ขณะที่เถียนชิวสุ่ยกำลังจะกระโจนเข้าใส่ ตัดหัวหลิวจงหมิงลงมาเตะเล่นเป็นลูกบอล
ในส่วนลึกของจิตใจเถียนชิวสุ่ย
ระบบก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมาทันที!
【ติ๊ด—!】
【คำเตือนสีแดงระดับสูงสุด!】
【โฮสต์โปรดหยุดเจตนาสังหารโดยทันที!】
เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เถียนชิวสุ่ยชะงักไปเล็กน้อย
เถียนชิวสุ่ยขมวดคิ้วแน่น
“หมายความว่ายังไง?”
“แกจะห้ามฉันฆ่าเขาหรือ?”
【โฮสต์ โปรดใจเย็น】
【พูดง่าย ๆ ก็คือ หลิวจงหมิงเป็นพระเอกผู้ถูกลิขิตของโลกวันสิ้นโลกดั้งเดิมแห่งนี้!】
【ส่วนโฮสต์เป็นเพียงตัวแปรที่เกิดจากการย้อนเวลากลับมา หรือที่เรียกกันว่า ‘ตัวร้ายสมทบ’ หรือ ‘ผู้หวนคืน’】
【โฮสต์ไม่มีสิทธิ์สังหารบุตรแห่งสวรรค์!】
ฟังระบบพล่ามเสียยืดยาว
เถียนชิวสุ่ยไม่ได้รู้สึกยำเกรงแม้แต่น้อย กลับคิดว่ามันทั้งเหลวไหลและน่าขัน
“พระเอกผู้ถูกลิขิต?”
“ไอ้สารเลวที่เกาะผู้หญิงกิน ขายลูกสาวแลกความรุ่งเรือง ต่ำช้ายิ่งกว่าหมูหมาแบบนี้น่ะหรือ?”
“มันคู่ควรจะเป็นพระเอกผู้ถูกลิขิตหรือไง?!”
“สวรรค์ตาบอดไปแล้วหรือไง?!”
ระบบถอนหายใจ น้ำเสียงเจือความจนใจ
【โฮสต์ กฎของโลกไม่ได้กำหนดมาตรฐานทางศีลธรรมไว้】
【ตามกฎแห่งเหตุและผล ผู้ที่สามารถสังหารหลิวจงหมิงได้จริง ๆ มีเพียงบุตรแห่งโชคชะตาอีกคนที่ถือกำเนิดขึ้นในโลกนี้】