เสิ่นซวงหนิงมองภาพตรงหน้าอย่างเรียบเฉย ก่อนจงใจขึ้นเสียงให้ฟังดูเศร้าใจ
“หวายจือ น้องจืออวิ้น พวกคุณจะหยอกล้อกันเล่นบ้างก็แล้วไปเถอะ เห็นแก่ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ฉันถึงได้ทำเป็นไม่เห็นมาตลอด แต่ตอนนี้พวกคุณกอดกันแนบชิดต่อหน้าฉันได้ยังไง?”
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งเศร้า น้ำเสียงเจือความน้อยใจอย่างสุดซึ้ง “หวายจือ ไม่แปลกใจเลยที่ปกติคุณไม่ยอมให้ฉันแตะตัว ที่แท้คุณเย็นชากับฉันเพราะผู้หญิงบางคน ฉันพยายามเอาใจคุณเพื่อให้คุณได้เรียนหนังสือ ตื่นแต่เช้าตรู่และนอนดึกจนตัวเองกลายเป็นแบบนี้ แต่คุณกลับทำกับฉันอย่างนี้หรือ?”
พอได้ยินเช่นนั้น เหล่าป้าต่างมองโจวหวายจือด้วยสายตารังเกียจและโกรธเคือง
คนที่น่ารังเกียจที่สุดในโลกนี้ก็คือเฉินซื่อเหม่ยกับคนเนรคุณ หากโจวหวายจือถูกตราหน้าความผิดนี้ขึ้นมา เขาคงต้องถูกประจานไปทั่วถนน
เสิ่นซวงหนิงไม่สนใจสายตาโกรธเกรี้ยวของคนในบ้าน เธอเช็ดน้ำตาไปพลาง ใช้มือบังรอยยิ้มที่มุมปากไปพลาง
เมื่อเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยถูกหว่านลงไปแล้ว มันก็จะหยั่งรากและผลิบานในใจของทุกคน
ต่อไปแค่ใครเห็นสองคนนี้เดินอยู่ด้วยกัน ก็จะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
พอเธอเตรียมตัวพร้อมและคิดจะหย่า สหพันธ์สตรีจะต้องช่วยเธอเรียกร้องผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดเพราะเรื่องวันนี้แน่นอน
โจวหวายจือรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนพยายามรักษาภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยอย่างที่เป็นประจำ เขายกมือดันแว่นกรอบดำบนสันจมูก แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
“ซวงหนิง คุณเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่น้องจืออวิ้นสำลักยาจนหนัก เวียนหัวจนยืนไม่อยู่ ผมก็แค่เข้าไปพยุงเธอเท่านั้น”
อีกไม่นานก็จะถึงวันคัดเลือกช่างเทคนิคดีเด่นของหน่วยงานแล้ว หนึ่งในเกณฑ์สำคัญคือการพิจารณาความประพฤติส่วนตัว
เขาอุตส่าห์สร้างภาพชายแสนดีรักภรรยาในเขตบ้านพักพนักงานได้สำเร็จ จะปล่อยให้เกิดเรื่องในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
คิดได้ดังนั้น เขาก็หันไปมองคุณป้าหวังอีกครั้ง น้ำเสียงจริงใจ
“คุณป้าหวัง จืออวิ้นเพิ่งกลับเข้าเมือง ร่างกายก็ยังอ่อนแอ ผมกลัวเธอจะล้ม คุณป้าก็รู้ว่าปกติผมไม่เคยพูดจารุนแรงกับซวงหนิงสักคำ แล้วผมจะทำเรื่องผิดต่อเธอได้ยังไง?”
