“ฮ่า ๆ!”
“คราวนี้...ร่ำรวยแล้ว!”
คนสกุลเยี่ยนพากันตื่นเต้น พุ่งออกจากที่ซ่อนตรงไปยังเหยื่อ
แม้เนื้อหมาป่าจะไม่อร่อย ทั้งเหนียวและมีกลิ่นคาวเปรี้ยว แต่ในปีที่ข้าวของขาดแคลนเช่นนี้ การได้กินเนื้อหมาป่าสักมื้อก็นับว่าหรูหราแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือหนังหมาป่าเหล่านี้มีราคาสูงยิ่ง!
พี่น้องสกุลเยี่ยนดีใจจนแทบคลุ้มคลั่ง
หลี่โย่วกลับยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง เขากดเสียงต่ำกล่าวว่า “จัดการเหยื่อ”
“ไป!”
ที่นี่อยู่ใกล้กับสันเขาเหล่าหยา ซึ่งเป็นถิ่นที่กองโจรพวกแม่นางอวี้ปักหลักอยู่ยิ่งนัก
ต้องจากไปโดยเร็ว
ภายใต้การนำของหลี่โย่ว ทั้งสามนำซากหมาป่าหกตัวที่ล่ามาได้ กับเนื้อหมูป่าครึ่งซีกที่ฝูงหมาป่ากินเหลือ ผูกไว้บนหลังม้า แล้วรีบเดินทางกลับไปตามเส้นทางเดิม
ฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ อาศัยแสงสะท้อนจากพื้นหิมะยามค่ำคืน พี่น้องหลี่โย่วทั้งสามพาเหยื่อเดินทางต่อไป จนออกพ้นเขตสันเขาเหล่าหยาจึงหยุดพัก
อากาศหนาวเหน็บเหลือเกิน ทั้งสุนัขล่าเนื้อและม้าต่างเริ่มทนไม่ไหว หลี่โย่วทั้งสามปรึกษากันครู่หนึ่ง ก่อนเลือกที่กำบังลมเหนือแล้วก่อกองไฟ
เมื่อกองไฟลุกโชน ความหนาวเหน็บทั่วร่างก็พลันคลายลง
หลี่โย่วใช้กิ่งไม้แห้งเขี่ยกองไฟ พลางเหลือบมองทุ่งร้างเบื้องหลังอย่างระแวดระวัง
“โฮก!”
เสียงหมาป่าหอนอันชวนขนลุกดังมาจากด้านหลัง
หมาป่าเป็นสัตว์ที่ผูกใจเจ็บที่สุด!
ฝูงหมาป่าที่แตกกระเจิงไปก่อนหน้านี้รวมตัวกันอีกครั้ง แล้วติดตามอยู่ห่าง ๆ ทางด้านหลัง
แต่สำหรับหลี่โย่วกับพี่น้องสกุลเยี่ยนที่เป็นทหารชายแดนชั้นยอดและมีอาวุธครบมือ ย่อมไม่ใส่ใจการแก้แค้นของฝูงหมาป่า