บทที่ 5 ดึง仇恨ใส่เธอ
เวินโม่พูดเรียบๆ ว่า “พวกคุณวางใจเถอะ ถึงจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นั่นก็เป็นเรื่องของฉันเอง ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ!”
เพียงแต่ว่า～ใครจะเกิดเรื่องยังไม่แน่เลย!
ลู่เต๋อจงวางใจลง “ดี～งั้นเธอก็ย้ายออกไปเถอะ!”
ลู่เต๋อจงทำหน้าเศร้าสร้อย ดูเหมือนเสียใจมาก
เวินโม่ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับ ยื่นมือออกไปทางลู่เต๋อจง
“งั้นคุณปู่ เงินช่วยเหลือที่ลู่เซียวส่งมาให้ฉัน ให้คุณย่าคืนให้ฉันเถอะ ฉันท้องอยู่ ก็ต้องใช้ชีวิตนะ!”
สีหน้าลู่เต๋อจงบิดเบี้ยวชั่ววูบ ในหัวแวบผ่านความโหดเหี้ยม เขาหันไปกระซิบข้างหูหยางจวี๋ฮวาครู่หนึ่ง หยางจวี๋ฮวาก็วิ่งเข้าไปในบ้าน
“เธอรอเดี๋ยว ฉันให้ย่าของเธอเอาเงินมาให้เธอเดี๋ยวนี้ วางใจเถอะ ไม่ให้เธอขาดหรอก! ต่อไป ถ้ามีเรื่องอะไร ก็มาขอให้พวกเราช่วยได้นะ ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของลู่เซียว พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันเสมอ!”
หยางจวี๋ฮวาเดินออกมาจากในบ้าน ถือแบงก์ปึกหนึ่งนับอย่างไม่อายสายตา
“นี่～ทั้งหมด 85 หยวน เธอเก็บให้ดีๆ ล่ะ หายแล้วอย่ามาร้องไห้ใส่เรา!”
คนในหมู่บ้านมองดูแบงก์ใหญ่ปึกนั้น ตากันลุกวาว บางคนถึงกับสูดลมหายใจเฮือก
ให้ตายสิ เบี้ยเลี้ยงของลู่เซียวเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!
พวกชาวนาอย่างพวกเขาต่อให้เก็บสิบปีก็เก็บเงินได้ไม่เท่านี้!
เวินโม่รับเงินมาอย่างคล่องแคล่ว นับแล้วไม่ขาดสักแดงเดียว
ตอนแรกเธอแค่ซ่อนเงินช่วยเหลือที่ลู่เซียวให้ไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ แล้วอีกส่วนหนึ่งที่โจวซิ่วเหมยฝากไว้ให้ก็อยู่อีกข้างหนึ่ง ไม่ถูกพบ
และเวินโม่ได้รับเบี้ยเลี้ยงของลู่เซียวมาสามเดือนแล้ว หักที่ให้ตระกูลลู่เดือนละห้าหยวนทุกเดือน ที่เหลือเธอกินๆ ใช้ๆ ก็เหลือเท่านี้
เวินโม่มองดูลู่เต๋อจงกับหยางจวี๋ฮวาที่เจตนาไม่ดี ให้เงินเธอเยอะแยะต่อหน้าคนในหมู่บ้าน ก็แค่อยากจะดึง仇恨ให้เธอ!
ก็กะถูกแล้วว่าเธออยู่คนเดียว พอใครๆ รู้ว่าเธอมีเงินติดตัวเยอะ ต่อไปจะอยู่เป็นสุขได้ยังไง!
แต่ว่าเวินโม่ไม่กลัวหรอก ในมิติของเธอยังมีอาวุธอีกไม่น้อย และผ่านยุควันสิ้นโลกมาหลายเดือน ก็ฝึกฝนมามากไม่น้อย
อีกอย่างยังมีน้ำพุจิตวิญญาณในมิติคอยช่วย ใครจะมาแตะต้องเธอ ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!
ลู่เต๋อจงหัวเราะเย็นอยู่ในใจ มีชีวิตรับเงิน ก็ต้องมีชีวิตใช้เงินสิ!
ผู้หญิงอ่อนแอท้องแก่ถือเงินตั้งมาก ใครบ้างจะไม่หมายตา!
