หมิงเม่ยกวาดตามองสำนักงานขายบ้าน ก่อนพูดว่า “ฉันอยากได้วิลล่าที่มีลานส่วนตัว อยู่ใกล้ทะเลสาบชมวิวหน่อย แสงธรรมชาติเข้าดี ๆ ช่วยแนะนำให้หน่อยได้ไหม”
ดวงตาของหวังเสี่ยวลี่เป็นประกาย รอยยิ้มหวานขึ้นไม่น้อย เธอพูดว่า “ขอทราบนามสกุลของคุณได้ไหมคะ? พอดีฉันมีบ้านอยู่ห้าหลังที่ตรงกับความต้องการของคุณ จะเลือกตกแต่งเองหรือหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่เลยก็ได้ คุณสะดวกไปดูกับฉันไหมคะ?”
หมิงเม่ยพยักหน้าแล้วตอบว่า “นามสกุลหมิงค่ะ ถ้ามีบ้านที่เหมาะก็ไปดูกันเลย”
หวังเสี่ยวลี่รีบขับรถพาหมิงเม่ยไปยังบ้านหรูฮวาเฉิง
พอมาถึงหน้าทางเข้าหมู่บ้าน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นป้ายทะเบียนก็เปิดทางให้ พลางถามว่า “พี่หวัง มาดูบ้านเหรอครับ?”
ขณะพูด เขาก็ลอบมองหมิงเม่ยที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ
หวังเสี่ยวลี่รับคำสั้น ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วพาหมิงเม่ยเข้าไปในบ้านหรูฮวาเฉิง
“คุณหมิง ดูนี่สิคะ” หวังเสี่ยวลี่พาหมิงเม่ยไปหยุดหน้าวิลล่าหลังหนึ่ง ก่อนอธิบายว่า “หลังนี้เป็นวิลล่าสามชั้นที่ตกแต่งเสร็จแล้ว ข้างในตกแต่งสไตล์ยุโรป มีลานเล็ก ๆ ขนาด 100 ตารางเมตร ลานยังไม่ได้จัดสวน ห้องนอนใหญ่หันหน้าเข้าหาทะเลสาบชมวิว แสงธรรมชาติดีมาก เดี๋ยวฉันพาคุณเข้าไปดูนะคะ!”
หมิงเม่ยรับคำ แล้วเดินตามหวังเสี่ยวลี่เข้าไป
พอเดินเข้าลาน หมิงเม่ยก็ถูกใจที่นี่ทันที
แค่มองจากภายนอก วิลล่าหลังนี้ก็ดึงดูดสายตามากแล้ว
พอเดินเข้าไปยืนสำรวจตรงโถงทางเข้า การตกแต่งภายในก็ยิ่งถูกใจเธอ
หวังเสี่ยวลี่กำลังอธิบายรายละเอียดของวิลล่าให้หมิงเม่ยฟัง แต่หมิงเม่ยยกมือขึ้นขัดจังหวะ “ไม่ต้องอธิบายแล้ว หลังนี้ราคาเท่าไร?”
“...เอ๊ะ?” หวังเสี่ยวลี่ชะงักไป ก่อนรีบตอบว่า “คุณหมิงคะ วิลล่าหลังนี้หมายเลขซีหนึ่ง วางเงินดาวน์แปดสิบล้านค่ะ”
หมิงเม่ยขมวดคิ้ว “ฉันหมายถึงถ้าจ่ายเต็มราคาเท่าไร?”
หวังเสี่ยวลี่ลอบสังเกตหมิงเม่ยอย่างระมัดระวัง ก่อนตอบว่า “ถ้าจ่ายเต็ม วิลล่าหลังนี้ราคาสองร้อยสามสิบล้านค่ะ”
หมิงเม่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอชอบวิลล่าหลังนี้มาก แต่เงินทั้งหมดที่มีอยู่ก็แค่สองร้อยล้าน
ช่างเถอะ วางเงินดาวน์แล้วผ่อนเอาก็ได้!
