บทที่ 66 หลินอี้
เสาลมที่ทิ้งตัวลงมาปกคลุมพื้นที่กว้างหลายลี้ พอดีขวางเส้นทางข้างหน้าเขาไว้
ติงเยี่ยนมองเสาลมนั้นเงียบงันอยู่นาน
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจัดการได้ ติงเยี่ยนสงสัยว่าแค่เข้าใกล้ก็คงถูกฆ่าตายในพริบตา
เขาเปลี่ยนทิศทาง เดินเลียบขอบเสาลม แล้วอ้อมเป็นวงใหญ่
หลังอ้อมออกไปหลายลี้ เสียงลมก็ขาดหายไปอีกครั้ง หมอกกลับมานิ่งสนิท
แต่ด้ามทวนที่สะพายอยู่ด้านหลังยังไม่คลายความร้อน ตลอดทางมันร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
เดินต่อไปอีกราวครึ่งชั่วโมง อากาศก็พลันร้อนขึ้น
ตอนแรกมีเพียงไอร้อนบาง ๆ ซึมมาจากปากถนนด้านหน้า แผดเผาจนผิวหน้าตึง
ยิ่งเดินเข้าไป ความร้อนก็ยิ่งหนักอึ้ง
พื้นถนนใต้เท้าเปลี่ยนสี ถนนสีเทาอมเขียวค่อย ๆ ไหม้กลายเป็นสีแดงคล้ำ
เดินต่อไปอีก พื้นดินก็แตกร้าว รอยแยกเส้นแล้วเส้นเล่าลามไปข้างหน้า แสงสีแดงหม่นส่องลอดออกมาจากร่องลึก
อากาศร้อนระอุ ทุกครั้งที่สูดหายใจ ลำคอก็แสบร้อนเจ็บปวด
ติงเยี่ยนยกมือปาดหน้าผาก ปลายนิ้วคีบเส้นผมออกมาได้หลายเส้น
ปลายผมหงิกงอเป็นสีเหลืองเกรียม
ผมเริ่มไหม้แล้ว
ผีเสื้อที่ปกเสื้อหดตัวเข้าไปอยู่ลึกสุดในคอเสื้อ ปีกหุบแน่น ไม่ขยับเขยื้อน
“ทุกคน”
“อุณหภูมิข้างหน้าไม่ปกติแล้ว”
“พื้นดินแยกออกแล้ว! ในรอยแยกมีแสงด้วย!”
“ข้างหน้าเป็นปากปล่องภูเขาไฟหรือไงเนี่ย??”
“สตรีมเมอร์ ขอร้องล่ะ กลับไปเถอะ!!”
ติงเยี่ยนยกมือบังเหนือคิ้ว มองไปข้างหน้า
ปลายถนนเป็นลานกว้างแห่งหนึ่ง
คลื่นความร้อนพัดมาจากทางนั้น
กลางลานมีร่างหนึ่งนั่งอยู่
ท่อนบนเปลือยเปล่า นั่งขัดสมาธิ กล้ามเนื้อทั่วร่างเป็นมัด ๆ ซ้อนกัน ผิวหนังมีสีแดงคล้ำราวกับฝังถ่านที่กำลังคุกรุ่นไว้ข้างใต้
คลื่นความร้อนห่างออกไปหลายร้อยเมตร ทำให้มองหน้าไม่ชัด