พวกเขาไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร แต่รู้ว่าไม่ใช่คำพูดดี ๆ แน่นอน
[เป็นซ่งหมิงเสวี่ยนี่นา! ใครจะชดใช้แสงจันทร์ขาวงามสะคราญผู้คลั่งบ้าตายก่อนวัยอันควรให้ข้าได้!]
[หล่อจนข้าอยากร้องไห้อู้วอู้ว~]
[ศิษย์พี่ซ่งมีภูมิหลังดีขนาดนี้แท้ ๆ กลับเป็นตัวร้าย! ในที่สุดทะเลญาณถูกทำลายสิ้น พลังวิญญาณสูญหายหมด! ถูกบีบจนไม่มีทางถอย เอาตัวบูชายัญค่ายกล ตายอย่างไร้ซากศพสมบูรณ์ ตอนนั้นข้าร้องไห้หนักมากจริง ๆ!]
ซ่งหมิงเสวี่ย: ตัวร้าย? เอาตัวบูชายัญค่ายกล? ตายไร้ซากศพ?
เหลวไหลสิ้นดี
เซี่ยฉีที่กำลังจะซ้ำเติมด้วยการส่งสายตายั่วยวนให้ซ่งหมิงเสวี่ย ชั่วขณะต่อมาก็เหลือบเห็นชื่อของตัวเองจากข้อความ
[เจ้าคิดว่าเซี่ยฉีจะดีไปถึงไหนกัน?]
[กลายเป็นตัวร้ายใหญ่สุดของทั้งเรื่อง เพียงชั่วข้ามคืนจากเผ่าเทพที่ทุกคนเคารพบูชา กลายเป็นปีศาจที่ผู้คนสาปแช่ง ภายหลังถูกคนลอบทำร้าย ถอดเกล็ดทวนใจชักกระดูกมังกร! แล้วยังสูบเลือดกลางใจไปอีก]
[สุดท้ายพลังฝึกตนสลายหมดสิ้นไม่พอ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายยังถูกโยนลงหลุมอสรพิษให้งูกิน]
[แต่ว่าช่วงหลังเซี่ยฉีนี่ดุดันจริง ไล่ตีกลุ่มตัวเอก กลุ่มตัวเอกเกือบแตกคอเลิกกันไปแล้ว]
[ดุดันจริง ใครจะไปรู้คุณค่าที่ตอนเซี่ยฉีตายแล้ว ผู้อ่านร้อยละเก้าสิบถอนหายใจโล่งอก?]
ชักกระดูกมังกร ถอดเกล็ดทวนใจ สูบเลือดกลางใจ เอาเขาไปให้งูกิน
เซี่ยฉีสูดลมหายใจเยือกเย็น
งูกินเนื้อมังกรก็สามารถกลายเป็นมังกรเล็กได้ แต่สำหรับเผ่ามังกรแล้ว การให้งูกินถือเป็นวิธีตายที่อัดอั้นและเจ็บปวดที่สุด
[หยุดก่อน—งั้นสองคนนี้ก็คือตายไร้ซากศพสมบูรณ์ ถลกหนังชักเส้นเอ็นทั้งที่ใบหน้าหล่อขนาดนี้?]
[โลกทรมานเซี่ยฉีด้วยความเจ็บปวด เซี่ยฉีตอบแทนด้วยบ่ากว้างเอวสอบขายาวคิ้วเข้มดวงตาล้ำลึก!]
[ตอนด่าพวกเขาสองคนไม่ได้บอกนะว่าหล่อขนาดนี้! ดูเรื่องนี้สิ]
[แล้วก็ผู้คุมกฎสำนักหมิงเต้าหลี่เฟิงเจิน ข้านึกมาตลอดว่าตาแก่! ใครจะบอกข้าได้ คนหล่อตรงหน้านี้ใครกัน?]