ขณะที่กำลังจะหยิบเงินออกมา ระบบผลาญเงินก็ดังติ๊งขึ้นมา 【ในฐานะโฮสต์ของระบบผลาญเงิน จะกู้เงินได้ยังไงกัน? แน่นอนว่าต้องจ่ายเต็ม! ตรวจพบว่าโฮสต์มีเงินทุนสองร้อยล้าน ระบบจะโอนเงินเพิ่มให้อีกหนึ่งร้อยล้าน ขอให้โฮสต์ซื้อวิลล่าในฝันด้วยเงินสด และรีบผลาญเงินของระบบให้หมดนะ!】
เป็นอย่างที่คิด โทรศัพท์ของหมิงเม่ยดังติ๊งด่องขึ้นมา เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู พบว่ามีบัญชีหนึ่งโอนเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนมาที่บัตรของเธอ
“ถ้าจ่ายเงินวันนี้ วันนี้ก็เข้าอยู่ได้เลยใช่ไหม?” หมิงเม่ยถาม
หวังเสี่ยวลี่ชะงักไป ก่อนยิ้มตอบว่า “ถ้าคุณจ่ายตอนนี้ ก็เข้าอยู่ได้เลยค่ะ”
“เอาหลังนี้ จ่ายเต็ม” หมิงเม่ยหยิบบัตรยื่นให้หวังเสี่ยวลี่ “รูดบัตรเลย”
หวังเสี่ยวลี่ตกตะลึง รีบหยิบเครื่องรูดบัตรที่พกติดตัวมา แล้วประคองส่งให้หมิงเม่ยด้วยสองมือ
หมิงเม่ยเสียบบัตร กดรหัสผ่าน พอจ่ายเงินเสร็จก็ส่งเครื่องรูดบัตรคืนให้หวังเสี่ยวลี่
หวังเสี่ยวลี่มองยอดเงินสองร้อยสามสิบล้านที่เข้าบัญชีอย่างตั้งใจ กลืนน้ำลายลงคอ แล้วรอยยิ้มก็จริงใจขึ้นหลายเท่า เธอโค้งตัวให้หมิงเม่ย “ยินดีด้วยค่ะ คุณหมิง ตอนนี้คุณเป็นเจ้าของวิลล่าหลังนี้แล้ว!”
พูดจบก็ส่งคีย์การ์ดของวิลล่าให้หมิงเม่ยอย่างนอบน้อม “คุณหมิง นี่คือคีย์การ์ดเข้าวิลล่าค่ะ หลังจากใช้แล้วจะเปลี่ยนรหัสหรือเปลี่ยนกุญแจก็ได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณเลยค่ะ”
หมิงเม่ยพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปข้างในทันที ระบบผลาญเงินในหัวส่งเสียงขึ้นมา 【ยินดีด้วย โฮสต์ผลาญเงินไปสองร้อยสามสิบล้าน แลกเป็น 2,300 คะแนนแล้ว ขอให้โฮสต์พยายามต่อไปนะ!】
ที่แท้ คะแนนกับจำนวนเงินที่ผลาญไปมีอัตราส่วน 1 ต่อ 100,000
ต้องใช้เงินหนึ่งแสนถึงจะได้ 1 คะแนน
หวังเสี่ยวลี่มองประตูที่ปิดลง กลืนน้ำลายแล้วพึมพำว่า “นี่แหละคนรวยของจริง!”