คำพูดของเขารัดกุมไร้ช่องโหว่ ประกอบกับปกติเขาวางตัวรอบคอบ อีกทั้งต่อหน้าคนนอกก็คอยปกป้องเสิ่นซวงหนิงอยู่เสมอ
ดังนั้นไม่นาน สีหน้าเคลือบแคลงของเหล่าป้าก็คลายลงไปกว่าครึ่ง
“ก็จริงนะ พวกเรารู้จักหวายจือมาตั้งหลายปี เขาไม่ใช่คนที่จะไปทำเรื่องเหลวไหลข้างนอกหรอก”
แม้ในใจป้าจางจะยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เพื่อชีวิตคู่ของเสิ่นซวงหนิง เธอก็ยังยิ้มรับคำพูดนั้น
เสิ่นซวงหนิงไม่พูดโต้แย้ง เพียงหัวเราะเยาะในใจ ฝีปากของผู้ชายสารเลวคนนี้ยังคมคายเหมือนเดิม
ไม่เป็นไร วันข้างหน้ายังมีโอกาสอีกมากที่จะทำให้คู่ชายหญิงสารเลวคู่นี้เผยพิรุธ
“ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด งั้นก็แล้วกันไปค่ะ”
เธอพูดพลางหยิบกระดาษกับปากกาออกจากกระเป๋า แล้วตบลงบนโต๊ะดังเพี๊ยะ
“คุณป้าหวัง วันนี้ที่เชิญคุณป้ามาก็เพื่อเป็นพยานค่ะ น้องจืออวิ้นอยากได้งานที่โรงงานเครื่องจักรของฉัน เลยเอากำไลหยกวงนี้มาแลก รบกวนคุณป้าดูตอนพวกเราเซ็นชื่อด้วยนะคะ จะได้ไม่มีใครพูดทีหลังว่าฉันรังแกแม่ม่ายลูกกำพร้า”
คุณป้าหวังพยักหน้า “แบบนี้ก็ดี พี่น้องแท้ ๆ ยังต้องคิดบัญชีให้ชัด เซ็นชื่อไว้จะได้รอบคอบ”
หวังจืออวิ้นมองกระดาษกับปากกาบนโต๊ะ เม้มริมฝีปากล่าง น้ำตาคลออยู่ในดวงตาแต่ยังไม่ร่วงลงมา
กำไลวงนั้นเป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอไม่อยากยกให้ใครไปแบบนี้จริง ๆ
เธอมองโจวหวายจืออย่างหมดหนทาง หวังให้เขาลุกขึ้นมาปฏิเสธแทน
โจวหวายจือเห็นหวังจืออวิ้นลังเล ใจก็ร้อนรนกระวนกระวาย
ตำแหน่งงานกำลังจะได้มาอยู่แล้ว จะให้เกิดปัญหาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแบบนี้ได้ยังไง?
เขาเดินไปอยู่ข้างหวังจืออวิ้น อาศัยร่างกายบังสายตาคนอื่น แล้วแอบบีบข้อมือเธออย่างแรงพร้อมลดเสียงลง
“เซ็นไปก่อน ได้งานมาแล้วค่อยว่ากัน กะแค่กำไลพัง ๆ วงเดียว ต่อไปฉันมีของดี ๆ ชดเชยให้เธออีกเยอะ”
หวังจืออวิ้นเจ็บจนไหล่หด ใจคับแค้น เธอหยิบปากกาขึ้นมาแล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงบนกระดาษอย่างบิดเบี้ยว
เสิ่นซวงหนิงรับกระดาษมาตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหา จากนั้นก็เซ็นชื่อของตัวเองอย่างคล่องแคล่วและประทับลายนิ้วมือ
ทำไว้สองฉบับ เธอยื่นฉบับหนึ่งให้หวังจืออวิ้น ส่วนอีกฉบับเก็บไว้กับตัว
“เรียบร้อย งานเป็นของคุณแล้วค่ะ” เสิ่นซวงหนิงเลิกคิ้วอย่างอารมณ์ดี ก่อนสอดกระดาษลงกระเป๋า
มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว พวกเขาก็หมดทางกลับคำโดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นว่าจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว คุณป้าหวังก็กำชับโจวหวายจือสองสามคำ ก่อนพาเหล่าป้าออกไป
“แยกย้ายกันเถอะ เรื่องในบ้านเขาจัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับกันได้แล้ว”
พูดถึงตรงนี้ เธอก็หันกลับมากำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย “ซวงหนิง มีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่คณะกรรมการชุมชน อย่าโง่จนถูกคนอื่นรังแกเอาล่ะ”
“ขอบคุณค่ะคุณป้าหวัง” เสิ่นซวงหนิงเข้าใจคำใบ้ของคุณป้าหวัง เธอยิ้มพลางเดินไปส่งทุกคนถึงหน้าประตู มองตามเหล่าป้าจากไป
จนลานบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง โจวหวายจือถึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหันไปหาเสิ่นซวงหนิง หวังจะคลี่คลายบรรยากาศ
“ซวงหนิง เรื่องวันนี้...”