ผู้คุมกฎสำนักหมิงเต้าหลี่เฟิงเจินพรสวรรค์สูงส่ง ฝึกฝนถึงขีดสุดหาใครเทียบยาก ใบหน้าหยุดอยู่ที่อายุสามสิบต้น ๆ ห่างชั้นกับพวกเฒ่าประหลาดที่กลิ่นความแก่ซึมลึกถึงไขกระดูกสมัยเดียวกันอย่างมาก ถ้าปรากฏตัวด้วยกันก็โดดเด่นกว่าใคร งามสง่าไร้ผู้เทียมทาน
[ซ่งหมิงเสวี่ยข้ารับไว้ด้วยรอยยิ้มแล้ว เซี่ยฉีก็รับไว้ด้วยรอยยิ้ม หลี่เฟิงเจินก็รับไว้ด้วยรอยยิ้ม...]
[...]
[ใน《ชางอวิ๋น》มีอาตมามาด้วย]
[หล่อก็หล่อ แต่ร้ายก็ร้ายจริง! ทุกคนอย่าหลงกลเชียว!]
ซ่งหมิงเสวี่ยขมวดคิ้วไล่กวาดดูข้อความที่มีประโยชน์ ความว่าเขาและเซี่ยฉีจะตายทั้งคู่ ทั้งยังทำชั่วมามากสมควรตาย เขาไม่เชื่อเลยสักนิดว่าทำชั่วมามาก แต่ก็อดสงสัยใคร่รู้ไม่ได้ อยากเห็นว่าใครเป็นคนฆ่าพวกเขาสองคน และกลุ่มตัวเอกที่ว่าคือใคร แต่ข้อความก็หยุดลงกะทันหัน—
เวลาฝึกยามเช้าของสำนักหมิงเต้ามีไว้ให้นักเรียนฝึกฝน ไม่ใช่ให้สองคนนี้มาทำตัวตลก
ผู้คุมกฎสำนักหมิงเต้าหลี่เฟิงเจินหน้าดำ ลากสองลูกศิษย์ขายหน้าของตนออกไป ซ่งหมิงเสวี่ยกับเซี่ยฉีที่ขมวดคิ้วไม่แพ้กันสบตากันครู่หนึ่ง เป็นน้อยครั้งที่ทั้งสองเงียบงัน เหลือเพียงหลี่เฟิงเจินที่เดินนำหน้าพร่ำบ่นไม่หยุด
ไม่รู้ไปทำบาปอะไรไว้ หลี่เฟิงเจินพร่ำเพ้อราวกับแม่แก่:“เจ้าสองคน! ปกติอาจารย์สอนพวกเจ้าอย่างไร? ภายหน้าหากอาจารย์ล่วงลับไปแล้ว พวกเจ้าต้องร่วมกันประคองสำนักหมิงเต้าไว้”
“เป็นเช่นนี้ในตอนนี้ ให้ข้าเจ้าสำนักวางใจได้อย่างไร? เกรงว่าตายไปแล้วต้องโมโหจนปีนออกจากหลุมมาจัดการเรื่องยุ่ง ๆ ต่อ”
[ว่าไปแล้ว ในยุคปัจจุบันนี้ สำนักอันดับหนึ่งใต้หล้ายังคงเป็นสำนักหมิงเต้าสินะ เมื่อครู่ภาพการฝึกยามเช้าก็พอเห็นความรุ่งเรืองในอดีตของสำนักหมิงเต้าได้]
[ผู้คุมกฎหลี่ไม่ต้องกังวลหรอก! ภายหน้าไม่มีเรื่องอะไรเกี่ยวกับสำนักหมิงเต้าอีกแล้ว!]
[ในที่สุดทั้งสำนักหมิงเต้าก็คือตาย ตาย ตาย สุดท้ายก็ถูกเพลิงสวรรค์ผลาญมอดสิ้น]
[หลี่เฟิงเจินก็ตายน่าสยดสยองไม่ใช่หรือ ฝึกจนคลุ้มคลั่งระเบิดกายตาย]
[ก็สมควรแล้วมิใช่หรือ? ใครใช้ให้สอนลูกศิษย์ตัวร้ายสองคน? ลูกศิษย์แต่ละคนร้ายขนาดนี้ คิดว่าอาจารย์จะดีไปถึงไหน? ข้าว่าล้วนเป็นพวกผู้ดีจอมปลอม]
[มองอย่างนี้แล้ว กลุ่มตัวเอกตอนเริ่มต้นอย่างสำนักชางอวิ๋นมีศักยภาพ ในที่สุดภายใต้การนำอันชาญฉลาดของกลุ่มตัวเอก ก็ค่อย ๆ ขึ้นมาแทนที่สำนักหมิงเต้าจากสำนักที่ตกต่ำรกร้าง กลายเป็นสำนักอันดับหนึ่งใต้หล้า! จากนั้นก็กลายเป็นพลังที่สั่นคลอนไม่ได้ในโลกบำเพ็ญเซียน!]
