จ้าวจื้อจวินมาที่ร้านในวันจันทร์
ตีห้าเช้าวันนั้น ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เขาก็ปั่นจักรยานออกจากหมู่บ้านจ้าวเจียวมาที่ตัวเมืองแล้ว
สวมชุดทำงานสีน้ำเงินเกือบใหม่
เป็นชุดที่พ่อของเขาหามาให้โดยเฉพาะ บอกว่า "ทำงานก็ต้องมีท่าทางแบบคนทำงาน"
ผมก็ไม่ได้ฉีดเจลจัดทรง ดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อยกว่าปกติพอสมควร
แต่พอเดินเข้าร้าน อาการคุณชายน้อยนั่นก็ยังไม่หายไปไหน
เขายืนอยู่หน้าร้าน แหย่หัวเข้ามาดู จมูกย่นก่อนหนึ่งที
ไอน้ำลอยขึ้นจากเตา กลิ่นเนื้อตุ๋นผสมกับกลิ่นควันน้ำมัน ทำให้เขาไอสองสามที
"พี่เขยสาม นี่มันอบอ้าวเกินไปหน่อยไหมครับ?"
หลินกั๋วเฉียงกำลังนวดแป้งอยู่หน้าเตา พยักหน้าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา "เดี๋ยวก็ชินเอง
เข้ามาสิ ปิดประตูด้วย อย่าให้ไอน้ำหนีออกไป"
จ้าวจื้อจวินเดินงุ่มง่ามเข้ามา มองไปมองมา จับนั่นจับนี่ เหมือนไก่ตัวน้อยที่หลงเข้ามาในดินแดนแปลกหน้า
จ้าวซู่เหมยอยู่ด้านหลังในห้องเล็ก ๆ เพื่อจัดแจงเด็กสองคน
หลินจิ้งยังหลับอยู่ ส่วนหลินเวยตื่นแล้ว นั่งเล่นเสือผ้าอยู่บนเตียงเล็ก
"จื้อจวินมาล่ะเหรอ?" จ้าวซู่เหมยโผล่หน้าออกมา "กินอะไรหรือยัง?"
"ยังเลย พี่สาม รีบตื่นมา ยังไม่ทันได้กินอะไรเลย"
"เดี๋ยวนะ เดี๋ยวตักข้าวต้มให้"
จ้าวซู่เหมยตักข้าวต้มข้าวโพดจากหม้อ แล้วหยิบโร่วเจียโมหนึ่งอันส่งให้เขา
จ้าวจื้อจวินรับมา กัดโร่วเจียโมเข้าคำหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายทันที