หลินเฟิงกำลังขับรถพลางจินตนาการว่าหลังพัฒนาพลังพิเศษเสร็จแล้วจะจัดการหวังจื่อชงกับพวกยังไง จู่ ๆ ก็รู้ตัวว่าพลังพิเศษของตัวเองวันนี้เงียบผิดปกติ
“ระบบ?” หลินเฟิงเรียก ได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาดังขึ้น
“โฮส...ต์...” หลินเฟิงได้ยินระบบพูดอะไรบางอย่างด้วยเสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบา จากนั้นเสียงทั้งหมดก็พลันเลือนหายไป
หลินเฟิงได้ยินเสียงดังเป๊าะขึ้นในหัว
หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย
“ระบบ? ระบบยังอยู่ไหม? ระบบ?” หลินเฟิงเรียกอย่างลังเล
ไม่มีเสียงใดดังขึ้นในหัว
หลินเฟิงย้ายสายตาไปยังแหวนที่สวมอยู่บนนิ้ว สีทองอร่ามของแหวนเดิมที บัดนี้หม่นลงมาก
“ระบบ?” หลินเฟิงรีบจอดรถข้างทาง ถอดแหวนออกมากัดนิ้วตัวเองจนเลือดซิบ แล้วหยดเลือดลงบนแหวนเหมือนตอนทำสัญญาในวันนั้น
แต่ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“อ๊ากกก—” หลินเฟิงร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง
หมดแล้ว หมดกัน ทุกอย่างหายไปแล้ว พลังพิเศษของเขาหายไป เงินก็หาย สาวสวยก็หายไปด้วย
ขณะที่หลินเฟิงกำลังใจสลาย อีกด้านหนึ่ง หมิงเม่ยกับเพื่อนอีกสองคนกินข้าวเสร็จแล้วก็เดินทางมาถึงสนามแข่งรถ
ทันทีที่หมิงเม่ยทั้งสามเข้ามา ก็มีพนักงานต้อนรับสาวคนหนึ่งถือป้ายเดินเข้ามาหา “ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทั้งสามสู่สนามแข่งรถนะคะ สามารถสแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อเข้าสู่หน้าการแข่งขัน แล้วโหวตให้นักแข่งที่ชื่นชอบได้เลยค่ะ~”
หมิงเม่ยทั้งสามสแกนคิวอาร์โค้ด
หลังสแกนเสร็จ หวังจื่อชงก็อธิบายให้หมิงเม่ยฟัง “พูดง่าย ๆ ก็คือการพนันนั่นแหละ เลือกลงเงินกับรถที่คิดว่าจะชนะ แล้วรับเงินตามอันดับ ถ้าเดิมพันชนะก็ได้เงิน ถ้าแพ้ก็เสียเงิน จะลงสักแสนสองแสนหยวนเล่น ๆ หรือจะลงกับคนที่รู้เรื่องจริง ๆ ก็ได้ทั้งนั้น”