ซ่งหมิงเสวี่ยและเซี่ยฉีจ้องมองหลี่เฟิงเจินอย่างออดอ้อนโดยไม่นัดหมาย
หลี่เฟิงเจินที่ถูกจอมโฉดสองคนจ้องจนขนลุก:“...” มีอะไรอีกเล่าเจ้าพวกบรรพบุรุษ
หลี่เฟิงเจินเห็นเซี่ยฉีไร้ซึ่งความสงบเสงี่ยมก็โมโห ระบายอารมณ์ใส่เซี่ยฉีโดยตรง เอาแส้ปัดฝุ่นฟาดหัวเซี่ยฉีดังป้าบ ๆ:“ต่อไปให้ความเคารพศิษย์พี่ของเจ้าหน่อยได้ไหม! ก่อเรื่องน้อย ๆ หน่อยได้ไหม! ได้! หรือ! ไม่ได้!”
เซี่ยฉีกุมศีรษะไม่ยอมเลย:“พวกท่านคิดว่าเป็นเรื่องของข้า! แล้วเขาไม่ผิดหรือ! ทำหน้าบึ้งใส่ข้าคนเดียว! ก็เขาไม่พอใจข้า! เขาเกลียดข้าก่อน! ถือดีว่าตัวเองเป็นศิษย์พี่แล้วจะคอยขัดขวางข้าได้ทุกเรื่องอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เฟิงเจินได้ยินดังนั้นก็พร่าพราย ต่อว่าต่อขานเซี่ยฉี:“หุบปาก! เจ้าเหลวไหลอะไร!”
ถูกใส่ร้ายป้ายสี ซ่งหมิงเสวี่ยก็ไม่ใช่คนอ่อนข้อ:“ก็เกลียดเจ้าแล้วอย่างไร? ลูกศิษย์น้องตระกูลไหนเป็นเหมือนเจ้า ดื้อรั้นบ้าบิ่น, หยิ่งยโส, ถืออำนาจเบ็ดเสร็จ ไร้ข้อดีสักอย่าง”
หลี่เฟิงเจินได้ยินก็ทนไม่ไหวอีก หันไปต่อว่าต่อขานซ่งหมิงเสวี่ย:“เจ้าก็เหลวไหลอะไร!”
เซี่ยฉีหันหน้าหนี:“น่าเกลียดที่สุด”
ซ่งหมิงเสวี่ยหัวเราะเย็น:“เจ้าก็เหมือนกัน”
[ใครกล้าจูบปากนี้?]
[? ถูกต้องแล้วหรือ? ปากน้อย ๆ อาบยาพิษนี่ ยาวก็มีอยู่สองปาก]
[รู้สึกว่าเจ้าสำนักหลี่หากตักน้ำไม่เที่ยงตรง พวกเขาก็จะทุบชามข้าวของทุกคนได้]
[พวกเจ้าสองคนอย่าทะเลาะกันต่อไปเลย~ ทะเลาะแบบนี้ไม่ทำให้ใครตายหรอก!]
[ข้าดูไม่เข้าใจแล้ว พวกเจ้าพูดอะไรกัน! ตัวร้ายอะไร! พวกเขาสองคนร้ายมากหรือ?]
ชั้นบนนี่ถามได้ตรงประเด็นเลย พวกเขาสองคนช่วงหลังถึงขนาดพุงป่องด้วยน้ำชั่วร้าย!
[พวกเขาเป็นคู่หูตัวร้ายในนิยายแนวกลุ่มภาพตัวประกอบเติบโต ในช่วงแรก กลุ่มตัวเอกอนาถาอ่อนแอจากสำนักตกต่ำของเราเจอพวกเขา ก็คือไม่เหลือกำลังจะต่อกร ช่วงหลังเปิดสูตรโกงถึงส่งคู่หูตัวร้ายนี่ไปสวรรค์ได้ทั้งหมด!]