พูดจบก็เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตั้งแต่ต้นจนจบยังไม่ถึง 40 นาทีด้วยซ้ำ
ใช้เวลาไม่ถึง 40 นาทีตัดสินใจใช้เงินสองร้อยสามสิบล้าน แบบนี้มันชวนให้เขินจริง ๆ (//∇//)
หวังเสี่ยวลี่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ชอบเธอ แค่หลงใหลท่าทางใช้เงินอย่างไม่ลังเลแบบนั้น
หมิงเม่ยเดินเข้าวิลล่าแล้วปิดประตู ก่อนยืดเส้นยืดสายอย่างไม่สนภาพลักษณ์
ตอนแรกคิดว่าต้องลงมือทำความสะอาดสักหน่อย แต่กลับพบว่าในวิลล่าไม่มีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว
ก็สมเหตุสมผลอยู่แล้ว ขายแพงขนาดนี้ ย่อมต้องทำความสะอาดทุกวันเพื่อให้ลูกค้ามาดูบ้าน
หมิงเม่ยนั่งลงบนโซฟา แล้วดาวน์โหลดแอปของบ้านหรูฮวาเฉิงที่พัฒนาขึ้นเอง จากนั้นสั่งพ่อบ้านหนึ่งคน พ่อครัวหนึ่งคน และแม่บ้านห้าคนผ่านแอป
จองไว้หนึ่งเดือน
เพราะเมื่อครู่นี้เธอเผลอเปิดร้านค้าระบบ แล้วพบว่าในนั้นมีพ่อบ้านหุ่นมนุษย์กับแม่บ้านหุ่นมนุษย์ให้แลกด้วย
ของจากระบบใช้งานสะดวกดี หมิงเม่ยจึงตั้งใจสะสมคะแนนผลาญเงินสักเดือน แล้วค่อยแลกเดือนหน้า
เธอยังเขียนหมายเหตุด้วยว่าวันนี้เพิ่งซื้อบ้าน ให้พวกเขาขนของมาด้วยเลย
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง พ่อบ้านก็มากดกริ่ง
พ่อบ้านเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีขึ้นไป หน้าตาสุภาพเรียบร้อย ส่วนพ่อครัวไม่ได้ตัวใหญ่ล่ำอย่างที่คิด แต่เป็นหญิงวัยกลางคนรูปร่างเพรียว แม่บ้านทั้งห้าคนอายุระหว่าง 30 ถึง 40 ปี
พ่อบ้านยิ้มตามมารยาท ก่อนโค้งตัวให้หมิงเม่ย “สวัสดีครับ คุณหมิง พวกเราเป็นพ่อบ้านประจำบ้าน พ่อครัวประจำบ้าน และแม่บ้านประจำบ้านตามที่คุณสั่งไว้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราจะคอยรับใช้คุณครับ”
หมิงเม่ยกวาดตามองทุกคนตรงหน้า แล้วถอยไปด้านหลังเพื่อเปิดทางให้เข้ามา “ตั้งแต่วันนี้ไปหนึ่งเดือน ฉันต้องรบกวนพวกคุณแล้วนะ อีกหนึ่งเดือนพ่อบ้านกับแม่บ้านของฉันเองจะมา ถึงตอนนั้นฉันจะให้ซองขอบคุณพวกคุณ”
พ่อบ้านยิ้มพลางโค้งตัว “ได้ครับ ทุกอย่างแล้วแต่คุณสั่ง ถ้าอย่างนั้นคุณอยากให้พวกเราเรียกคุณว่าอะไรครับ?”
หมิงเม่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เรียกฉันว่าคุณหนูก็พอ”
พ่อบ้านยังคงยิ้มเหมือนเดิม “ได้ครับ คุณหนู!”
เพียงแต่ตอนลุกขึ้น แววตาของเขาก็มีร่องรอยพินิจพิเคราะห์อยู่บ้าง
เด็กสาวตรงหน้าอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาสวยมาก ส่วนเรื่องอื่นดูไม่ออกเลยว่าจะมีความสามารถพอจ่ายเงินซื้อวิลล่าราคากว่าสองร้อยล้านเต็มจำนวนได้
แต่ในเมื่อเงินเข้าบัญชีไปแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา
รอยยิ้มของพ่อบ้านจึงยิ่งกว้างขึ้น
แม่บ้านทั้งห้าคนแบ่งหน้าที่กันทำความสะอาดและจัดการตามความต้องการของหมิงเม่ย
แม่บ้านคนหนึ่งหั่นผลไม้ใส่จานมาให้หมิงเม่ย จากนั้นก็เงียบ ๆ ไปทำความสะอาดต่อ
หมิงเม่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดู ตั้งใจจะศึกษาห้างสรรพสินค้าและร้านแบรนด์ใกล้ ๆ เพื่อเติมเสื้อผ้าใส่ตู้ที่ว่างอยู่
ทางด้านหวังเสี่ยวลี่กลับมาถึงสำนักงานขายบ้าน
บนใบหน้ายังมีแววงุนงงอยู่บ้าง
พนักงานขายที่เพิ่งเข้ามาคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าอิจฉา “พี่หวัง พี่หวัง ได้ยินว่าพี่ขายวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งได้แล้วเหรอ? พี่เก่งจังเลย!”
