เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เถียนชิวสุ่ยก็หันหลังออกจากลานบ้านตระกูลหลิว มุ่งตรงไปยังบ้านของเจ้านหยานหรานที่ท้ายหมู่บ้าน
ได้ยินมาว่าเจ้านหยานหรานเป็นคุณหนูตัวปลอมที่ถูกสลับตัวไปอยู่กับครอบครัวผู้มั่งคั่ง ก่อนจะถูกขับไล่ออกมาในภายหลัง
พ่อแม่แท้ ๆ ของนางทุ่มเททุกอย่างให้เจ้านหยานหราน รักนางราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ
แต่เจ้านหยานหรานกลับเป็นคนไม่รู้จักพอ เนรคุณพ่อแม่อย่างยิ่ง ตอนที่พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ นางก็ปฏิบัติต่อพวกท่านอย่างเลวร้าย เพราะเห็นว่าชาติกำเนิดต่ำต้อย พอรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว ถึงกับไม่อยากเรียกพวกท่านว่าท่านพ่อท่านแม่ด้วยซ้ำ
ต่อมา พ่อแม่เห็นเจ้านหยานหรานเจ็บป่วยออดแอดอยู่เสมอ จึงสงสารนางและขึ้นเขาลึกไปหาโสม แต่กลับพลาดพลัดตกหน้าผาจนเสียชีวิตทั้งคู่
ก่อนสิ้นใจ พ่อแม่แท้ ๆ ของนางได้ทิ้งเงินไว้ให้เจ้านหยานหรานเกือบ 100 ตำลึง
เงินจำนวนนี้มากพอให้ครอบครัวชาวนาทั่วไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปได้ครึ่งค่อนชีวิต
แต่ไม่ถึงครึ่งปี เจ้านหยานหรานก็ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ทำเครื่องประดับใหม่ ใช้เงินมือเติบไปหลายสิบตำลึง
เถียนชิวสุ่ยลอบเข้าไปในห้องของเจ้านหยานหรานอย่างเงียบเชียบ อาศัยแสงจันทร์ตรงไปค้นบริเวณหัวเตียงเตาอุ่นของบ้านนาง
พอค้นดู ก็พบกล่องเครื่องประดับใบหนึ่งในหลุมดิน เป็นกล่องที่คุ้นตาอย่างยิ่ง
เปิดดูแล้วกลับพบว่า ข้างในเต็มไปด้วยเครื่องประดับสินเดิมของเถียนชิวสุ่ยที่นางหาเท่าไรก็หาไม่เจอในตอนนั้น!
“ดีนี่ ที่แท้เครื่องประดับที่ข้าทำหายไปทั้งหมดก็ถูกหลิวจงหมิงขโมยมาใช้ของคนอื่นเอาหน้าตัวเอง ส่งให้หญิงแพศยาจอมเสแสร้งนี่เอง!”
เถียนชิวสุ่ยหน้านิ่ง ค้นต่อไป ไม่นานก็พบหีบเงินใบหนึ่งที่หนักอึ้ง
เมื่อเปิดหีบเงินนับดู เถียนชิวสุ่ยก็ทั้งโมโหทั้งขำ
เดิมทีเจ้านหยานหรานเหลือเงินอยู่แค่ไม่กี่สิบตำลึง แต่ตอนนี้ในหีบกลับมีเงินอยู่มากกว่าร้อยห้าสิบตำลึง!