หลังปะทะกันสิบกว่ากระบวนท่า ติงเยี่ยนยังแตะเกราะของพวกมันไม่ได้สักครั้ง
กลับเป็นพวกมันที่ฝากรอยแผลไว้บนตัวเขาถึงสี่แห่ง
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเริ่มจับทางได้
“การประสานงานแบบนี้... นี่ไม่ใช่มอนสเตอร์ป่าแล้ว แต่เป็นทหารชัด ๆ!”
“มอนสเตอร์สองตัวนี้ประสานงานกันได้รู้ใจกันมาก”
“คนถ่ายทอดสดกำลังโดนยำอยู่นะ! มอนสเตอร์สองตัวนี้แข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้ไม่ใช่แค่ระดับเดียว!”
แต่พวกมันไม่รู้เลยว่า ในสิบกว่ากระบวนท่านั้น ติงเยี่ยนเองก็ไม่ได้อยู่นิ่ง
ลมหายใจช้าง ยิ่งสู้ยิ่งตื่นขึ้น
ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้า ช้างในตันเถียนก็ลืมตาขึ้นทีละน้อย
หมัดหนักขึ้นทุกครั้งที่ปล่อยออกไป
นิ้วของมนุษย์เงาที่ถือทวนกำด้ามทวนแน่นขึ้นทีละนิ้ว
ดาบของมนุษย์เงาที่ถือดาบคู่แหวกม่านหมอกเข้ามาอีกครั้ง
มันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร?
ตอนที่หมัดของติงเยี่ยนพุ่งออกไปได้ครึ่งทาง
เมื่อหมัดพุ่งออกไปได้ครึ่งทางแล้ว แรงก็เรียกคืนไม่ได้
พวกมันรอโอกาสนี้อยู่
หมัดถัดมา ติงเยี่ยนเหวี่ยงหมัดไปหาทวนยาวได้ครึ่งทาง
ด้านหลัง แสงดาบวาบขึ้น
คราวนี้หมัดของติงเยี่ยนพลันหักเลี้ยว
เขาหยุดแรงกลางคัน สะบัดแขนทั้งข้างกลับไปด้านหลัง แล้วเหวี่ยงหมัดกลับหลังออกไปเต็มแรง
เพียะ!!
ฟาดเข้าเป้าอย่างจัง
มนุษย์เงาที่ถือดาบคู่ปลิวไปด้านข้าง กระแทกทะลุกำแพงพัง ก่อนร่วงเข้าไปในอาคาร
กำแพงครึ่งหนึ่งพังครืนลงมา
ห้องถ่ายทอดสดแทบระเบิด
“โดนแล้ว! นี่เป็นครั้งแรกที่โจมตีโดน!”
“หมัดฟาดเมื่อกี้เสียงดังสนั่น! กำแพงพังไปครึ่งหนึ่งเลย!”
ในม่านหมอกสีเทา ช่องโหว่ของอาคารที่กำแพงครึ่งหนึ่งถล่มลงมาเริ่มขยับ
มนุษย์เงาที่ถือดาบคู่เดินออกมาจากกองฝุ่นสีเทา
บนเกราะมีรอยขาวเพิ่มขึ้นหนึ่งรอย