เสิ่นซวงหนิงคร้านจะฟังเขาพูดไร้สาระ จึงหมุนตัวกลับเข้าห้องของตัวเอง แล้วล็อกประตูจากด้านใน
เสียงปังดังขึ้น โจวหวายจือที่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกขังอยู่นอกประตู
สีหน้าโจวหวายจือพลันมืดครึ้ม แววตาเต็มไปด้วยโทสะ ผู้หญิงอ้วนตายด้านนี่กล้าทำหน้าใส่เขางั้นหรือ?
ถ้าไม่ใช่เพราะยังต้องให้เธอโอนงานให้ เขาจะต้องประจบเอาใจเธออย่างดีแบบนี้หรือไง
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเคาะประตูเบา ๆ “ซวงหนิง กำไลหยกของจืออวิ้นวงนั้นราคาไม่ใช่น้อย คุณต้องเก็บให้ดีนะ อย่าใส่ตอนทำงานล่ะ ระวังจะกระแทกเสียหาย”
หลังเข้าไปในห้อง เสิ่นซวงหนิงไม่สนใจคำพูดจากนอกประตูเลยสักนิด เธอเดินเร็ว ๆ ไปที่กระจกเต็มตัว
ภาพตัวเองในกระจกมีรูปร่างอวบอ้วน ผิวเหลืองหมองและหยาบกร้าน ผมแห้งกระด้างและบางเบา แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็เล็กเกินไปจนรัดเนื้อบริเวณเอวเป็นชั้น ๆ
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลจากยาบำรุงร่างกายที่หลี่อวี้เฟินกับหวังจืออวิ้นจัดให้
เธอสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก้มมองกำไลหยกบนข้อมือ พยายามใช้จิตของตัวเองเข้าสู่พื้นที่ภายใน
วินาทีถัดมา เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพตรงหน้าก็กลายเป็นหุบเขาลำธารที่มีภูเขาสูงโอบล้อม
ใต้เท้าเป็นผืนดินสีดำบนเขาที่นุ่มยวบ ข้างผืนดินมีลำธารสายเล็กใสจนมองเห็นก้นลำธาร
เสิ่นซวงหนิงมองทิวทัศน์ตรงหน้าซึ่งงดงามราวแดนเซียนด้วยความตกตะลึงอยู่นาน กว่าจะได้สติกลับคืนมา
ที่นี่คือสถานที่ที่เธอเห็นในหัวจริง ๆ หรือ? ไม่คิดเลยว่าพื้นที่นี้จะกว้างใหญ่ขนาดนี้
เธอนั่งลงตรงหน้าลำธารอย่างใคร่รู้ แล้วค่อย ๆ ยื่นมือจุ่มลงในน้ำ
เมื่อน้ำลำธารไหลผ่านผิว เธอจึงมั่นใจว่าสิ่งที่กำลังเผชิญไม่ใช่ความฝัน
ชาติที่แล้ว ตอนถูกขังอยู่ในคอกหมู เธอเคยได้ยินหวังจืออวิ้นอวดว่าน้ำพุวิญญาณนี้รักษาโรคได้ ทั้งยังชำระเส้นเอ็นและไขกระดูก ขับพิษออกจากร่างกายได้ด้วย
คิดได้ดังนั้น เธอก็รีบออกจากพื้นที่ แล้วหอบอ่างอาบน้ำในห้องเข้าไปข้างใน
เมื่อกลับเข้าไปในพื้นที่ เสิ่นซวงหนิงเติมน้ำพุวิญญาณลงในอ่างจนเต็ม แล้วก้าวลงไปแช่ทั้งตัว
ระหว่างแช่อยู่ในน้ำพุวิญญาณ เธอรู้สึกว่าร่างกายค่อย ๆ เบาสบายขึ้น ส่วนน้ำในลำธารที่เคยใสสะอาดก็ขุ่นขึ้นเรื่อย ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นซวงหนิงก้าวขึ้นจากอ่าง เธอยกมือมองผิวพรรณขาวผ่องเนียนนุ่มของตัวเอง ความหม่นหมองหลังเกิดใหม่พลันมลายหายไป
ไม่นึกเลยว่าน้ำพุวิญญาณจะใช้ได้ผลดีขนาดนี้ แช่แค่ครั้งเดียวร่างกายก็เบาสบายขึ้นมาก แม้แต่ผิวพรรณก็เปล่งปลั่งกระจ่างใส
เธอสวมเสื้อผ้าอีกครั้ง แล้วพบโดยไม่คาดคิดว่าเสื้อผ้าที่เคยรัดตึงกลับพอดีตัวขึ้นมาเสียแล้ว
ตอนออกจากพื้นที่ ด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว เสียงหัวเราะคิกคักของน้องสาวสามีดังมาจากนอกลานบ้าน
“คุณอา มาเล่นเกมเหยี่ยวจับลูกเจี๊ยบด้วยกันเถอะ!”
