ฉินจวิ้นแอบยิ้มในใจ อวดเข้าไป อวดให้เต็มที่เลย!
เขารู้ไส้รู้พุงพ่อค้าหวังดี ชาติก่อนมีครั้งหนึ่งพ่อค้าหวังไปต่างเมือง แล้วไปเล่นไพ่กับหญิงขายบริการจนถูกตำรวจบุกกวาดล้างจับเข้าโรงพัก กลัวเสียหน้าจึงให้เขาช่วยจ่ายค่าปรับ
แต่ตอนนี้ทั้งคู่ยังสนิทกันไม่ถึงขั้นหยิบเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ ฉินจวิ้นจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “ลุงหวัง ผมจะแวะไปโรงเรียนสอนขับรถ สมัครสอบใบขับขี่ครับ หลังปีใหม่จะซื้อรถสักคัน จะได้เดินทางสะดวก ลุงส่งผมลงข้างหน้าได้เลย ผมเรียกแท็กซี่ไปเอง”
“จะยุ่งยากทำไม!” พ่อค้าหวังโบกมือ “ลุงไปส่งเอง ลุงมีคนรู้จักทั้งที่สำนักงานขนส่งกับโรงเรียนสอนขับรถ เอ้อ จริงสิ นายมีใบอนุญาตขับเรือประมงไหม?”
“มีครับ!” ฉินจวิ้นพยักหน้า “ใบอนุญาตขับเรือประมงใช้แทนใบขับขี่รถยนต์ได้ด้วยเหรอครับ?”
“ใช้ไม่ได้หรอก!” พ่อค้าหวังยิ้ม “แต่ก็ถือว่ามีประสบการณ์ขับรถ มีใบนี้ก็สมัครช่องทางด่วนเพื่อทำใบขับขี่ได้ นายขับรถเป็นไหม?”
“เป็นครับ!”
พ่อค้าหวังหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ มากับลุง รับรองว่านายได้ใบขับขี่เร็วที่สุดแน่”
พ่อค้าหวังเหยียบคันเร่ง รถคราวน์ของเขาก็พุ่งทะยานออกไป ยี่สิบนาทีต่อมาก็มาถึงโรงเรียนสอนขับรถข้างสำนักงานขนส่ง
หลังพ่อค้าหวังแนะนำตัว ผู้อำนวยการอู๋ซึ่งเป็นผู้รับผิดชอบที่นั่นก็โยนกุญแจให้ฉินจวิ้นทันที แล้วชี้ไปยังรถในสนามฝึก “ลองขับดู!”
ฉินจวิ้นรับกุญแจ ขึ้นรถ คาดเข็มขัดนิรภัย จากนั้นก็ถอยเข้าช่องจอดและทำท่าทางต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วฉับไว สุดท้ายยังขับวนรอบโรงเรียนสอนขับรถหนึ่งรอบ
ผู้อำนวยการอู๋สมัครให้ฉินจวิ้นทันที แล้วโยนข้อสอบภาคทฤษฎีวิชาที่หนึ่งปึกหนึ่งมาให้ “หลังปีใหม่ วันที่เก้าให้มาสอบวิชาที่หนึ่ง ต้องได้อย่างน้อยแปดสิบคะแนนถึงจะเข้าสอบถอยจอดกับสอบขับบนถนนได้ ถ้าทุกอย่างราบรื่น ไม่เกินเดือนแรกของปี นายก็ได้ใบขับขี่แล้ว!”