เซี่ยเจิ้งตงลูบหน้าอกตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ แทบไม่กล้าเชื่อสายตา
ผักกาดขาวธรรมดา ๆ เพียงหัวเดียวจะช่วยให้หายอึดอัดได้อย่างน่าอัศจรรย์ขนาดนี้ได้อย่างไร?
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดว่าเป็นเพราะผักกาดขาวหัวนี้รสชาติดีเกินไป จึงทำให้จิตใจเบิกบานจนเกิดภาพลวงตา
ถึงอย่างนั้น เซี่ยเจิ้งตงก็ยังมองผักกาดขาวในมืออย่างรักใคร่ไม่ยอมวาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชมขณะหันไปมองเสิ่นซวงหนิง
“เด็กดี ปู่ประเมินเธอต่ำไปจริง ๆ นี่เธอเรียกว่าปลูกผักเล่น ๆ ได้ที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่ากำลังเพาะพันธุ์ผักชั้นเลิศอยู่ เธอคงสืบทอดวิชาจากปู่มาแล้วสินะ พรสวรรค์ด้านการเพาะปลูกยังเหนือกว่าพวกคนแก่กระดูกแข็งอย่างพวกเราเสียอีก”
ได้รับคำชมอย่างไม่หวงคำจากบุคคลระดับปรมาจารย์แห่งสถาบันวิจัยเกษตร เสิ่นซวงหนิงก็อดเขินไม่ได้ จึงยกมือแตะปลายจมูก
“ฉันก็แค่ลองปลูกไปเรื่อยค่ะ ถ้าคุณปู่ชอบกินก็ดีแล้ว พอกินหมดแล้วฉันจะเอามาให้อีกนะคะ”
เมื่อเห็นสีหน้าของชายชรามีเลือดฝาดขึ้นไม่น้อย เสิ่นซวงหนิงก็นึกถึงหมวดสมุนไพรในร้านค้าของมิติที่ยังไม่ปลดล็อกขึ้นมาได้ รวมถึงอาการป่วยของเซี่ยเจิ้งตงด้วย
เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นตามจังหวะ “จริงสิค่ะคุณปู่เซี่ย คุณปู่กว้างขวางรู้จักคนมากมาย พอจะทราบไหมคะว่าร้านขายยาที่ไหนในจิงเป่ยมีโสมดี ๆ ขายบ้าง?”
“เธอจะซื้อโสมหรือ?” เซี่ยเจิ้งตงชะงักไป พลางมองเธออย่างสงสัย “ยังสาวยังแส้ แถมดูแข็งแรงดี ทำไมจู่ ๆ ถึงตามหาโสมล่ะ?”