ตำหนักฉุนซี
นับตั้งแต่ที่หมอหลวงกล่าวว่าการกลับไปพักฟื้นที่ตำหนักของตนจะดีกว่า หนิงพินก็ถูกหามกลับมาด้วยเกี้ยว และเริ่มนอนพักรักษาครรภ์ ภายในตำหนักฉุนซีทุกคนต่างถวายการดูแลอย่างสุดความสามารถ
เดิมทีพระสนมของเรากำลังจะเป็นที่หนึ่งเพียงผู้เดียวในวังแล้ว ตั้งครรภ์สองพระองค์ ตามที่ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับพระโอรส ธิดา ตำแหน่งพระสนมฝ่ายซ่างย่อมหนีไม่พ้น
เมื่อเจ้านายเจริญรุ่งเรือง บ่าวไพร่ย่อมพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย
ไม่รู้ว่าคนใจบาปใดกันที่มองไม่เห็นความดีของพระสนมของเรา ระ!
ภายในห้องบรรทม จื่อหยวนกำลังปรนนิบัติเจ้านายของตนเสวยน้ำยาแก้แพ้ท้อง
“พระสนม ฝ่าบาททรงส่งมหาเสวกเว่ยไปสืบแล้ว หากว่า...” จื่อหยวนสีหน้าเป็นกังวล น้ำเสียงช้าลง
“กลัวสิ่งใด อย่างมากก็สืบไม่ได้ความอะไร แล้วจะให้ข้าทำร้ายตัวเองได้อย่างไร” หนิงพินสีหน้าสงบนิ่ง กล่าวอย่างไม่แยแส
“เผื่อว่าจริง ๆ...”
“ไม่มีคำว่าเผื่อ!”
หนิงพินสีหน้าแสดงความอำมหิต “ต่อให้มี ก็เป็นคนอื่นใส่ร้ายข้า มีใครกันที่จะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง?”
หนิงพินลูบท้องของตน นางไม่เคยไม่ฝันที่จะให้กำเนิดโอรส หากได้สิ่งใดมาก็เพียงเอื้อมมือไขว่คว้า แต่องค์จักรพรรดิไม่สามารถมีโอรสได้นั้นเป็นความจริงที่ตายตัวแล้ว
เด็กในท้องนี้อย่างมากก็เป็นเพียงองค์หญิง และนางคำนวณไว้แล้ว ยาพิษเพียงเล็กน้อยนี้ทำให้ทารกอ่อนแอลงเท่านั้น ไม่ก่อให้เกิดอันตรายใหญ่หลวงต่อร่างกายของมารดา
ในวังไม่เคยขาดองค์หญิง แต่การใช้องค์หญิงที่อ่อนแอหนึ่งองค์แลกกับความเวทนาและความห่วงใยจากองค์จักรพรรดิ ย่อมมีค่ายิ่งกว่าการไขว่คว้าหัวใจที่แท้จริง