหมดจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือไว้เพียงชุดนอนสายเดี่ยวลูกไม้ทั้งแถวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
เธอเลือกชุดที่สุภาพที่สุด ก่อนนอนเธอคิดว่าเขาไม่มีอารมณ์ทางเพศ
“ตื่นแล้วหรือ” เสียงของผู้ชายทุ้มต่ำเล็กน้อย
ซู่หยิงตอบ “อืม” อย่างตะลึงงัน จ้องมองจิ้นไป๋หานด้วยดวงตาคู่หนึ่ง
“ฉันว่าเธอไม่จำเป็นต้องใช้ของเล่นข้างหัวเตียงนั่นหรอก” จิ้นไป๋หานเอ่ยแฝงนัยยะ ท่ามกลางความมืด เส้นเสียงของเขาดูเหมือนแฝงไว้ด้วยความแหบพร่าคลุมเครือ น่าหลงใหลและเย้ายวน
ซู่หยิงถูกเขายั่วยวนจนเกิดอาการคันยุบยิบในใจ แต่สติยังไม่กลับคืนมา “หืม”
“เคยจูบไหม”
จิ้นไป๋หานถาม
“อะไรนะ” เธอสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ไม่อย่างนั้นทำไมพอตื่นขึ้นมาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดเข้าไปในหนังผู้ใหญ่
จิ้นไป๋หานโน้มตัวลงมา มือค้ำอยู่สองข้างของเธอ ภายใต้การควบคุมด้วยพละกำลัง ซู่หยิงจึงรู้สึกตัวขึ้นบ้าง
สามีใหม่ของเธอ ดูเหมือนจะต้องการใช้สิทธิพิเศษของสามีกับเธอ
จิ้นไป๋หานขยับเข้าใกล้ จมูกเกือบจะชนกัน
“อ่อนไหวขนาดนี้เชียว”
เขาเลิกคิ้ว ดูเหมือนจะพอใจกับปฏิกิริยาของเธอมาก
ซู่หยิงกลืนน้ำลาย “ฉันขอไปแปรงฟันก่อนได้ไหม”
“” คราวนี้ถึงคราวจิ้นไป๋หานอึ้งไป
เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าตอนที่บรรยากาศกำลังดี เธอจะพูดประโยคนี้ออกมา
“ทำไม”
“จูบแรก ฉันคิดว่าควรมีประสบการณ์ที่ดี”
จิ้นไป๋หานร่างแข็งทื่ออยู่บนตัวเธอ เธอคิดอยู่ในใจว่า ผู้ชายคนนี้พละกำลังดีจริง ๆ ทำท่าแพลงก์อยู่บนตัวเธอ เอวไม่ยวบ ท่วงท่าดี แสดงให้เห็นว่าพละกำลังระเบิดน่าจะดีไม่น้อย
เธอรู้สึกว่าโรคจากการงานของเธอกำเริบ ในคณะเต้นรำไม่ได้ขาดผู้ชายที่หุ่นดี บึกบึน และท่วงท่าสง่า แต่เรือนร่างของจิ้นไป๋หานก็ยังคงงดงามมาก เป็นความงามที่แข็งแกร่งและดุดัน เต็มไปด้วยพลังและความก้าวร้าว
ปลายนิ้วมือของเขาเกือบจะถึงจุดสูงสุดได้อยู่แล้ว แต่ก็รีบเอามือออกไป ซู่หยิงคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกว่าเธอทำลายบรรยากาศ กำลังโกรธอยู่ แต่กลับได้ยินเพียงเสียงหัวเราะหึในลำคอของชายหนุ่ม
ซู่หยิงนอนเขินอายอยู่บนเตียง แต่เขากลับตบก้นเธอเบา ๆ “ด้วยกันไหม”
ตอนที่สองคนบีบยาสีฟันเคียงกันที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำ การกระทำกลับเหมือนกันอย่างประหลาด
ใครจะไปคิดว่าก่อนหน้านี้พวกเขายังเป็นคนแปลกหน้าอยู่เลย
ในฐานะห้องนอนหลักที่ใหญ่ที่สุดในเรือนหอ อ่างล้างหน้าแบ่งออกเป็นสองฝั่ง แบ่งแยกชัดเจน แต่ก็ผสมผสานกัน อุปกรณ์อาบน้ำแบบเดียวกัน รวมถึงอักษรมงคลแห่งความสุขสีแดงที่แปะไว้บนกระจกเงา ล้วนแสดงถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา
