ท่ามกลางสายลมยามค่ำบนแท่นลอยฟ้า ติงเยี่ยนมัดกระเป๋าเป้อีกครั้ง
ชุดดำน้ำ ถังอากาศ ทวน หินไขกระดูกเรืองแสงสองก้อน เขาจัดเก็บทุกอย่างเข้าที่ทีละชิ้น
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็มาอยู่ในร้านขายของชำแล้ว
แผ่นกระดานเหนือศีรษะเอียงอยู่ ร่องระหว่างแผ่นมืดสนิท
ยามดึกสงัด แม้แต่สายลมในเมืองก็เงียบงัน
ทวนในอ้อมอกอุ่นมือ แต่ไม่ถึงกับร้อน
ติงเยี่ยนย่อตัวออกจากช่องประตู ย่องเลียบกำแพงผ่านถนนสองสาย ก่อนเลือกกลุ่มตึกร้างที่พังเหลือเพียงครึ่งหนึ่ง แล้วปีนขึ้นไปบนที่สูง
“แปลงร่าง แร้งฉีกเมฆ”
แสงหลากสีแผ่กระจายไปทั่วซากปรักหักพัง นกยักษ์สีเทาเหล็กยืนอยู่บนกองอิฐหัก ดวงตาสีทองข้างหนึ่งเหลือบมองเขา
ติงเยี่ยนเหยียบโคนปีกปีนขึ้นหลังนก กดตัวให้ต่ำ
“ไป!”
ปีกทั้งสองกดลง กระแสลมซัดฝุ่นฟุ้งกระจาย นกยักษ์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี บินเลียดยอดเมฆมุ่งลงไปทางใต้
นครร้างใต้ม่านรัตติกาล
เงาดำร่างหนึ่งยืนอยู่ริมดาดฟ้าของตึกที่ขาดวิ่น ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
นกยักษ์สีเทาเหล็กบินเฉียดใต้เมฆ เสียงลมจากปีกที่กดลงกลิ้งผ่านกลุ่มตึก
สายตาเช่นนี้ไม่ได้มีเพียงคู่เดียว
ตรงปากถนน ตามซอกตึก และในช่องประตูที่พังไปครึ่งหนึ่ง เงาร่างหนึ่งแล้วหนึ่งร่างต่างทยอยเงยหน้าขึ้น
นกอินทรีบินออกจากเมืองไปแล้ว
ไม่มีเงาร่างใดขยับ
พวกมันเพียงเฝ้ามองเงาดำนั้นหายลับไปในราตรี จากนั้นก็ค่อย ๆ หลับตาลงทีละร่าง
...
บินข้ามแนวเขาสองลูกมาแล้ว ติงเยี่ยนยกข้อมือขึ้นแตะเปิดพิกัด
หน้าต่างสว่างวาบ
แผนที่ทวีปที่เคยถูกหมึกดำป้ายทับกลับมาแล้ว สว่างไสวอยู่ตรงหน้า ตัวเลือกบันทึกยังเด้งขึ้นมาเหมือนเดิม
เขาเหลือบมอง ไม่ได้บันทึก แล้วปิดหน้าต่างไป
“เป็นอย่างที่คิด”