เสบียงเคลื่อนที่!
ทันทีที่ได้ยินสี่คำนี้
ราวกับมีลมประหลาดพัดผ่านทุ่งน้ำแข็งทั้งผืน…
เหล่าองครักษ์สกุลจ้าวที่เดิมถืออาวุธ สีหน้าเหี้ยมเกรียม
แววตาพลันเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด!
“ลองคิดดูสิ”
“แค่พวกเจ้าพาหลิวจงหมิงกลับไป ขังไว้ในกรงเหล็กสักใบ”
“ทุกวันก็ไม่ต้องออกไปเสี่ยงชีวิตหาเสบียงอีก”
“ใครหิว ใครกระหาย”
“ก็แค่หยิบมีดเล่มเล็ก ๆ มาสักเล่ม…”
“อย่างไรเขาก็ตายไม่ได้อยู่แล้ว เฉือนเนื้อไปเดี๋ยวเดียวก็มีเนื้อใหม่งอกออกมา!”
“คนในสกุลจ้าวของพวกเจ้ามีตั้งหลายร้อยชีวิต”
“เขาก็เลี้ยงพวกเจ้าได้ไม่ขาด ให้กินไปตลอดชีวิต!”
เถียนชิวสุ่ยหัวเราะเย็นชา
“นี่ตรงไหนคือสหายร่วมทีมของพวกเจ้า?”
“เห็นชัด ๆ ว่าเป็นพระโพธิสัตว์มีชีวิตที่สวรรค์ประทานให้คนใกล้อดตายอย่างพวกเจ้า!”
“ไม่ว่าใครได้ตัวเขาไป ครอบครัวก็ไม่ต้องอดอยากอีกต่อไปในวันสิ้นโลกนี้!”
เหล่าองครักษ์หายใจถี่ขึ้นทันที
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นจากลำคอโดยไม่รู้ตัว
คำพูดของเถียนชิวสุ่ย
ถีบหลิวจงหมิงตกจากบัลลังก์พระเอกผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์ที่เขาสถาปนาตัวเองขึ้น
ลงสู่นรกไร้สิ้นสุดที่ไม่มีวันผุดวันเกิด!
หลิวจงหมิงที่เมื่อครู่ยังหัวเราะอย่างอวดดี
พอได้ฟังคำวิเคราะห์ของเถียนชิวสุ่ย
รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างทันที
หลิวจงหมิงหันขวับ
มองเหล่าองครักษ์สกุลจ้าวที่ควรจะคอยปกป้องตน