พนักงานขายของบ้านหรูฮวาเฉิงต่างรู้ว่าวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งขายยากมาก
แน่นอนว่าตัววิลล่าไม่ได้มีปัญหา แค่ตอนออกแบบตกแต่ง สถาปนิกเกิดไอเดียแปลกใหม่ขึ้นมา ใช้ลูกเล่นใหม่ ๆ มากมาย แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่หวัง ต้นทุนกลับสูงเกินไป ถ้าขายไม่ถึงสองร้อยสามสิบล้านก็ขาดทุน
เดิมทีผู้จัดการทั่วไปปวดหัวมาก คิดว่าวิลล่าหลังนี้คงค้างสต็อกจนขายไม่ออก ใครจะคิดว่าเมื่อวานเพิ่งคิดว่าจะถอดประกาศขายในอีกไม่กี่วัน วันนี้ก็ขายออกไปแล้ว
หวังเสี่ยวลี่กำลังจะพูดอะไร ผู้จัดการทั่วไปที่ได้ยินว่าเธอกลับมาแล้วก็เดินออกมาพอดี
“เสี่ยวลี่” ผู้จัดการพูดด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า “คุณชายหวังซื้อวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งไปแล้วเหรอ?”
ไม่แปลกที่เขาจะคิดแบบนั้น ตอนคุณชายหวังมาซื้อบ้านที่บ้านหรูฮวาเฉิง เขาถูกใจวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งมาก แต่เสียดายที่เห็นว่าแพงเกินไป เลยซื้อวิลล่าหมายเลขบีสามแทน
แถมยังถามอยู่บ่อย ๆ ว่าวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งลดราคาหรือยัง
ใครจะคิดว่าหวังเสี่ยวลี่จะส่ายหน้า “ไม่ใช่คุณชายหวังค่ะ”
หวังเสี่ยวลี่พูดว่า “เป็นเด็กสาวที่ยังอายุน้อยมาก น่าจะไม่ถึง 20 ปี นามสกุลหมิง รูดบัตรจ่ายเต็มตรงนั้นเลยค่ะ”
ผู้จัดการชะงัก “จ่ายตรงนั้นเลยเหรอ?”
หวังเสี่ยวลี่พยักหน้ารัว ๆ
ผู้จัดการครุ่นคิดอย่างละเอียด ก่อนพูดว่า “ทำไมฉันนึกไม่ออกเลยว่ามีคนรวยแซ่หมิงในเมืองโมตู?”
คนที่หยิบเงินสองร้อยสามสิบล้านออกมาได้ในคราวเดียวไม่ใช่คนรวยธรรมดา
คนใหญ่คนโตระดับนี้ ต่อให้พนักงานอย่างพวกเขาไม่เคยเจอตัว ก็ต้องจำหน้าและชื่อของคนเหล่านี้ไว้
แต่ผู้จัดการคิดเท่าไรก็นึกไม่ออกว่ามีคนแซ่หมิงอยู่ด้วย
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของผู้จัดการก็ดังขึ้นกะทันหัน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู สีหน้าพลันขมขื่น “คุณชายหวังโทรมา”
ผู้จัดการหันไปบอกหวังเสี่ยวลี่ “งั้นเธอรับสายหน่อยไหม?”
หวังเสี่ยวลี่นึกถึงนิสัยของคุณชายหวังแล้วหดคอทันที “ไม่ ๆ ฉันไม่รับหรอก ผู้จัดการ ฉันเป็นคนขายวิลล่าราคาสองร้อยสามสิบล้านให้บริษัทนะ คุณจะโยนฉันเข้ากองไฟไม่ได้!”
