ติงเยี่ยนไม่ต้องรอให้ข้อความในไลฟ์เตือน
เพราะชั่วขณะถัดมา ตัวปืนด้านหลังร้อนราวกับมีเหล็กเผาไฟแนบอยู่ ความร้อนแผ่ทะลุเสื้อผ้าซึมลึกเข้าไปในเนื้อ ตั้งแต่ “สัญชาตญาณนักล่า” ปรากฏขึ้นมา ก็ไม่เคยร้อนรุนแรงขนาดนี้มาก่อน
มันหาเขาเจอแล้ว
ติงเยี่ยนไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกข้อมือขึ้นแล้วออกจากพื้นที่
ในวินาทีที่แสงสีฟ้าสว่างขึ้น เขาเห็นภาพสุดท้าย
รูม่านตาของดวงตาคู่นั้นหมุนมา จ้องตรงมาที่เขา
ตรงจุดที่สายตาตกกระทบ พื้นทรายในรัศมี 100 เมตรหลอมละลายพร้อมกัน
ทรายแปรเป็นสีแดงเพลิง สีแดงเพลิงหลอมเหลวกลายเป็นของเหลวเดือดพล่าน แผ่กระจายไปทุกทิศทุกทาง ผืนทรายทั้งผืนแปรเปลี่ยนเป็นทะเลลาวา
เพียงแค่ถูกดวงตาคู่นั้นมองมาแวบเดียว
แสงสีฟ้ากลืนกินทุกสิ่ง
...
แสงสีฟ้าสลายไป
ใต้เท้าคือกองหินแตกละเอียด
เสียงแม่น้ำดังอื้ออึงเข้าหู สันเขาสองแนวขนาบหุบผาไว้ สายน้ำสีเขียวคล้ำไหลออกจากปากหุบ ส่งเสียงซ่าไม่ขาดสาย
ความร้อนจากตัวปืนด้านหลังค่อย ๆ ลดลงทีละชั้น สุดท้ายก็อุ่นแนบอยู่กับแผ่นหลัง
ติงเยี่ยนยืนอยู่บนหาดหิน กางมือออก ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ห้องไลฟ์สดแทบแตกตื่นจนควบคุมไม่อยู่
“กลับมาแล้ว ๆ! ในภาพเป็นแม่น้ำ! เป็นหุบผา!”
“ดวงตานั่น!! สายตาสุดท้ายนั่น!! ทรายหลอมเป็นลาวาหมดเลย!!”
“สตรีมเมอร์พูดอะไรหน่อยสิ!”
ติงเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง ก่อนยกมือเช็ดหน้า
“ยังมีชีวิตอยู่”
“ทุกคนเห็นกันหมดแล้ว”
“นั่นแหละ โลกภายนอก”