บนยอดเขาคุนหลุนที่ผู้คนแทบไม่เคยย่ำกราย มีกระท่อมมุงจากตั้งอยู่หลังหนึ่ง
ชายชุดดำแถวหนึ่งคุกเข่าเรียงรายอยู่หน้าประตูอย่างเป็นระเบียบ
ผู้ที่คุกเข่าอยู่หน้าสุดคือถังเทียนหมิง มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเอเชีย ข้างกายมีหญิงสาวหน้าตางดงาม หุ่นเพรียวบางได้สัดส่วน อายุราวยี่สิบห้าถึงยี่สิบหกปี นั่นคือถังหรูเยว่ บุตรสาวของถังเทียนหมิงนั่นเอง
ถังหรูเยว่ตะโกนเรียกคนในกระท่อมว่า “ท่านหมอเทวดาหยาง ขอร้องท่านโปรดยื่นมือช่วยรักษาบิดาข้าด้วย พวกเราอุตส่าห์เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาขอรับการรักษา ท่านจะให้พวกเราคุกเข่าอยู่อย่างนี้ตลอดไม่ได้นะ”
แล้วก็ได้ยินเสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังออกมาจากกระท่อม “คุกเข่าแค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? พวกเจ้าไม่รู้กฎการรักษาของข้าหรือ?”
“รู้!”
ร่างอรชรของถังหรูเยว่สั่นสะท้าน เกรงว่าตนจะทำให้หมอเทวดาผู้นี้กริ้วโกรธขึ้นมา เช่นนั้นบิดาของนางก็หมดทางรักษาโดยสิ้นเชิง
“ท่องมาสักรอบให้ข้าฟังซิ!” เสียงเยือกเย็นของชายหนุ่มดังออกมาอีกครั้ง
แล้วก็ได้ยินถังหรูเยว่เปล่งเสียงไพเราะดั่งนกขมิ้น ค่อย ๆ ท่องว่า “ท่านหมอเทวดาหยาง ได้สมญาว่าหมอเทวดาไม่รักษา มีเก้าไม่รักษา”
“หนึ่ง ผู้เป็นขุนนางแต่ไม่เที่ยงธรรมไม่รักษา!”
“สอง ผู้ไม่ซื่อสัตย์และไม่กตัญญูไม่รักษา!”
“สาม ผู้ที่เอ่ยวาจาแต่ไร้สัจจะไม่รักษา!”
“สี่ ผู้กระทำชั่วละเมิดกฎหมายไม่รักษา!”
“ห้า ผู้ไร้หัวใจและไม่ซื่อสัตย์ไม่รักษา!”
“หก อิสตรีมากชู้ไม่รักษา!”
“เจ็ด ผู้เห็นแก่เงินยิ่งชีวิตไม่รักษา!”
“แปด ผู้ไม่พูดภาษาจีนไม่รักษา!”
“เก้า เวลาอารมณ์ไม่ดีไม่รักษา!”
สิ้นเสียงถังหรูเยว่ ก็ได้ยินคนในกระท่อมกล่าวว่า “ท่องได้ดี นับว่าเจ้าโชคดี วันนี้ข้าอารมณ์ดี เช่นนั้นจะช่วยชีวิิตบิดาเจ้าสักครั้งก็แล้วกัน”
กล่าวพลัน เห็นก้อนกระดาษถูกดีดออกมาจากหน้าต่างกระท่อม ตกลงตรงหน้าถังหรูเยว่พอดี
ถังหรูเยว่เก็บขึ้นมาดู กลับเป็นใบสั่งยา ดีใจจนเนื้อเต้น
ถังหรูเยว่โขกศีรษะดังสนั่นราวกับสากตำข้าว กล่าวขอบคุณกระท่อมว่า “ขอบพระคุณท่านหมอเทวดาหยาง! คราวนี้ท่านพ่อข้ารอดแล้ว”
“กลับไปจัดยาตามใบสั่งนี้สามชุด ต้มวันละหนึ่งชุด แบ่งดื่มเช้า กลางวัน เย็น ส่วนค่ารักษา ก็โอนมาสักหนึ่งพันล้านเถอะ เลขบัญชี...”
ชายหนุ่มพูดยังไม่ทันจบ ถังหรูเยว่ก็โพล่งขึ้นว่า “ท่านหมอเทวดา เพื่อแสดงความจริงใจ ตอนอยู่เชิงเขา ข้าได้โอนหนึ่งพันล้านเข้าบัญชีสาธารณะของท่านไปแล้ว!”
ถังเทียนหมิงสูงศักดิ์เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเอเชีย มีทรัพย์สินกว่าสามแสนล้าน จะไปสนใจแค่หนึ่งพันล้านเพียงน้อยนิดได้อย่างไร
เงียบไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มในบ้านจึงเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “ดีมาก พวกเจ้ารู้ความ เชิญไสหัวไปได้แล้ว!”