ซู่หยิงแปรงฟันไปช้า ๆ แอบชำเลืองมองข้าง ๆ ผู้ชายเปลือยท่อนบน ท่าแปรงฟันไม่ได้เรียบร้อยนัก ผมค่อนข้างยุ่ง แต่กลับเผยให้เห็นความไม่เกรงใจใคร
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ จิ้นไป๋หานหันกลับมามองเธอ ซู่หยิงรีบหดสายตากลับทันที แปรงฟันต่อไปเงียบ ๆ
จิ้นไป๋หานอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ภรรยาของเขาคนนี้ ทำเอาอยากงับสักคำจริง ๆ
ซู่หยิงสังเกตเห็นว่าเขายิ้ม บนแก้มขวามีลักยิ้มจาง ๆ ไม่ลึก
เธอผิวขาว ไม่เหมือนเขา หน้าแดงก็แดงบาง ๆ ปกคลุมอยู่บนใบหน้า ราวกับดอกท้อในฤดูใบไม้ผลิ
จิ้นไป๋หานแปรงฟันเสร็จ วางแปรงสีฟันตามแต่ใจ ซู่หยิงสายตาดีเห็นเข้า ตอนวางแปรงสีฟัน มุมเอียงของแก้วกับแปรงสีฟันต้องให้เหมือนกับของเขา
สมดุลกันแล้ว สบายใจแล้ว
ยังไม่ทันที่เธอจะถอนหายใจอย่างโล่งอก เอวก็ถูกคนบีบไว้ เธอถูกชายหนุ่มยกขึ้นมาวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนทั้งตัว
ไม่ทันที่ซู่หยิงจะได้สติ จิ้นไป๋หานก็รั้งท้ายทอยของเธอไว้แล้วก้มจูบลงมา
ภายในช่องปากเต็มไปด้วยกลิ่นเย็นสดชื่นของมินต์ ซู่หยิงเอื้อมมือออกไปตั้งใจจะคว้าเสื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับสัมผัสได้เพียงความร้อนผ่าวเต็มมือ พอจะหดมือกลับ จิ้นไป๋หานก็ใช้มือข้างที่ว่างจับข้อมือบางของเธอกดไว้บนตัวเขา
ขนตาของเธอสั่นระริก ลืมตาอีกครั้ง เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความก้าวร้าวรุกรานของชายหนุ่ม ราวกับจะฉีกเธอกลืนกินลงท้อง
ซู่หยิงถูกเขาจูบจนต้องอ้าปากโดยไม่รู้ตัว เขาก็บุกตะลุยเข้ามา ค้นหาดินแดน หายใจไม่ทัน จิ้นไป๋หานค่อนข้างพอใจ “ยังง่วงอยู่ไหม”
นิ้วเท้าของซู่หยิงกระดกขึ้นกลางอากาศ “ฉันขอเปลี่ยนชั้นในได้ไหม”
“เธอใส่มาเหรอ” เขาเลิกคิ้ว เมื่อกี้ไม่เห็นคลำเจอนี่นา
“ข้างบนไม่ได้ใส่”
“แล้วจะเปลี่ยนอะไร…” จิ้นไป๋หานพูดจบก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มือค้ำอยู่ข้างตัวเธอ “เสร็จแล้วค่อยเปลี่ยน”
ซู่หยิงเอามือกั้นเขา “งั้นฉันต้องขออาบน้ำก่อนนะ”
จิ้นไป๋หานจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่งอย่างจริงจัง ซู่หยิงรีบอธิบาย “ฉันรู้ว่ามันทำลายบรรยากาศมาก แต่ถ้าไม่ล้าง ฉันก็จะคิดถึงเรื่องนี้ตลอด ฉันมีอาการย้ำคิดย้ำทำนิดหน่อย”
จิ้นไป๋หานยิ้ม “อธิบายกับฉันตั้งเยอะ ทำไมล่ะ เธอมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธการขอร่วมรักของฉัน ฉันไม่ได้จะโกรธเพราะเรื่องนี้หรอก”
ซู่หยิงมองเขา “ในงานภาพยนตร์กับนิยาย ถ้าไม่อธิบาย ก็จะเกิดความเข้าใจผิดมากมาย สร้างความรำคาญให้ชีวิต ฉันคิดว่าควรบอกให้คุณเข้าใจจะดีกว่า”
จิ้นไป๋หานรู้สึกว่าภรรยาคนนี้ช่างเป็นลูกมะระขี้นกจริง ๆ ทำไมถึงกลัวคนอื่นโกรธขนาดนี้