วิลล่าราคาสองร้อยสามสิบล้าน ผู้จัดการได้ค่าคอมมิชชันหลายล้าน ส่วนเธอก็ได้เป็นล้านเหมือนกัน
ขายหลังเดียวกินได้ไปอีกหลายปี!
ผู้จัดการคิดแล้วก็เห็นว่าจริงอย่างที่เธอว่า จึงจำต้องรับสายคุณชายหวังเอง
พอกดรับ รอยยิ้มประจบก็ปรากฏขึ้นบนหน้าโดยอัตโนมัติ “คุณชายหวัง วันนี้มีเวลาโทรหาผมด้วยเหรอครับ?”
พูดจบ ผู้จัดการก็แทบอยากตบปากตัวเองสักฉาด
คำถามนี้ฟังเหมือนกำลังน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่โทรหาเขาเลย
หวังจื่อชงทางนั้นไม่มีเวลามาโต้เถียง รีบถามว่า “ฉันเห็นในแอปของพวกนายว่าวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งขายไปแล้ว เกิดอะไรขึ้น? ใครซื้อ? มีคนจะซื้อทำไมไม่บอกฉัน?”
ผู้จัดการกลอกตา ในใจคิดว่า ‘ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายจะซื้อหรือเปล่า แล้วทำไมต้องบอกนายตอนคนอื่นซื้อด้วย?’ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่กล้าพูดออกไป ได้แต่ตอบอย่างระมัดระวังว่า “โธ่ คุณชายหวัง เรื่องวันนี้มันเหนือความคาดหมายจริง ๆ จะโทษพวกเราไม่ได้หรอกครับ! พนักงานขายของเราก็แค่ทำตามขั้นตอน พาลูกค้าไปดูวิลล่าหมายเลขซีหนึ่ง ใครจะรู้ว่าเขาจะจ่ายเต็มทันที พวกเรายังไม่ทันตั้งตัว เขาก็จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว จะให้เราคืนเงินให้ได้ยังไงล่ะครับ!”
หวังจื่อชงเบิกตากว้าง “จ่ายเต็มทันที? สองร้อยสามสิบล้าน? จ่ายครบตรงนั้นเลยเหรอ?”
ผู้จัดการตอบรับอย่างว่าง่าย
หวังจื่อชงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถามว่า “คนซื้อเป็นใคร? คนตระกูลหม่าเหรอ?”
ผู้จัดการตอบอย่างระมัดระวัง “คุณชายหวัง ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดครับ เป็นเด็กสาวอายุน้อยกว่า 20 ปี ส่วนแซ่อะไรนั้นต้องขออภัยที่เราเปิดเผยให้คุณไม่ได้”
หวังจื่อชงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ละวงการก็มีกฎของตัวเอง ถ้าผู้จัดการเปิดเผยให้เขาจริง ๆ ผู้จัดการก็คงทำงานในวงการนี้ต่อไม่ได้
ผู้จัดการไม่ได้ทำให้เขาขุ่นเคือง อีกทั้งเขาก็ไม่ใช่คนชอบรังแกคนอื่น จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ แค่วางสายไป
เด็กสาวอายุน้อยกว่า 20 ปีงั้นเหรอ?
หวังจื่อชงครุ่นคิดอย่างละเอียด
ตระกูลไหนกันที่ปล่อยให้เด็กสาวอายุน้อยกว่า 20 ปีมีเงินสดจำนวนมหาศาลไว้ใช้ได้?
ไม่ใช่ลูกสาวตระกูลหม่า เพราะตระกูลหม่าไม่มีลูกสาว และก็ไม่ใช่ตระกูลจงหรือตระกูลเหริน เพราะลูกสาวของสองตระกูลนี้อายุมากแล้ว
แต่ในเมืองโมตู ตระกูลที่มีเงินทุนระดับนี้ก็มีแค่ไม่กี่ตระกูลไม่ใช่เหรอ? ยังมีตระกูลไหนมีทุนขนาดนี้อีก?
