บทที่ 42 ลงจากรถไฟปุ๊บก็ไปห้างสรรพสินค้า
ฮั่วเสี่ยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกเดินเข้ามา
“ให้ผมดูเด็กเองเถอะ ผมแข็งแรงกว่าคุณ อดนอนได้ คุณไปพักเถอะ”
เพราะเขาลดเสียงลง น้ำเสียงทุ้มต่ำจึงทำเอาหูของเจียงเนี่ยนรู้สึกซ่านวาบ
เจียงเนี่ยนหันไปมองเขา ผู้ชายคนนี้มีความรับผิดชอบดีเหมือนกันนี่นา
ในเมื่อเขายินดีแบ่งเบาหน้าที่ดูแลลูก ในฐานะภรรยา เธอก็ย่อมต้องให้กำลังใจ
เจียงเนี่ยนจึงลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มหวาน “งั้นก็ลำบากคุณแล้วนะ”
“เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว” แววตาที่ฮั่วเสี่ยวมองเธออ่อนโยนขึ้นกว่าเดิมมาก
เจียงเนี่ยนสวมรองเท้าเสร็จ พอลุกขึ้นยืน ร่างก็แทบทรงตัวไม่อยู่
ฮั่วเสี่ยวตาไวมือไว รีบประคองเธอไว้ทันที
“เหนื่อยหรือเปล่า”
“ไม่เป็นไร”
เจียงเนี่ยนเป็นฝ่ายผละออกจากมือใหญ่ของเขา แล้วเดินกลับไปนอนที่เตียงฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย
พอนอนลงแล้ว เธอก็กำชับฮั่วเสี่ยวว่า
“ลูกน่าจะไม่เป็นไข้แล้ว คุณก็งีบพักสักหน่อยเถอะ”
“ได้”
ฮั่วเสี่ยวขึ้นเตียงอย่างเบามือเบาเท้าเหมือนเดิม แล้วยื่นแขนข้างหนึ่งโอบเด็กทั้งสองไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม
ตลอดการเดินทางด้วยรถไฟอีกสามวัน เจียงเนี่ยนเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้เด็กทั้งสองจนเสร็จ พอเปลี่ยนใส่แล้ว ทั้งคู่ก็ดูมีบุคลิกต่างไปจากเดิม
ถึงจะผอมไปหน่อย แต่ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นเด็กน่ารักทั้งนั้น