หลี่อวิ๋นหลงมองหีบใบใหญ่หลายใบที่อันซิ่วชี้ ดวงตาแทบถลนออกมา อาวุธต่อต้านรถถังงั้นหรือ? เด็กสาวคนนี้ยังมีสมบัติซ่อนอยู่อีกเท่าไรกันแน่?
“สหายอันซิ่ว อาวุธต่อต้านรถถังที่คุณพูดถึงมันคืออะไร?” หลี่อวิ๋นหลงถูมือ สีหน้าราวกับเด็กน้อยที่เห็นขนมหวาน
อันซิ่วยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนเดินไปยังหีบใบใหญ่ที่สุด แล้วเปิดฝาดังเพียะ ภายในมีอาวุธทรงกระบอกสีดำมะเมื่อมวางอยู่กว่าสิบกระบอก แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่ของเล่น
“นี่คือเครื่องยิงจรวดอาร์พีจีเจ็ด ใช้ยิงรถถังโดยเฉพาะ” อันซิ่วหยิบขึ้นมาหนึ่งกระบอก ชั่งน้ำหนักบนมือ “ยิงจรวดไปหนึ่งลูก รถถังจิ๋วของพวกญี่ปุ่นก็กลายเป็นเศษเหล็กทันที”
จ้าวกังดันแว่นแล้วขยับเข้าไปเพ่งดูใกล้ ๆ “ของนี่...ดูไม่เหมือนสินค้าจากเยอรมนีหรืออเมริกาเลยนะ”
“สหภาพโซเวียตเพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่ ๆ” อันซิ่วแต่งเรื่องต่อ “สหายสตาลินอนุมัติให้ผลิตด้วยตัวเอง ทั้งโลกมีแค่พวกเราที่หามาได้”
เฉินเหวินเซวียนยืนฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างตะลึงงัน ช่องทางของหญิงสาวคนนี้ช่างกว้างขวางเกินไปแล้ว ถึงกับหาอาวุธรุ่นล่าสุดของสหภาพโซเวียตมาได้ด้วยหรือ?
หลี่อวิ๋นหลงหลงเชื่อสนิทใจ เขารับเครื่องยิงจรวดอาร์พีจีเจ็ดมาอย่างทะนุถนอม สีหน้าราวกับกำลังอุ้มหลาน “ของนี่ใช้ยิงรถถังได้จริงหรือ?”
“แน่นอน!” อันซิ่วตบอกยืนยัน “รถถังเบารุ่นเก้าสิบห้าของพวกญี่ปุ่น ยิงลูกเดียวก็พัง รถถังกลางรุ่นเก้าสิบเจ็ด สองลูกก็จัดการได้”
“ให้ตายเถอะ!” หลี่อวิ๋นหลงตื่นเต้นจนสบถออกมา “มีของนี่แล้ว ฉันยังจะกลัวเจ้ารถถังเต่าของพวกญี่ปุ่นอีกหรือ?”
อันซิ่วเปิดหีบใบอื่นต่อ ทุกครั้งที่เปิด หลี่อวิ๋นหลงก็อ้าปากค้างกว้างขึ้นอีกนิด
“นี่คือปืนกลเบาพีเคเอ็ม อัตราการยิงเร็วกว่าปืนเช็กของพวกคุณสามเท่า”