หลี่เฟิงเจินปิดประตูไม่ออกมาสามวันแล้ว เขาไม่ชอบความยุ่งยากอยู่แล้ว มักจะปลีกวิเวกอยู่คนเดียวเพื่อสัมผัสเต๋าแห่งฟ้าดิน แต่วันนี้กลับจำเป็นต้องออกมาพบหน้าผู้คน
เพราะสระกระบี่จงชยงที่เปิดขึ้นทุกสิบปีกำลังจะเปิดอีกครั้ง
ดาบทั้งหมดในแคว้นจงชยงล้วนมาจากสระกระบี่แห่งนี้ ในสระมีดาบวิเศษนับไม่ถ้วน ดังนั้นทุกครั้งที่สระเปิด เหล่าผู้บำเพ็ญจำนวนมากจึงเดินทางไปด้วยความเลื่อมใส หวังจะได้พบดาบประจำตัวที่เป็นของตนเอง
หลี่เฟิงเจินรับศิษย์สายตรงไว้เพียงสองคน
เมื่อหลายปีก่อน หลี่เฟิงเจินได้มอบดาบ “หิมะธารเงิน” ซึ่งเป็นดาบร่วมสายเดียวกับดาบประจำตัวของเขาให้แก่ซ่งหมิงเสวี่ยไปแล้ว กลายเป็นดาบประจำตัวของซ่งหมิงเสวี่ย
ส่วนศิษย์อีกคนคือเซี่ยฉี ปีนี้ก็อายุสิบหกแล้ว พรสวรรค์ยอดเยี่ยม ถึงเวลาที่ควรมีดาบเป็นของตนเองสักเล่ม
หลี่เฟิงเจินสั่งให้คนไปเรียกซ่งหมิงเสวี่ยกับเซี่ยฉีมา เขาตั้งใจจะกำชับสั่งเสียสักสองสามประโยคเหมือนเช่นเคย ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากห้ามไม่ให้พวกเขาตีกัน ห้ามคิดร้ายต่อกัน เพราะศิษย์ทั้งสองคนนี้ไม่รักกัน แต่ฆ่ากันได้
ว่ากันว่าบุตรไม่ปรองดอง ต้องเป็นเพราะผู้ใหญ่ไร้คุณธรรม หลี่เฟิงเจินเคยคิดอยู่หลายปีก็ยังไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดตรงไหน
ประตูห้องโถงใหญ่ถูกผลักออก ร่างสองคนในชุดขาวกับดำเดินเข้ามาทีละคน หลี่เฟิงเจินเงยหน้าขึ้น แล้วต้องตกใจกับสภาพของทั้งสองตรงหน้า
เซี่ยฉีเสื้อผ้ายับยู่ยี่ ผมเผ้ากระเซิง ใบหน้าบึ้งตึง ดูสะลึมสะลือ
ส่วนซ่งหมิงเสวี่ยก็ไม่ได้รวบผม สีหน้าซีดเซียว สภาพไม่ได้ดีไปกว่าเซี่ยฉีเลย