หวังกุ้ยหลานโผล่หน้าออกจากครัว แล้วยิ้มร้องบอกว่า "กินข้าวได้แล้ว! เลิกคุยกันได้แล้ว ขึ้นโต๊ะสิ!"
บนโต๊ะอาหาร บรรยากาศดีขึ้นกว่าปีก่อน ๆ หลายเท่านัก
แต่ก่อนตอนกลับบ้านพ่อแม่ช่วงตรุษจีน หลินกั๋วเฉียงมักจะนั่งอยู่มุมหนึ่ง ไม่มีใครคุยด้วย ไม่มีใครตักกับข้าวใส่ชามให้
พี่เขยสองคนก็คุยกันของเขา พี่สาวคนโตกับคนรองก็คุยกันของพวกนาง เขานั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเป็นคนโปร่งใส กินเสร็จก็ลุกกลับ
ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
หลิวเซิ่งลี่เป็นฝ่ายรินเหล้าให้เขาเอง "กั๋วเฉียง เอาล่ะ ดื่มสักแก้วสิ"
"พี่เขยครับ ผมดื่มไม่ค่อยเก่ง"
"อย่ามาเถียง! เทศกาลแบบนี้ ต้องดื่มสักหน่อย!" หลิวเซิ่งลี่เทเหล้าให้เต็มแก้วโดยไม่ฟังเสียงค้าน
ซุนเจี้ยนหมินยกแก้วขึ้นมาบ้าง "กั๋วเฉียง ข้ายกแก้วนี้ให้เจ้าด้วย
จื้อจวินไปทำงานกับเจ้ามาได้พักหนึ่ง เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
เมื่อก่อนอยู่บ้านไม่เคยทำอะไร ตอนนี้รู้จักหาเงินแล้ว เมื่อสองวันก่อนกลับมา ยังเอาเงินสิบหยวนไปให้แม่ยาย
แม่ยายดีใจจนร้องไห้อยู่ครึ่งคืน ความดีนี้ ข้าจดจำไว้"
หลินกั๋วเฉียงยกแก้วขึ้นชนแก้วกับเขา "พี่เขยพูดเกินไปแล้ว จื้อจวินไม่ได้เป็นคนไม่ดีแต่แรกหรอก แค่เมื่อก่อนไม่มีใครชี้แนะ
เขาตั้งใจทำงานเองด้วย ผมแค่ช่วยส่งเสริมเล็กน้อยเท่านั้น"
จ้าวจื้อจวินที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ใบหูแดงก่ำ ก้มหน้าลงกินข้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย
หวังกุ้ยหลานตักกับข้าวให้หลินจิ้งกับจ้าวซู่เหมย พลางพูดไปด้วยว่า "กินอีกสิ กินให้เยอะ ๆ!"
จ้าวซู่เหมยมองกองอาหารที่สูงเป็นภูเขาในชาม รู้สึกบางอย่างบอกไม่ถูกอยู่ในใจ
ปีก่อน ๆ ตอนกลับบ้านพ่อแม่ เธอมักจะใจกระวนกระวายอยู่เสมอ