กลางดึก ติงเยี่ยนนึกทบทวนภาพที่แร้งฉีกเมฆนำกลับมาอีกครั้ง
ภาพที่จำได้ชัดที่สุดคือภาพสุดท้าย
เมื่อมองลงมาจากความสูงหนึ่งพันเมตร แม่น้ำสายใหญ่คดเคี้ยวผ่านขุนเขาเป็นช่วง ๆ ควันดำเป็นสาย ๆ ลอยทวนขึ้นไปทางต้นน้ำ
เขาเคยดูแผนที่สำรวจของทางการแล้ว
เขาคลี่แผนที่ในหัวออก เส้นทางแม่น้ำทอดจากขอบทวีปเข้าสู่พื้นที่ด้านใน แล้วซ้อนทับขึ้นไปทีละช่วง
“เรือของกลุ่มรุ่งโรจน์เพิ่งไปถึงขอบเส้นสีแดง ยังห่างจากซากโบราณสถานอย่างน้อยร้อยกว่าลี้”
ยังห่างจากวงเส้นสีแดงตรงกลางไปอีกกว่าครึ่งแผนที่
ยิ่งเข้าใกล้ซากโบราณสถาน ก็ยิ่งอันตราย
พวกเขาเองก็น่าจะรู้ดี
เที่ยวนี้ไม่ได้มุ่งหน้าไปยังซากโบราณสถาน แต่เป็นการสำรวจเส้นทางเพื่อบุกเบิกทางน้ำ
เรือของแต่ละกลุ่มออกจากท่าไล่เลี่ยกัน ต่างก็แย่งชิงความได้เปรียบเรื่องลำดับก่อนหลัง
“ตามไปดูด้วยก็น่าจะได้”
“แต่ก่อนหน้านั้น...”
ติงเยี่ยนก้มมองไหล่ของตัวเอง
“ต้องเติมสถานะให้เต็มก่อน”
ผีเสื้อเอียงคอมองเขา ปีกตั้งชันขึ้น
ตัวเลือกเลื่อนขั้นนั้น เขาเปิดดูเมื่อหลายวันก่อนแล้ว
สมบัติล้ำค่า ใช้เวลา 100 วัน
พลังชีวิตและจิตวิญญาณตลอด 100 วัน ต้องใช้ยาเพิ่มทีละขวด
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ยกข้อมือขึ้น แล้วออกจากระบบ
เสียงผู้คนในลานเมฆาพรั่งพรูเข้าหู เขามุ่งตรงไปยังตลาดแลกเปลี่ยน
เช็กยอดเงินก่อน
142,000
ซากแร้งฉีกเมฆที่นำไปลงขายเมื่อหลายวันก่อน ตั้งราคาไว้ 58,000 และมีคนซื้อไปภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เงินเข้าบัญชีตั้งนานแล้ว
เขาพิมพ์คำว่า “ฟื้นฟูพลังงาน” ลงในช่องค้นหา รายการสินค้าปรากฏขึ้นทีละหน้า สองหน้า สามหน้า
ราคาส่วนใหญ่ใกล้เคียงกัน อยู่ที่แปดร้อยกว่า
เขาจำได้ดีว่าครั้งก่อนซื้อยังขวดละเก้าร้อยกว่า