หวังจื่อชงเป็นทายาทรุ่นเยาว์ของอี้ต๋า หนึ่งในคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ วงสังคมของพวกเขาทั้งกว้างและแคบ ทุกคนล้วนมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่คนที่อยู่ในวงก็มีเพียงไม่กี่คน
เขาถูกใจวิลล่าหมายเลขซีหนึ่งมานานแล้ว น่าเสียดายที่ราคาเกินงบที่ตั้งไว้ จึงคิดจะรอให้ราคาลดลงสักพักแล้วค่อยซื้อ
หลายคนคงคิดว่าเป็นสามีแห่งชาติทั้งที ทำไมถึงไม่มีเงินสองร้อยสามสิบล้านซื้อบ้าน?
ความจริงคือเขาไม่มีเงินก้อนนั้นจริง ๆ
มีแต่พ่อของเขาที่อยู่ในระดับนั้นถึงจะหยิบเงินจำนวนนี้ออกมาได้ง่าย ๆ
เงินสดที่เขามีอำนาจจัดการได้ อย่างมากก็แค่หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน
หลายคนคิดว่าอี้ต๋าทำเงินได้ปีละหลายหมื่นล้าน ทำไมแค่เงินสองร้อยสามสิบล้านซื้อบ้านให้ทายาทรุ่นเยาว์ถึงไม่มี ความจริงเงินหลายหมื่นล้านพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นเงินหมุนเวียน ไม่ใช่เงินสด
เงินส่วนใหญ่ที่ได้มาจากทางหนึ่งก็ต้องนำไปลงทุนอีกทางหนึ่ง
ในอาณาจักรมังกร บริษัทที่มีขนาดระดับนี้ก็มีอยู่แค่ไม่กี่แห่งแล้ว แทบจะนับได้หมด นี่มีเด็กสาวอายุน้อยกว่า 20 ปีโผล่มาจากซอกไหน ถึงมาแย่งบ้านจากเขาไปได้?
เดิมทีเขาคิดว่าคนที่ซื้อวิลล่าหลังนี้ได้คงมีแค่คนไม่กี่คนในวงสังคมของเขา อย่างมากก็ซื้อคืนทีหลังก็ได้ แต่ตอนนี้จะไปหาเด็กสาวแบบนั้นจากที่ไหน?
หวังจื่อชงคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
ทางด้านหมิงเม่ยในวิลล่า กำลังถือโทรศัพท์รุ่นล่าสุดของหลงเหวยที่เพิ่งให้แม่บ้านออกไปซื้อมา แล้วเล่นเกมอย่างพอใจ
ราคาเท่ากัน โทรศัพท์หลงเหวยเล่นเกมได้ดีจริง ๆ!
เล่นไปเล่นมา เธอก็นึกขึ้นได้ว่าในบัตรยังมีเงินอีกเจ็ดสิบล้าน
หมิงเม่ยตบหน้าผากตัวเอง มีเวลาเล่นเกมทั้งที เอาเงินก้อนนี้ไปใช้ให้หมดต่างหากถึงจะเป็นเรื่องสำคัญ
เธอนึกถึงนิยายบางเรื่องที่เคยอ่านในชาติก่อน แล้วค้นหาแพลตฟอร์มไลฟ์สดต่าง ๆ ของโลกนี้
ที่ดังที่สุดก็คงหนีไม่พ้นแพลตฟอร์มไค่อิน
หมิงเม่ยตรวจดูแล้ว ของขวัญที่แพงที่สุดในแพลตฟอร์มไค่อินคือยานอวกาศ ของขวัญหนึ่งชิ้นราคา 5,000 หยวน กดส่งได้ครั้งละมากที่สุดสิบชิ้น
เท่ากับห้าหมื่น
กดสิบครั้งก็เท่ากับห้าแสน
ต้องกด 100 ครั้งถึงจะใช้เงินได้ห้าล้าน...