แม้น้ำเสียงนี้จะเก็บกดไว้อย่างสุดกลั้น แต่ถังหรูเยว่ก็ยังแว่วได้ยินแววโกรธที่แฝงอยู่ในนั้น นางกลืนน้ำลาย ไม่รู้ว่าตนไปทำอะไรให้หมอเทวดาไม่รักษาผู้นี้กริ้วโกรธ
แต่ก็ไม่กล้าถาม สองพ่อลูกเร่งพาบอดี้การ์ดจากไป
พอคนตระกูลถังจากไปแล้ว ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบปีผู้หนึ่งก็เดินออกมาจากกระท่อม
ชายหนุ่มนามว่าหยางเทียน รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อเหลายิ่ง
“พวกสารเลวเอ๊ย เที่ยวแต่โอนค่ารักษาเข้าบัญชีอาจารย์ข้า ตั้งใจจะให้ข้าอดตายใช่ไหม?”
หยางเทียนมองดูเงาร่างของคนตระกูลถังที่ลับหายไป โกรธจนแทบจะระเบิดคำด่าออกมา
แล้วเขาก็หุนหันกลับเข้าไปในบ้าน หยิบป้ายไม้ออกมาแขวนที่ประตู บนนั้นเขียนว่า “หมอเทวดาตายแล้ว มีธุระให้เผากระดาษเงินกระดาษทอง!”
“ห้าปีแล้ว ในที่สุดก็ลงจากเขาไปแก้แค้นได้เสียที!”
หยางเทียนมองดูกระท่อมมุงจากซอมซ่อนี้ด้วยสีหน้าสับสน เขากัดฟันกรอดเข็นจักรยานรุ่นคลาสสิกคันหนึ่งออกมาจากโรงเก็บรถข้าง ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป
ห้าปีก่อน จู่ ๆ โจรปิดหน้ากลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามาในตระกูลหยาง พวกมันฆ่าคนอย่างไม่เลือกหน้า หยางเทียนได้แต่มองดูตาแห้งผาก บิดา มารดา พี่สาว รวมสิบแปดชีวิตในครอบครัวตายอย่างน่าเวทนาต่อหน้าต่อตา
หากอาจารย์ไม่ลงมือช่วยเขาไว้ คืนนั้นเขาก็คงหนีไม่พ้นเคราะห์เช่นกัน
อาจารย์บอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะที่หาพบได้ยากในรอบหมื่นปี มีร่างกายหยางบริสุทธิ์แต่กำเนิด!
ทว่าร่างกายชนิดนี้ แกร่งกล้าจนเกินไป เป็นที่ริษยาแห่งฟ้า ถึงขั้นสูงสุดของวรยุทธ์เมื่อใด จักต้องร่างกายระเบิดตายเป็นแน่
จำเป็นต้องหาสตรีที่มีร่างกายหยินบริสุทธิ์แต่กำเนิดมาหลอมรวมหยินหยาง ถึงจะคลี่คลายได้
เพื่อแก้แค้น หลังจากขึ้นเขา ทุกวันเมื่อลืมตาตื่นเขาก็ฝึกฝนอย่างไม่คิดชีวิต
ห้าปีผ่านไป เขาไม่เพียงถ่ายทอดวิทยายุทธจากอาจารย์มาจนหมดสิ้น แต่ยังเหนือกว่าอาจารย์อีกด้วย
ต่อมาเขาถึงขั้นออกตรวจรักษาแทนอาจารย์โดยตรง สร้างนามหมอเทวดาไม่รักษาขึ้นมา!
ยามนี้ฝีมือวรยุทธ์ของเขา ห่างจากแดนเซียนบนพื้นพิภพเพียงก้าวเดียว เช่นเดียวกับที่ห่างจากจุดที่ร่างกายจะระเบิดตายก็เพียงก้าวเดียว
นี่ก็เป็นเหตุผลที่อาจารย์ให้เขาครบห้าปีแล้ว ให้ลงจากเขาเองได้ ก็เพื่อให้เขาไปตามหาสตรีที่มีร่างกายหยินบริสุทธิ์แต่กำเนิดนั่นเอง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางเทียนขี่จักรยานตามทางเล็ก ๆ เส้นเดียวลงมาถึงถนนหลวงเชิงเขา
ก็มองเห็นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมคันหนึ่งจอดอยู่บนถนน ก้นรถติดสติ๊กเกอร์ว่า ‘ชนท้ายแต่งเลยนะ’
หยางเทียนกำลังจะอ้อมผ่านไป ก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์คันนั้นสตาร์ทขึ้นมากระทันหัน
ทว่าไม่ได้ขับไปข้างหน้า แต่ถอยหลัง
ปัง! เสียงดังสนั่น ก็ชนจักรยานที่หยางเทียนขี่ ซึ่งอายุมากกว่าเขาหนึ่งเท่าตัว กระจายเป็นชิ้น ๆ
“เฮ้ย! ขับโรลส์-รอยซ์มาชนตุกติกนี่หว่า?”
หยางเทียนดีดตัวหมุนกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศาอย่างสง่างาม พอร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง ก็มองดูรถหรูราคาหลายสิบล้านคันนี้อย่างงุนงง
ประตูรถเปิดออก หญิงสาวผิวขาวหน้าสวยสะโพกงอนคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ
ทันทีที่สตรีผู้นี้ปรากฏตัว หยางเทียนก็รู้สึกได้ถึงพลังหยินบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวนาง ต่อให้อยู่ห่างกว่าสามเมตร หยางเทียนก็รู้สึกสบายไปทั้งร่าง
เห็นได้ชัดว่า สตรีตรงหน้าผู้นี้แหละ คือผู้ที่มีร่างกายหยินบริสุทธิ์แต่กำเนิดตามที่อาจารย์เอ่ยถึง
ในทันใดนั้น หยางเทียนก็สะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ... นี่มันช่างบังเอิญเสียยิ่งกว่าบังเอิญ
อาจารย์บอกไม่ใช่หรือว่าร่างกายหยินบริสุทธิ์แต่กำเนิดนั้น หนึ่งในสิบล้านคนถึงจะมีสักคน?
ทำไมตัวเองเพิ่งลงจากเขา ก็มาเจอในทันที?
เฉินโย่วฉู่เห็นหยางเทียนมองนางตาเหม่อลอย ในใจก็เกิดความรังเกียจขึ้นมาก่อน แต่แล้วก็ค้นพบว่าไอ้หนุ่มบ้านนอกคนนี้หล่อมาก
แววตาเป็นประกายขึ้นมาในทันที รีบสาวเท้าเข้าไปถาม “เฮ้! นายยินดีจะแต่งงานกับฉันไหม?”
“ต้องยินดีอยู่แล้ว!”
หยางเทียนตอบโดยไม่ลังเล!
............
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
หยางเทียนเพิ่งตามเฉินโย่วฉู่กลับมาที่รถโรลส์-รอยซ์ของเธอ
นางก็ปาเงินสดแปดหมื่นเข้ามาโดยไม่กระพริบตา!
นางปามาเร็วมาก แต่หยางเทียนเร็วกว่า เขารวบเงินมากอดไว้ในอ้อมอกอย่างรวดเร็ว
ทำงานฟรีให้อาจารย์มาตั้งหลายปี มาบัดนี้ก็ได้ลิ้มรสความรู้สึกที่ถูกเงินปาใส่เสียที
โคตร爽!
รู้สึกอยากได้อีก!
“นี่แปดหมื่น ถือเป็นเงินมัดจำ!”
หลังจากปาเงินเสร็จ เฉินโย่วฉู่ก็พูดกับหยางเทียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
จากนั้น นางก็หยิบสมุดเช็คออกมา เขียนห้าล้านอย่างหวัด ๆ แล้วฉีกออกมา ส่งให้หยางเทียน
“นี่ห้าล้าน จ้างนายแกล้งเป็นสามีฉันหนึ่งปี!”
เฉินโย่วฉู่ยื่นเช็คใบนั้นให้หยางเทียน
“เอ่อ จริง ๆ แล้วเรื่องเงินมันก็ว่ากันได้ทั้งนั้น จะว่าไปแล้ว...”
หยางเทียนถูมือไปมา เพิ่งจะอ้าปากพูด
เฉินโย่วฉู่ก็ขัดขึ้นมากลางคัน
“ห้ามถามนู่นถามนี่! ห้ามใช้ชื่อเสียงของฉันออกไปหลอกลวงต้มตุ๋น! ห้ามเสแสร้งจนเป็นเรื่องเป็นราว!”
“เงินเป็นของจริง อย่างอื่นก็ปลอมทั้งนั้น”
“นายก็แค่นักแสดงคนหนึ่ง สิ่งเดียวที่ต้องทำคือทำตามบทที่ฉันให้ แสดงเลย เข้าใจไหม?”
เฉินโย่วฉู่จ้องหยางเทียนตาเขม็ง
“เข้าใจ!”
หยางเทียนกลอกตาไปมา รับเช็คอย่างคล่องแคล่ว
เฉินโย่วฉู่ถึงได้เผยยิ้มพึงพอใจออกมา
“ขอถามหน่อย ฉันต้องทำตามบทของคุณยังไง?”
หยางเทียนถาม
“ถอดเสื้อก่อน”
เฉินโย่วฉู่พูดพลาง ๆ
หยางเทียนสะดุ้งเฮือก
“ทำไม?”
แล้วเขาก็มองเฉินโย่วฉู่อย่างระแวดระวัง “ผมขายฝีมือไม่ขายตัว เน้นความใสซื่อบริสุทธิ์ คุณจะมาคิดไม่ซื่อกับผมไม่ได้นะ”