จะสงสัยก็ส่วนจะสงสัย แต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยปากถามเผยเหิง เพราะเขาไม่มีทางบอกฉันอยู่แล้ว
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันก็ผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน ตอนนี้เลยอยากนอนชดเชยให้เต็มที่
พอตื่นขึ้นมา ฉันกลับไม่ได้อยู่ในรถ แต่อยู่บนเตียง เมื่อมองดูข้าวของรอบตัว ก็รู้ว่าเป็นห้องของเผยเหิง
ฉันยกมือกุมหน้าผาก นึกไม่ออกว่าตัวเองขึ้นมาอยู่บนเตียงได้อย่างไร โชคดีที่เผยเหิงเดินเข้ามาพอดี เขาถามว่า “นอนพอหรือยัง ถ้าพอแล้วก็ลงไปกินข้าว แม่กับคนอื่น ๆ กำลังรอคุณอยู่”
“ฉันลงไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!” ฉันตอบอย่างกระดากใจเล็กน้อย
เผยเหิงจึงเดินออกจากห้องไป
ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นสายจากแม่ ใจความก็คือวันนี้เป็นวันเกิดของแม่สามี แม่โทรไปอวยพรแม่สามีแล้ว ส่วนที่โทรหาฉันก็เพื่อกำชับให้ฉันเอาใจแม่สามีให้มากหน่อย ทำให้แม่มีความสุขในวันนี้
ปกติวันเกิดพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย พวกเขาก็แค่ส่งข้อความสั้น ๆ หรือโอนเงินก้อนใหญ่ให้กัน ส่วนเรื่องซื้อของขวัญเป็นหน้าที่ของพวกเรารุ่นลูก
ฉันรับปากอย่างว่าง่าย ไม่กล้าบอกแม่ด้วยซ้ำว่าตอนนี้แม่สามีกับคนอื่น ๆ กำลังนั่งรอฉันที่เพิ่งตื่นอยู่ข้างล่าง
วางสายแล้วฉันก็รีบลงไปข้างล่าง พอมาถึงห้องอาหาร ฉันก็แทบอยากหาโพรงมุดหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
นอกจากเผยเหิงกับพ่อแม่สามีแล้ว พวกน้าสาวน้าเขย ลุงป้าลุงอาและอาสะใภ้ของเขาก็มากันครบ นั่งเต็มโต๊ะจีนตัวใหญ่โต
พอเห็นฉันเข้ามา ทุกคนก็พากันหันมามอง