ในเวลาเดียวกัน เสียงร่าเริงของหวังเสี่ยวเป่าก็ดังเข้ามา กลางค่ำคืนอันเงียบสงัด เสียงนั้นฟังชัดเป็นพิเศษ
“เสี่ยวเป่า รอคุณอาก่อน อย่าวิ่งเร็วนัก ระวังหกล้ม” เสียงอ่อนหวานของโจวซืออวี่ดังตามมาติด ๆ
เสิ่นซวงหนิงเดินไปที่หน้าต่าง มองคนทั้งสองที่วิ่งไล่กันอยู่ในลานบ้านด้วยสายตาเย็นชา
โจวซืออวี่สวมชุดกระโปรงผ้าปาจี๋เอวเข้ารูปตัวใหม่ ใบหน้าฉาบแป้งหนา จนดูซีดขาวผิดปกติใต้แสงจันทร์
น้องสาวสามีคนนี้ก็เป็นคนสารเลวที่เหยียบย่ำเลือดเนื้อของเธอเพื่อไต่เต้าขึ้นไปในชาติที่แล้ว
ชาติที่แล้ว หลังเธอรับครอบครัวของโจวหวายจือมาอยู่ด้วย เธอก็จริงใจต่อโจวซืออวี่กับโจวเซิ่งลี่ ประหนึ่งน้องแท้ ๆ
เธอเลี้ยงดูปูเสื่อ ให้กินดีอยู่ดี แม้แต่ตอนที่โจวซืออวี่อยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอก็ออกเงินออกแรงช่วยหาทางฝากฝัง
ตอนโจวซืออวี่เพิ่งเข้ามาอยู่ในเมือง เธอขาดความมั่นใจมาก ไม่กล้าคบหากับหญิงสาววัยเดียวกันในลานบ้าน
เพื่อให้โจวซืออวี่มั่นใจขึ้น เธอเอาเงินเก็บของตัวเองออกมาซื้อกระโปรงรุ่นใหม่ล่าสุดกับรองเท้าหนังส้นเตี้ยคู่ใหม่ให้ แล้วยังจูงมือไปทักทายเพื่อนบ้านทีละบ้าน
ด้วยความพยายามของเธอ ในที่สุดโจวซืออวี่ก็ร่าเริงขึ้น และมีเพื่อนสนิทด้วย
หลังมีเพื่อนแล้ว ค่าใช้จ่ายของโจวซืออวี่ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอไม่เคยตระหนี่ ทั้งให้เงินทั้งให้คูปอง
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวที่เธอรักและปกป้องสุดชีวิต จะมองเธอเป็นตู้เอทีเอ็มมาตลอด สุดท้ายยังร่วมมือกับพี่ชายขายเธอไปยังเขตภูเขาห่างไกล
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในชาติที่แล้ว เธอก็สูดหายใจแรง พยายามสงบอารมณ์
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปที่ลิ้นชักและหยิบแผนที่จิงเป่ยออกมา