ฉินเส้าหยูหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวชาวประมงออกทะเล มักได้ยินผู้เฒ่าผู้แก่พร่ำสอนมาตั้งแต่เริ่มเดินได้ว่า หากหากินอยู่กลางทะเล จะกราบไหว้สิ่งใดก็ไม่สู้กราบเทพผู้คุ้มครองสายน้ำ
เทพเต่าศักดิ์สิทธิ์ผู้คุ้มครองสายน้ำ
นั่นคือหัวใจของชาวประมงออกทะเล!
เขาจ้องเต่ายักษ์ตัวนั้นเขม็ง คอแห้งผาก ยังไม่ทันหายตะลึง เสียงของติงเยี่ยนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“แปลงร่างเป็นวัวพ่นฟ้า”
ตูม!
ละอองแสงเจ็ดสีพลันปรากฏขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้สิ่งที่ร่วงลงมาคือวัวตัวหนึ่ง
วัวกลจักรยักษ์สูงสิบกว่าเมตร เหล็กขาทั้งสี่เหยียบลงกลางถ้ำหินงอกหินย้อย แสงสีแดงส่องลอดออกมาจากรอยต่อเกราะทีละสาย ดาบโค้งขนาดมหึมาสองเล่มบนหลังของมันค่อย ๆ ชักออกมา เปลวไฟลุกไล่ไปตามคมดาบจนถึงปลาย
ตูม!
เปลวไฟพลันสว่างวาบ ทำให้ถ้ำทั้งแห่งสว่างไสวราวกับกลางวัน
ฉินเส้าหยูแหงนหน้ามองตั้งแต่หัวจรดท้าย อ้าปากค้างจนลืมหุบ
อสรพิษ เต่า วัว
ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่ประโยค
นี่คือสมบัติเทพที่จำแลงเป็นสรรพสิ่งได้! แถมแต่ละร่างยังน่าตกตะลึงยิ่งกว่าร่างก่อนหน้า!
นี่แหละคือที่พึ่งที่เขาตามหา!
อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง ก่อนหันไปมองติงเยี่ยน น้ำเสียงสั่นเครือ
“ผู้อาวุโส ท่านนี้...”
ติงเยี่ยนกระแอม
“พอหรือยัง”
“พอแล้ว!”
ฉินเส้าหยูหันไปทางวัวเพลิงยักษ์ แล้วค้อมคำนับอย่างนอบน้อม
“ตระกูลฉินของข้า ยินดีขอให้ท่านนี้เป็นที่พึ่ง!”
พูดจบ เขาก็ถอดหยกพกจากคอ ประคองไว้ด้วยสองมือ
หยกพกเนื้อเนียนนุ่ม ผิวหยกสะอาดเรียบเกลี้ยง ไม่มีลวดลายใด ๆ อยู่บนนั้น
“ผู้อาวุโส นี่คือหยกที่พึ่งของตระกูลฉิน”
“เพียงประทับรูปลักษณ์ของที่พึ่งลงไป คนทั้งตระกูลฉินก็จะรู้ว่าที่พึ่งคนใหม่เป็นใคร”