บทที่ 29 หลายปีมานี้ คุณกับลูกไม่เคยได้กินอิ่มเลยหรือ
พูดจบ เจิงเจิงก็พูดอย่างรู้ความว่า “คุณพ่อ พวกเราเพิ่งกินข้าวมา ตอนนี้ไม่กินแล้วครับ ปีนี้เกิดภัยแล้ง หลายคนยังไม่มีข้าวกินเลย จะกินทิ้งกินขว้างไม่ได้ครับ”
ฉู่ฉู่เสริมว่า “คุณพ่อ หลายวันนี้พวกเรากินอิ่มบนรถไฟแล้วค่ะ เมื่อก่อนพวกเราไม่เคยได้กินอิ่มเลย ไว้มื้อหน้าค่อยกินก็ได้ค่ะ”
เธอยังลูบท้องน้อยของตัวเองอย่างพึงพอใจด้วย
“กินอิ่มแล้วรู้สึกสบายท้องจังเลยค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮั่วเสี่ยวก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอีกครั้ง
แววตาที่มองเจียงเนี่ยนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“หลายปีมานี้ คุณกับลูกไม่เคยได้กินอิ่มเลยหรือ”
เจียงเนี่ยนพยักหน้า
“เมื่อก่อนฉันเลอะเลือน ดูแลพวกเขาไม่ดี”
พ่อของเด็กส่งเงินค่าใช้จ่ายมาให้ทุกเดือน เดือนละสามสิบหยวน
เทียบเท่ากับเงินเดือนของคนงานในเมืองคนหนึ่ง
แต่ลูกของเขากลับต้องอดมื้อกินมื้อ
ชาติที่แล้วพวกเขายังถูกขาย บ้างก็ป่วยตาย บ้างก็อดตาย
คนเป็นแม่อย่างเธอย่อมมีความผิด
อืม เธอโมโหจนทนไม่ไหว เลยอ่านหนังสือแล้วทะลุมิติมาโดยไม่ตั้งใจ แถมยังบังเอิญย้อนกลับมาในชีวิตก่อนของตัวเองอีก ไม่คิดเลยว่าร่างเดิมที่ไม่เอาไหนจะเป็นตัวเธอในชาติที่แล้ว ช่างน่าอับอายจริง ๆ