ฉินจวิ้นลงจากรถ เหลียงอันหมินหยิบกล่องของฝากสี่กล่องออกมาจากรถตู้ ในนั้นมีปูทะเลท้องไข่ชั้นเลิศจากไหหลานฮุยอยู่สองกล่อง
“ลุงใหญ่ ของพวกนี้ผมเพิ่งจับมาเอง ลุงเอาจากผมตรง ๆ ก็ได้ ทำไมต้องไปซื้อจากไหหลานฮุยด้วยล่ะครับ? ของสองกล่องนี้ซื้อของผมได้ตั้งครึ่งตะกร้าเลยนะ!”
ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ของพวกนี้ราคาแพงมาก โดยเฉพาะของที่ผ่านการบรรจุหีบห่ออย่างประณีตจากไหหลานฮุย!
เหลียงอันหมินได้ยินดังนั้นก็เอ็ดเบา ๆ “ของฝากก็ต้องห่อให้ดูดีหน่อยสิ! นี่เป็นของพื้นเมืองของบ้านเรา ให้กันสักหน่อยก็ไม่ผิดระเบียบ รีบถือไป แล้วทำตัวดี ๆ ล่ะ!”
ฉินจวิ้นถือกล่องอาหารทะเลใบใหญ่สองกล่อง เดินตามเหลียงอันหมินไปยังบ้านพักรับรองของเทศบาล
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เหลียงอันหมินก็เคาะเบา ๆ
หลินชิงหยาเปิดประตูออกมา มองข้ามเหลียงอันหมินไปทันที แล้วเห็นฉินจวิ้นที่อยู่ด้านหลัง
ชื่อนี้ตั้งได้ไม่ผิดจริง ๆ อาจวิ้น หล่อจริง ๆ ด้วย!
ตอนที่หลินชิงหยาแต่งแต้มลวดลายบนร่างกายให้ฉินจวิ้นหลังเวทีในพิธีจบการศึกษา เธอก็เคยตะลึงกับความหล่อของเขามาแล้ว
จริงด้วย ตอนยังสาวไม่ควรไปเจอผู้ชายที่น่าตื่นตะลึงเกินไป ไม่อย่างนั้นจะลืมไม่ลงเลย
ถึงได้เป็นอย่างนี้ ทุกครั้งที่พบผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา บุคลิกสง่างาม ระหว่างการเรียนและการทำงานในภายหลัง เธอก็อดนึกถึง “หลงหวัง” ผู้เหนือสามัญบนเวทีคนนั้นไม่ได้
“หัวหน้าเหลียง ฉินจวิ้น เชิญเข้ามาค่ะ!” หลินชิงหยาทักทายด้วยรอยยิ้ม สุภาพเรียบร้อย
“นายกเทศมนตรีหลิน เห็นว่าคุณฟื้นตัวดีแล้ว ผมก็วางใจครับ!” เหลียงอันหมินยิ้ม “คุณลงพื้นที่ใกล้ชิดประชาชน ทำงานหนักมาตลอด ช่วงวันหยุดปีใหม่นี้ต้องพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ นี่เป็นของพื้นเมืองของเรา ฝากรับไว้ลองชิมดูด้วยครับ!”
“ท่านเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ พวกเรามีระเบียบ รับของไม่ได้!” หลินชิงหยาเปิดกระเป๋าสตางค์ “แต่กลับบ้านทั้งทีก็ต้องซื้อของพื้นเมืองติดไม้ติดมือไปบ้าง งั้นถือว่าฉันซื้อก็แล้วกันค่ะ!”