เมื่อครู่ถูกซ่งหมิงเสวี่ยเหยียดหยามเสียจนไร้ค่า เซี่ยฉีไม่พอใจ:“ศิษย์พี่ที่เป็นศิษย์เอกเจ้าสำนัก ก็ไม่ได้เรื่อง”
เซี่ยฉียกมือชี้ฟ้องหลี่เฟิงเจิน:“ศิษย์พี่ไม่ได้เรียนวิชาใจอิสระขั้นสามเลย!”
ซ่งหมิงเสวี่ยแค่นเสียง:“อย่างไร? ไม่ได้เรียนก็ยังตีเจ้าให้นอนแซ่วครึ่งเดือนได้”
หลี่เฟิงเจินปวดหัว:“...”
[ซ่งหมิงเสวี่ยพูดไม่ผิดนี่! เขาเก่งกว่าเซี่ยฉีจริง ๆ!]
[? ชั้นบน ท่านชอบซ่งหมิงเสวี่ยก็ไม่ต้องเหยียบเซี่ยฉีเพื่อยกซ่งหมิงเสวี่ยกระมัง? เซี่ยฉีก็เป็นตัวร้ายใหญ่สุดที่นักเขียนรับรองแล้ว! ฉันว่าซ่งหมิงเสวี่ยก็แค่ตัวประกอบ!]
[? หากซ่งหมิงเสวี่ยไม่ตายเร็ว เบื้องหลังจะมีเรื่องอะไรของเซี่ยฉี? จะยอมรับว่าซ่งหมิงเสวี่ยแข็งแกร่งมากมันยากนักหรือ?]
[ใครใช้ให้เขาตายเร็วเล่า? เซี่ยฉีช่วงหลังน่ะไล่ตีกลุ่มตัวเอกตลอด!]
[หยุดหยุดหยุด—ตัวร้ายสองคนใครเก่งกว่าใคร เรื่องแบบนี้มีอะไรให้ทะเลาะ? คนไหนรอดถึงที่สุด? คนไหนตายไม่น่าสยดสยอง?]
[...]
[ปากน้อย]
เซี่ยฉีที่อ่านข้อความชัดเจนแล้วยักคิ้วให้ซ่งหมิงเสวี่ย: เห็นหรือยัง ข้าอยู่นานกว่าเจ้า
ซ่งหมิงเสวี่ยไม่รู้ว่านี่มีอะไรน่าได้ใจ: โง่
[ว่าไปแล้ว ตอนนี้พวกเขาก็เข้ากันไม่ได้ราวกับน้ำกับไฟแล้วหรือ?]
[ไม่รู้ว่าพวกเขามีเรื่องบาดหมางอะไร ในต้นฉบับออกมาก็คือไม่ข้องเกี่ยวกันไปจนแก่ตาย มีความเป็นไปได้ว่าเป็นความผิดของเซี่ยฉี (ซ่งหมิงเสวี่ยแข็งแกร่งกว่านิดหน่อย... กระซิบเบา ๆ)]
[ข้ายังว่าเป็นความผิดของซ่งหมิงเสวี่ยเลย! ทำหน้าตายใส่ใครทุกวัน คงไม่ใช่ขี้หึงพรสวรรค์ของเซี่ยฉีเรากระมัง! (เซี่ยฉีเก่งกว่าต่างหาก!)]
ชั้นบน เจ้านี่เกินไปแล้ว! เซี่ยฉีมีอะไรให้หึง! ขำจะตายแล้ว! เซี่ยหมิงเสวี่ยของเรามีพรสวรรค์อะไรนายจะรู้หรือ! เซี่ยฉีก็แค่เด็กกระจอกคนหนึ่ง! ยกนิ้วกลาง
[...]
แฟน ๆ ตีกัน เซี่ยฉีกับซ่งหมิงเสวี่ยถูกด่าจนแทบปลีกวิเวก:...
[เดี๋ยวก่อน... พวกเจ้าไม่คิดว่าพวกเขาสองคนน่าเขินกันสุด ๆ หรือ? หมาน้อย jpg.]
พระเอกทั้งสองคนสบตากันโดยไม่นัดหมาย
เซี่ยฉี: อะไรน่าสุด?
ซ่งหมิงเสวี่ย: อะไรน่าเขิน?