เขาหรี่ตามองเธอ ซู่หยิงกระพริบตาปริบ ๆ ในดวงตาคู่นั้นมีประกายน้ำตาอ่อนโยน เป็นดวงตาที่ดึงดูดวิญญาณและหัวใจ ทั้งที่มีหน้าตาเอาแต่ใจ แต่นิสัยกลับน่ารัก อย่างน้อยเขาก็ค่อนข้างถูกใจ
จิ้นไป๋หานมือคันนิด ๆ ยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบา ๆ “เป็นผู้หญิงของฉัน จะเอาแต่ใจตามอำเภอใจก็ได้ ฉันตามใจไหว”
ขนตาของซู่หยิงสั่น ตามหลังคำพูดของเขาที่สิ้นสุดลง จิ้นไป๋หานก็ยกห้องน้ำให้เธอแล้ว
ซู่หยิงกว่าจะจัดการตัวเองเสร็จก็ผ่านไปนานแล้ว พอออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ชายหนุ่มก็นอนลงไปแล้ว
เธอไม่เคยนอนกับผู้ชายมาก่อน ไม่รู้ด้วยว่าผู้ชายบนโลกนี้นอนกันอย่างสง่าผ่าเผยขนาดนี้หรือเปล่า แต่จิ้นไป๋หานหน้าตาดี ท่านอนก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกรังเกียจ
ซู่หยิงเปิดผ้าห่มขึ้นเตียง หาความง่วง วินาทีต่อมา แขนคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามา กวาดเธอเข้าไปในอ้อมกอดที่แข็งแกร่ง
ซู่หยิงตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว จิ้นไป๋หานเอ่ยปากเรียบ ๆ “นอนเถอะ ราตรีสวัสดิ์ คุณภรรยา”
ตอนที่ซู่หยิงตื่นขึ้นมาตอนเช้า เตียงข้าง ๆ ว่างเปล่าแล้ว ไม่มีไออุ่นเหลืออยู่ ไม่รู้ว่าจิ้นไป๋หานไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน ตอนลงบันไดมา มือถือสั่น มองเห็นว่าเป็นต้วนหวยโทรมา
“มีอะไร”
น้ำเสียงที่ห่างเหินของเธอทำให้ต้วนหวยพูดไม่ออก
ซู่หยิงเปิดตู้เย็น เกินความคาดหมาย วัตถุดิบข้างในมีมากมายหลากหลาย ดูเหมือนจะมีคนส่งผักมาให้โดยเฉพาะ เครื่องปรุงต่าง ๆ ก็มีครบ เธอคิดว่าตอนเช้าจะทำนมข้าวโอ๊ตกับแซนด์วิชขนมปังโฮลวีตกิน
เธอไม่พูดอยู่ครู่หนึ่ง ต้วนหวยเงียบไปสักพัก แล้วพูดว่า “วันเกิดฉันปีนี้จัดที่บาหลี เจียงเจียงไม่เคยไป อยากไปมาก เธอจะออกเดินทางไปกับพวกเราไหม”
ต้วนหวยเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลต้วน ครอบครัวมีเครื่องบินส่วนตัว อีกอย่างกลุ่มเพื่อนของเขาก็คงจะคึกคักสนุกสนานมาก
“ฉันไม่ไปแล้ว สุขสันต์วันเกิดนะ”
คงไม่คิดว่าจะได้คำตอบนี้
ต้วนหวยรีบถาม “ทำไม”
“ไม่สะดวก”
“ตรงไหนไม่สะดวก ตั้งแต่น้อยจนโตวันเกิดฉันเธอไม่เคยขาดเลยนะ แล้วปีนี้ทำไมถึงขาด ยังเคืองเรื่องเมื่อวานอีกเหรอ”
“ฉันมีทัวร์คอนเสิร์ต ไม่ใช่ผู้ช่วยส่วนตัวที่เรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ตอนนี้ฉันจะทำอาหารเช้าให้สามีแล้ว วางก่อนนะ”
เธอเพิ่งพูดจบ ก็พบว่าจิ้นไป๋หานกับหมาที่ชื่อพริ้นเซส ยืนอยู่ตรงประตูห้องอาหารมองเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
จิ้นไป๋หานกอดอก
ไม่ทันที่ซู่หยิงจะตั้งตัว ชายหนุ่มก็เข้ามาประชิดตัว ก้มจูบลงมา โทรศัพท์ยังไม่ได้วางสาย