พอดึก ให้คนโตกับคนรองแอบไปขโมยเงินกลับมา ดูสิว่าเวินโม่จะเอาชีวิตรอดยังไง!
ดีที่สุดให้เด็กในท้องพังไปเลย ถึงตอนนั้นก็ต้องกลับไปตระกูลลู่อย่างว่าง่าย เป็นวัวเป็นม้าให้ตระกูลลู่ เงินช่วยเหลือนั่นก็จะตกอยู่ในมือพวกเขา!
ลู่เต๋อจงตีลูกคิดดังเป๊าะแป๊ะ ราวกับจัดการเวินโม่ได้แล้ว
เวินโม่เก็บเงินใส่กระเป๋า แล้วมองไปทางเฉินชิวเยี่ยน เฉินชิวเยี่ยนพลันรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดี
“มาคิดบัญชีของเรากันดีกว่า ที่เธอทำให้หัวฉันเป็นแบบนี้ ค่ารักษากับค่าบำรุงขาดไม่ได้หรอก ฉันต้องไปโรงบาลอำเภอให้หมอดู อย่างน้อยก็ห้าหยวน!”
เวินโม่ไม่ได้ขาดเงินห้าหยวนนี้ แต่ไม่มีเหตุผลให้เธอเสียเปรียบ ต้องทนเจ็บ!
พอพูดถึงเงิน เฉินชิวเยี่ยนก็แหกปากเสียงแหลมลั่น “ห้าหยวน? เธออยากได้เงินจนบ้าไปแล้ว! เธอเอาเงินที่บ้านไปตั้งมาก แล้วยังกล้ามาขอเงินฉันอีก ทำไมไม่มาปล้นไปเลย! เวินโม่ เธออย่าเกินไปนะ!”
ใครจะรู้ เฉินชิวเยี่ยนเห็นเวินโม่เอาเงินไปมากมาย ในใจทั้งเจ็บใจทั้งอิจฉา!
“อาเฉิน รน้องระวังคำพูดหน่อย เงินที่ฉันเอาไปนั่นเป็นเบี้ยเลี้ยงที่สามีฉันลู่เซียวส่งกลับมา ฉันไม่ได้เอาเงินของคนอื่นในตระกูลลู่ไปแม้แต่แดงเดียว!
แล้วก็เรื่องใครเรื่องมัน เงินนี้เป็นของฉันอยู่แล้ว ที่เธอผลักฉันจนเจ็บ ค่ารักษากับค่าบำรุงเป็นอีกเรื่อง เธอคงไม่คิดจะไม่ให้ใช่ไหม!”
เฉินชิวเยี่ยนเชิดคอ “ฉันไม่ให้แล้วจะเป็นไง? ทำไมไม่บอกว่าตัวเองยืนไม่ดี ฉันท้องโตอยู่ จะมีแรงอะไร! เธอมีเงินตั้งมาก พอให้เธอไปหาหมอแล้ว!”
คนอื่นในตระกูลลู่ก็ไม่พูดอะไร เห็นชัดว่าไม่อยากควักเงินออกมา!
เวินโม่พูดช้าๆ ว่า “งั้นฉันจะไปหาหัวหน้าหมวดให้ตัดสิน ดูสิว่าใครผิดใครถูก แผลฉันนี่ไม่เบา ถ้าสืบกันจริงๆ น่าสงสารเด็กในท้องเธอ เกิดมาก็ไม่มีแม่ดูแล!”
เฉินชิวเยี่ยนอึ้ง “ทะ...เธอหมายความว่าไง?”
“ก็ตามตัวหนังสือเลย ตอนนี้หัวฉันยังมึนๆ อยู่หน่อยแล้วก็คลื่นไส้ แผลฉันนี่ถ้าไปแจ้งตำรวจที่อำเภอ มันไม่ใช่แค่ชดใช้เงินง่ายๆ แล้วละ!”
พอเวินโม่พูดจบ คนในหมู่บ้านก็วิจารณ์กันยกใหญ่ เริ่มโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ
ถ้าฟ้องตำรวจจริง หมู่บ้านเวินก็จะโด่งดังไปเลยทีนี้ คนทั้งหมู่บ้านจะถูกหมู่บ้านอื่นดูถูกเพราะตระกูลลู่
นี่ไม่ใช่เรื่องน่าภูมิใจเลยนะ!
ถึงตอนนั้นจะกระทบเรื่องแต่งงานของลูกๆ ตัวเองไหมล่ะ!
