กินอาหารขยะอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉันก็อิ่ม
“อืม ถ้าคุณไม่ยุ่ง ช่วยไปส่งฉันที่โรงแรมหน่อยได้ไหม” ฉันกินจนพุงกาง ขี้เกียจเรียกรถแล้ว
ในเมื่อเผยเหิงยังอยู่ข้าง ๆ ไม่ยอมไปไหน ฉันจึงหน้าหนาเอ่ยปากขอ
เผยเหิงไม่พูดอะไร เพียงหันหลังเดินไปทางรถ
ฉันรีบเดินตามไปทันที
“ช่วงนี้แม่ผมติดต่อคุณบ้างไหม” ระหว่างทาง จู่ ๆ เผยเหิงก็เอ่ยถาม
“ไม่ค่ะ เราหย่ากันแล้ว ท่านคงไม่ติดต่อฉันอีกหรอก” ฉันตั้งใจมองวิวข้างทาง ตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ
จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา หันไปจ้องเผยเหิง “เผยเหิง ใบหย่าที่คุณส่งมาให้คงไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ?!”
เดิมทีเขาก็ไม่อยากหย่าอยู่แล้ว ยิ่งพ่อแม่คัดค้านด้วย เขาอาจใช้วิธีนี้รั้งฉันเอาไว้ ขณะเดียวกันก็ทำให้คนในครอบครัวสบายใจ
เผยเหิงเหลือบมองฉัน แววตาเย็นชาเจือความเย้ยหยัน “กลัวขนาดนั้นเลยหรือว่าผมจะตามตื๊อคุณไม่เลิก?”
“คุณทำให้ฉันหาคนใหม่ไม่ได้ไง!” ฉันโพล่งออกไป
รถเบรกกะทันหันจนจอดอยู่ข้างทาง ร่างฉันเหวี่ยงไปมาอย่างแรงเพราะแรงเฉื่อย
เผยเหิงกลับมาอารมณ์เสียอีกแล้ว เขาสั่งเสียงดุ “ลงไป เดินกลับเอง!”
จากตรงนี้ไปโรงแรมไม่ไกลแล้ว ฉันเหลือบมองข้างนอก ก่อนลงจากรถโดยไม่ลังเล เดินกลับโรงแรมพอดี ช่วงตั้งครรภ์ก็ต้องระวังเรื่องออกกำลังกายอยู่แล้ว ฉันยังต้องขอบคุณเผยเหิงด้วยซ้ำ!
กลับถึงโรงแรม ฉันอาบน้ำเสร็จก็ตัดสินใจได้แล้วว่าจะคลอดลูกออกมา และเลี้ยงดูเขาเพียงลำพัง