เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หนูเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง จะมีแค่สองตัวได้อย่างไร มนุษย์คนหนึ่งกลายเป็นซอมบี้ก็จะไปกัดคนอื่น คนอื่นก็จะติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้ตามไปด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น หนูยังเป็นสัตว์ที่กินได้ทุกอย่าง...
เธอสังเกตรอบข้างอย่างละเอียด
ศาสตราจารย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก จ้องพื้นราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัว มือก็เอื้อมไปคลำมีดที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว
เป่ยเหนียนชิงบังเอิญเห็นภาพนั้นพอดี “อาจารย์คะ เป็นอะไรไปคะ?”
“ฉันเห็นจุดแดงเคลื่อนไหวอยู่ใต้ดิน ไม่รู้ว่าเป็นอะไร รู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงหนูร้องจี๊ด ๆ ก็ดังมาจากมุมห้อง เป่ยเหนียนชิงยกไฟฉายส่องไปทางต้นเสียง
ดวงตาสีแดง นั่นมันหนูซอมบี้!!!
“รีบมาช่วยกันเร็ว! นั่นหนูซอมบี้! ถ้าโดนกัดขึ้นมาล่ะแย่แน่!!!” เป่ยเหนียนชิงตะโกนพลางเอื้อมมือไปลากตู้ที่ขวางประตูอยู่
ป้าคนนั้นกรีดร้องว่าไม่อยากตาย แล้วรีบหลบไปอยู่หลังคนอื่นอย่างสุดชีวิต ไม่คิดจะช่วยสักนิด จนกระทั่งศาสตราจารย์ที่อยู่ข้าง ๆ เดินไป เธอถึงค่อยตามไป
หยางหวันลี่กับหญิงสาวอีกคนชื่อจางยวนต่างก็ปลุกพลังพิเศษได้แล้ว คนหนึ่งเป็นพลังไฟ อีกคนเป็นพลังลม ทั้งคู่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าเพื่อสกัดไม่ให้หนูรุกคืบ
หวังเสวี่ยลี่ก็ปลุกพลังดินได้เช่นกัน เธอเข้าไปช่วยสร้างเนินดินขึ้นมา ผลกลับกลายเป็นเหมือนเปิดรังหนู ฝูงหนูจำนวนมหาศาลพากันกรูออกมาจากเนินดิน