“ตระกูลลู่นะ หัวเวินโม่แตกเป็นแผลขนาดนั้นมันก็หนักจริงๆ ถ้าเรื่องบานปลาย พวกนายมีแต่เสียหาย รีบจ่ายค่าทำขวัญไปเถอะ!”
คนตระกูลลู่: อารมณ์ไม่ใช่พวกเอ็งจ่ายนี่!
“ใช่แล้ว อย่าให้ถึงคราวพวกเอ็งทำเสียทั้งหมู่บ้านเลย คนหมู่บ้านอื่นรู้ว่าหมู่บ้านเวินมีคนที่เอาชีวิตกัน พวกเขาจะกล้าแต่งเข้าหรือ!”
“แถมลูกชายฉันก็กำลังสู่ขออยู่ อย่าให้พวกเอ็งขี้ม้าตัวเดียว ทำน้ำแกงหม้อใหญ่เสียเลย!”
หน้าลู่เต๋อจงดำขึ้นเรื่อยๆ ดำราวกับจะมีน้ำหยดออกมา!
หน้าเฉินชิวเยี่ยนเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด “พวก...พวกเอ็งนี่!”
“เงียบ! ตระกูลลู่เราไม่ใช่คนไม่รู้จักเหตุผล เงินนี้ฉันจ่ายแทนภรรยาคนโตเอง จวี๋ฮวา ไปหยิบอีกห้าหยวนมาให้เวินโม่!”
ลมหายใจหยางจวี๋ฮวารวนไปหมด เวินโม่นังแพศยาตัวดีนี่มันเทพีทวงหนี้จริงๆ!
แต่นึกได้ที่เตี่ยแก่บอกว่า เงินนี้ยังเอากลับมาได้ หยางจวี๋ฮวาก็เลยทำท่าไม่เต็มใจควักเงินอีกห้าหยวนจากกระเป๋ายื่นให้เวินโม่
เวินโม่ได้เงินแล้วก็เข้าไปในห้อง จัดของของตัวเองห่อสัมภาระเอาไปให้หมด
ตอนผ่านห้องโถงกลาง ยังหยิบรูปครอบครัวสามของตระกูลลู่ไปด้วย
นั่นคือพ่อแม่ของลู่เซียว ลู่จื้อกั๋วกับฉินซิ่วซิ่ว
ในอ้อมกอดยังอุ้มลู่เซียวตอนแบเบาะ เวินโม่เอื้อมหยิบรูปบนกำแพงลงมาราวกับมีอะไรดลใจ
ตลอดเวลาภรรยาห้องรองยวี๋ชุ่ยหลานเป็นคนจับตามองดูเธอเก็บของ ยวี๋ชุ่ยหลานยังไม่วางใจเวินโม่ ถึงกับตรวจดูอีกรอบ
ดังนั้นตอนเวินโม่หยิบรูป ก็ฉวยจังหวะที่ยวี๋ชุ่ยหลานตรวจ เธอก็หยิบรูปลงมา ใส่ไว้ในเสื้อชั้นใน ที่จริงยัดเข้ากระเป๋ามิติโดยตรง
ของของเวินโม่มีไม่มาก เก็บง่ายๆ ได้สองห่อใหญ่ก็ออกมา
เวินโม่หิ้วของเดินผ่านป้าหวังก็พูดว่า “อาเฉิน พอฉันจัดการนู่นนี่เรียบร้อยแล้ว จะมาขอบคุณนะ!”
ป้าหวังรีบตอบ “อย่าเกรงใจอาเฉินเลย!”
ป้าหวังไม่ได้คิดจะให้เวินโม่มาขอบคุณ ในใจยังแอบเป็นห่วงที่เวินโม่อยู่คนเดียว มันอันตรายเกินไป!
โดยเฉพาะหยางจวี๋ฮวาอีแก่ขี้ยานั่นให้เงินเวินโม่ต่อหน้าคนในหมู่บ้าน นี่มันไม่ใช่จับเวินโม่ย่างบนไฟหรือไง!
ตระกูลลู่นี่มันไม่ใช่คนจริงๆ เลย!
ป้าหวังคิดว่าถ้าว่างจะไปเดินแถวบ้านเวินโม่บ่อยๆ ช่วยเท่าที่ช่วยได้บ้าง