“แม่คะ ดื่มแล้วค่ะ เผยเหิงดื่มให้ดูแล้ว” ฉันพยายามสลัดภาพสีสันจัดจ้านในหัวทิ้งไป จะได้ไม่หน้าแดง
แม่สามีมองอย่างคลางแคลงใจ “จริงเหรอ?”
ฉันจึงเล่าเรื่องตั้งแต่ไปจัดยา เปลี่ยนยา จนถึงกินยาให้ท่านฟังทั้งหมด ทุกประโยคล้วนเป็นความจริง เพื่อให้ท่านวางใจ
มีเพียงเรื่องที่ฉันกับเผยเหิงพลอดรักกันอย่างเร่าร้อนในภายหลังเท่านั้นที่ไม่ได้เล่าให้ท่านฟัง
“อย่างนั้นก็ดี กินต่อเนื่องไปสักระยะ รับรองว่าจะได้ลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำแน่” แม่สามียิ้มออกมา ก่อนจะเสริมขึ้นกะทันหันว่า “แต่ถ้าเป็นหลานสาวตัวอ้วนจ้ำม่ำก็ยิ่งดี!”
บางครั้งฉันก็รู้สึกจริง ๆ ว่าแม่สามีน่ารักมาก แถมยังรู้จักคิดถึงคนอื่น กลัวว่าฉันจะเสียใจ
เหมือนเจอผีเข้า หลังจากได้เกิดใหม่ ฉันกลับรู้สึกว่าเว่ยหลันสวยบริสุทธิ์จริง ๆ แม่สามีก็น่ารักและมีจิตใจดีจริง ๆ แม้แต่อวี๋อี้ฟานเจ้าท่อนไม้ผู้เย็นชาคนนั้น ฉันยังค้นพบด้านอบอุ่นของเขา ส่วนเผยเหิงเองก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เรื่องราวจะหลุดจากการควบคุมหรือเปล่า?
“จืออี้ อย่ากดดันตัวเองเลย เรื่องลูกก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ บางครั้งฉันกับพ่อเธอก็อยากมีหลานชายหลานสาว เลยเผลอพูดขึ้นมาเฉย ๆ อย่าถือสาเลยนะ” แม่สามีเห็นฉันเหม่อลอย จึงคิดว่าฉันกลุ้มใจเพราะถูกเร่งให้มีลูก
ฉันส่ายหน้ารัว ๆ “แม่คะ หนูไม่เคยถือสาเลยค่ะ หนูเองก็หวังว่าจะมีลูกเร็ว ๆ เหมือนกัน”
โกหกทั้งนั้น ฉันจะมีลูกกับเผยเหิงไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันอาจต้องทนสานต่อชีวิตแต่งงานที่ไร้หวังนี้เพราะลูก อีกอย่าง เด็กที่มีพ่อซึ่งในใจมีผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้วก็คงไม่มีความสุข