เรื่องนี้ ทำให้ทั้งวังหน้าและวังในต่างแตกฮือกันทั้งแผ่นดิน
รู้ว่าฝ่าบาทได้ราชโอรสในวัยกลางคน ทรงปีติยินดียิ่งนัก แต่จะทรงแต่งตั้งทารกในเป้ากับตำแหน่งอ๋องนี่มัน... ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งใช่หรือไม่!
นับย้อนไปทุกยุคทุกสมัย มีองค์ชายองค์ใดบ้างที่ประสูติแล้วได้รับการสถาปนาเป็นอ๋องทันที ยังจะเป็นถึงอ๋องผู้สำเร็จราชการ ความตั้งใจที่จะสถาปนาองค์รัชทายาทของฝ่าบาทนั้นชัดเจนยิ่งนัก
นอกจากกลุ่มขุนนางที่จงรักภักดีอย่างแน่วแน่แล้ว คนอื่น ๆ ต่างพากันยื่นฎีกาขอให้ฝ่าบาททรงรอจนองค์ชายใหญ่ปรากฏพรสวรรค์เสียก่อนแล้วค่อยสถาปนาในภายหลัง
ทว่ากลับถูกเซียจวินเหิงเอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า “ราชโองการไม่เคยเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ” ตีกลับไปหมด
บรรดาขุนนางต่างจนใจ คนที่แอบมีแผนในใจก็ยิ่งพากันร้องไห้ไม่ออก
ความมั่นคงของราชบัลลังก์นั้น มิพ้นไปจากอำนาจทหารและอำนาจการเงิน อำนาจทหารของแคว้นต้าเจ้านั้น ฝ่าบาททรงยึดไว้มั่นคงยิ่ง และเจ้ากรมคลังลู่เซียวก็เป็นคนสนิทของฝ่าบาทด้วย
ฮ่องเต้แคว้นต้าเจ้านั้นทรงอำนาจยิ่งใหญ่ อำนาจของเหล่าขุนนางย่อมน้อยลงไปบ้าง แล้วจะไปคิดกีดกันฝ่าบาทได้อย่างไร?
เซียจวินเหิง: แผ่นดินนี้ไม่ให้ลูกชายเพียงคนเดียวของข้า แล้วจะให้พวกเจ้าหรือ?
ราษฎรส่วนใหญ่ล้วนรู้สึกซาบซึ้งใจที่ในที่สุดฝ่าบาทก็มีผู้สืบทอด
ทว่านั่นเป็นเรื่องภายหลัง
หลังงานเลี้ยงฉลองหยวนเซียวสิ้นสุดลง เซียจวินเหิงก็รีบเสด็จไปยังหอเจียงจู๋ทันที
“อุแว้ ๆ ๆ !”
เสียงร้องไห้ที่ดังลั่นของเจ้าตัวน้อยในห้องข้าง สะกดให้เฉียวหยวนที่เหนื่อยอ่อนตื่นขึ้นมา หลังจากใช้ยาฟื้นฟูแล้ว ต้องใช้เวลาพักฟื้นระยะหนึ่ง นางหลับมาจนถึงตอนนี้
“ท่านรองหญิง! ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ!” หยิงจื่อที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงมาตลอด เห็นนางลืมตา ก็ดีใจจนแทบหยุดไม่อยู่
แม้หมอหลวงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ที่นางหลับไปนานขนาดนี้ยังไม่ตื่น นางก็ยังอดกลัวไม่ได้
เฉียวหยวนสัมผัสได้ถึงความกังวลของหยิงจื่อ จึงยื่นมือออกไปบีบมือของสาวใช้เบา ๆ “วางใจเถิด ข้าดีมาก!”