หมิงเม่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกดรับรางวัล
คฤหาสน์หรูเหรอ? แบบไหนกันนะ?
พอดูให้ชัด ก็พบว่าเป็นบ้านสี่ลานในเขตวงแหวนรอบที่สองของเมืองหลวง แถมยังมีคนรับใช้อีกห้าคน
ดวงตาของหมิงเม่ยเป็นประกาย รีบกดยืนยันแทบจะทันที
บ้านสี่ลานในเขตวงแหวนรอบที่สองของเมืองหลวง อยู่ห่างจากพระราชวังต้องห้ามแค่ถนนเส้นเดียวกับกำแพงสองชั้น
มีที่ให้พักแล้ว!
หมิงเม่ยส่งที่อยู่เข้าอุปกรณ์ของพ่อบ้านโดยตรง “พ่อบ้าน ไปที่นี่”
พ่อบ้านตอบรับ แล้วขับรถมุ่งหน้าเข้าเขตวงแหวนรอบที่สองของเมืองหลวง
ในเขตวงแหวนรอบที่สองของเมืองหลวง มีตรอกสายหนึ่งชื่อว่าตรอกวังหลวง
ที่นี่เคยเป็นบ้านพักของเหล่าอ๋องในยุคราชวงศ์สุดท้ายของประเทศหลงกั๋ว ผู้ที่อาศัยอยู่ในตรอกนี้ล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูง ทั้งพระโอรสและพระอนุชาของฮ่องเต้ ชื่อเดิมของตรอกจึงถูกลืมเลือนไปนานแล้ว ผู้คนเรียกกันว่าตรอกวังหลวง
หลังผู้ยิ่งใหญ่ก่อตั้งประเทศหลงกั๋วขึ้นใหม่ ตรอกวังหลวงก็กลายเป็นย่านที่มีราคาบ้านแพงที่สุดในประเทศหลงกั๋ว—ไม่สิ ที่นี่ถึงขั้นไม่เปิดขายให้คนนอกด้วยซ้ำ
บ้านเลขที่หนึ่งของตรอกวังหลวงเป็นที่ทำการใหญ่ของกรมโบราณวัตถุแห่งประเทศหลงกั๋ว ถูกยึดใช้เป็นสถานที่ราชการไปนานแล้ว จึงไม่มีคนอาศัยอยู่
เจ้าของบ้านเลขที่สามถึงสิบล้วนเป็นบุคคลสูงศักดิ์ที่ร่ำรวยหรือมีอำนาจ
คนชั้นสูงทั่วเมืองหลวงต่างรู้กันว่า นอกจากบุคคลสำคัญกลุ่มนั้นในพระราชวังต้องห้ามแล้ว คนที่มีเกียรติสูงสุดก็เห็นจะเป็นกลุ่มคนในตรอกวังหลวงนี่แหละ
คนในแวดวงชั้นสูงรู้กันดีว่า ใครก็ตามที่ได้พูดคุยกับผู้อยู่อาศัยในตรอกวังหลวงสักคำ ก็แทบไม่มีเรื่องไหนที่จัดการไม่ได้
แน่นอนว่าเจ้าของบ้านเลขที่สามถึงสิบไม่ได้อาศัยอยู่ในตรอกวังหลวง พวกเขาต่างมีคฤหาสน์หรูเป็นของตัวเอง แม้ที่ดินในตรอกวังหลวงจะมีค่าดั่งทอง แต่สำหรับบุคคลสำคัญเหล่านี้ ราคาบ้านก็เป็นแค่เงินค่าขนมเท่านั้น