พูดอีกอย่างก็คือต้องกด 1,400 ครั้งถึงจะใช้เงินเจ็ดสิบล้านได้หมด
หมิงเม่ยลองคำนวณดู รู้สึกว่าใช้เวลาไม่นานเท่าไร
เธอจึงดาวน์โหลดไค่อินและสมัครบัญชี
ตั้งชื่อว่า “แสงแดดสดใส”
เธอมองหน้าแอป ตั้งแต่เติมเงินขั้นต่ำหนึ่งหมื่นไปจนถึงสูงสุดสิบล้าน ต่างก็มีสัญลักษณ์กำกับ เติมเงินหนึ่งหมื่นจะได้ตำแหน่งบารอน หนึ่งแสนได้ตำแหน่งไวเคานต์ สองแสนได้ตำแหน่งเอิร์ล ห้าแสนได้ตำแหน่งมาร์ควิส หนึ่งล้านได้ตำแหน่งดยุก ห้าล้านได้ตำแหน่งเจ้าชาย และถ้าเติมเงินสิบล้านก็จะได้ตำแหน่งราชา
บนแพลตฟอร์มทั้งระบบมีคนที่ได้ตำแหน่งราชาเพียงไม่กี่คน
เพราะนอกจากตำแหน่งกับเอฟเฟกต์ตอนเข้าห้องไลฟ์แล้ว การเติมเงินพวกนี้ก็ไม่ได้อะไรอีก
และยังสะสมตำแหน่งด้วยการส่งของขวัญไม่ได้ด้วย
พูดง่าย ๆ ก็คือจ่ายเงินซื้อข้อมูลตัวเลขกองหนึ่ง
แต่หมิงเม่ยกลับพอใจกับระบบนี้มาก
อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้เติมเงินทันที เพราะแพลตฟอร์มไลฟ์สดในโลกนี้มีอีกหลายแห่ง ค่อย ๆ ลองดูทีละที่ แล้วค่อยเติมเงินในแพลตฟอร์มที่ชอบที่สุดก็ยังไม่สาย
เธอชอบอะไรน่ะเหรอ?
ความบันเทิงจัดเต็มกับคนหน้าตาดี
คนหน้าตาดีในที่นี้รวมทั้งหนุ่มหล่อและสาวสวย
พูดง่าย ๆ แค่หน้าตาดีก็ถูกใจเธอแล้ว
หมิงเม่ยกดเข้าไปดูไลฟ์สด
เป็นสาวสวยคนหนึ่งกำลังเต้นยั่วยวน
แต่...สาวสวยคนนี้เปิดฟิลเตอร์หนาเกินไปหรือเปล่า?
ในตอนนั้นเอง ระบบผลาญเงินก็เด้งขึ้นมากะทันหัน 【ติ๊งด่อง ระบบตรวจพบว่าโฮสต์ต้องการประเมินหน้าตาจริงของคนในหน้าจอ จึงขอแนะนำ “เครื่องตรวจวัดความงาม” ให้โฮสต์ ใช้เพียง 100 คะแนนก็แลกกลับบ้านได้ถาวร!】
หมิงเม่ยเลิกคิ้ว เปิดร้านค้าระบบ ค้นหาเครื่องตรวจวัดความงาม แล้วอ่านรายละเอียด
มันสามารถตรวจวัดหน้าตาจริงของใครก็ได้ ไม่ว่าจะใช้ฟิลเตอร์หนาแค่ไหนหรือแต่งหน้าหนักเพียงใด ก็ปิดบังผลตรวจของระบบไม่ได้
หมิงเม่ยดูคะแนนของตัวเอง มีอยู่สองพันสามร้อยกว่าคะแนน จากนั้นก็มองพ่อบ้านหุ่นมนุษย์ในร้านค้าที่ต้องใช้ 10,000 คะแนนเพื่อแลก พ่อครัวที่ต้องใช้ 5,000 คะแนน และแม่บ้านที่ต้องใช้ 3,000 คะแนน
ดูเหมือนสะสมได้ไม่ยากเลย
ซื้อ!
หมิงเม่ยใช้คะแนนก้อนแรกของตัวเองไปแบบนี้
นอกจากได้เครื่องตรวจวัดความงามแล้ว ยังได้รับกล่องของขวัญมือใหม่มาหนึ่งกล่อง
ในกล่องของขวัญมือใหม่บอกว่าต้องใช้คู่กับเครื่องตรวจวัดความงาม
หมิงเม่ยเลิกคิ้วอย่างสนใจ
ดูท่าจะน่าสนุกดี