ตอนที่ 4 หน้าตาขนาดนี้ ตัวจริงของนายยังจะขี้อายอีก?

ตอนที่ 4 หน้าตาขนาดนี้ ตัวจริงของนายยังจะขี้อายอีก?

ผ่านไปสองนาทีเต็ม ข่าวถึงเด้งขึ้นมา

ศูนย์: 【ได้】

มีแค่คำเดียว

เซี่ยรั่วถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อน แต่แล้วลมหายใจก็พลันค้างขึ้นมาอีกครั้ง——คำว่า "ได้" นี้ซ่อนความยอมไว้มากแค่ไหน และมีมากเท่าไรที่ขี้เกียจจะต่อรองกับเธอ เธออ่านไม่ออกเลยสักนิด

ศูนย์: 【แต่ฉันหวังว่ามันจะไม่นานเกินไป】

ศูนย์: 【พักผ่อนแล้วนะ ที่รัก】

เซี่ยรั่วมองท้องฟ้าข้างนอกที่สว่างจ้าแล้ว คิดในใจว่าคนนี้ใช้ชีวิตข้ามเวลาอยู่หรือไง จากนั้นก็รีบตอบกลับไปว่า "ฝันดีนะพี่" พร้อมสติกเกอร์จุ๊บ

ในที่สุดโทรศัพท์ก็เงียบ

เธอวางโทรศัพท์คว่ำไว้ข้างหมอน แล้วเอนหลังนอนหงายลงบนเตียง จ้องผ้าม่านสีชมพูอ่อนเหนือหัวเหม่อลอย

ถ่วงเวลาไว้ได้แล้ว

ครั้งที่สองแล้วที่ถ่วงเวลาไว้ได้

แต่เธอก็รู้ดีว่า นี่คือการเต้นรำอยู่บนคมมีด

ความอดทนของโจวซือเหยียนไม่ได้ไร้ขีดจำกัด ทุกครั้งที่เธอปฏิเสธ คมมีดก็จะโน้มเข้าหาตรงคอไปอีกนิด

เธอต้องคิดหาวิธีที่แท้จริงให้ได้ ก่อนที่ความอดทนของเขาจะหมดลง

เซี่ยรั่วพลิกตัว ซุกหน้าลงในหมอน ได้กลิ่นน้ำหอมที่ติดอยู่บนหมอน เป็นกลิ่นที่ไม่ได้เป็นของตัวเอง จู่ๆก็รู้สึกเหนื่อยล้า

วันแรกที่ทะลุเข้ามาในหนังสือ เธอผ่านด่านบอสใหญ่มาสองยกแล้ว

แม้จะอาศัยการออดอ้อนกับสติกเกอร์พยุงไว้ก็ตาม

เธอล้วงโทรศัพท์ออกมา จ้องหน้าจอล็อกสกรีนไปหลายวินาที

วอลเปเปอร์ล็อกสกรีนเป็นรูปของหลินหว่านจื่อ——ไม่ใช่ของตัวจริงตัวเอง แต่เป็นของหลินหว่านจื่อ

ตัวจริงคงต้องเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่า "ฉันคือหว่านหว่าน ฉันคือหลินหว่านจื่อ" ถึงจะเล่นละครหลอกลวงนี้ต่อไปได้

เซี่ยรั่วรู้สึกว่าภาพนี้ชวนระคายตา แต่ตอนนี้ยังเปลี่ยนไม่ได้

ก่อนที่จะคิดแผนการอันรัดกุมได้ สิ่งเดียวที่อาจช่วยเธอได้คงมีแต่หลินหว่านจื่อเท่านั้น

ถึงแม้ว่าตัวจริงจะคอยใช้เธอและผลาญน้ำใจของเธอมาตลอด แต่เซี่ยรั่วตอนนี้ไม่ใช่เซี่ยรั่วคนเดิมแล้ว

เธอทะลุเข้ามาในหนังสือ เธอเลือกที่จะทำสิ่งที่แตกต่างได้

เธอต้องการไถ่โทษ

ในนิยาย หลังจากที่หลินหว่านจื่อรู้ความจริงก็ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า เด็กสาวที่เป็นเหมือนดอกกุหลาบขาวนั้น ขังตัวเองอยู่ในห้องเป็นเวลานาน ไม่กินไม่ดื่ม ไม่พูดกับใคร

เซี่ยรั่วไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น

อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นในนามของเธอ

หลินหว่านจื่ออาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเธอ——ไม่ใช่แค่ช่วยให้เธอขอร้องโจวซือเหยียนแทน แต่ยังช่วยให้เธอได้พบมุมที่จะหายใจได้ ในโลกของหนังสือที่แปลกประหลาดนี้

เธอมองดูเวลาในโทรศัพท์

แปดโมงกว่าแล้ว

ท้องก็ส่งเสียงร้องขึ้นมาในเวลาที่ไม่เหมาะที่สุด เสียงโกรกกราก

เซี่ยรั่วนึกขึ้นได้ว่า ในโลกความจริง เธอไม่ได้กินมื้อเย็นเลย——ก่อนจะทำงานล่วงเวลาจนล้มไป เธอไม่มีแม้แต่เวลาสั่งอาหาร

นับๆดูแล้ว เธอไม่ได้กินอะไรเลยเกือบวันหนึ่งกับหนึ่งคืนแล้ว

มิน่าถึงได้หิวขนาดนี้

เธอแอบย่องลงจากเตียง เท้าแตะพื้นก็ต้องสะดุดกับภาพตรงหน้า

บนโต๊ะหนังสือเละเทะราวกับซากปรักหักพัง

เครื่องสำอางวางกองระเกะระกะ ฝาลิปสติกไม่ได้ปิดจนแห้งไปหลายแท่ง

กล่องข้าวกล่องซ้อนกันสามชั้น กล่องที่อยู่ล่างสุดมีรารูปร่างน่าสงสัยขึ้น

หนังสือเรียนถูกทับอยู่ใต้ถุงช้อปปิ้ง มุมหนังสือยับยู่

สายชาร์จ หูฟัง ใบเสร็จ แก้วชานม กระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้ว——ปนเปกัน คล้ายดินถล่มของกองขยะขนาดย่อม

เซี่ยรั่วนิ่งเงียบไปสามวินาที

เซี่ยรั่วตัวจริงนี่ เป็นผู้หญิงจริงๆเหรอ?

มิน่า ในหนังสือ เพื่อนร่วมห้องอีกสองคนถึงได้เกลียดเธอนัก...

ถึงตัวเองจะต้องรักษาภาพลักษณ์ของตัวจริงไว้ การรักษาคาแรกเตอร์สำคัญมาก แต่...

สุขอนามัยส่วนตัว

เธอทนไม่ได้จริงๆ

เซี่ยรั่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับแรงกระตุ้นที่จะลงมือเก็บกวาดอย่างสุดกำลัง

ไม่ได้ ตอนนี้หิวเกินไป หิวจนมือสั่น เก็บกวาดไปได้ครึ่งเดียวเกิดน้ำตาลในเลือดต่ำเป็นลมขึ้นมา จะขายหน้าเอาได้

ไปเติมพลังให้เต็มท้องก่อน ค่อยกลับมาเก็บกวาดซากปรักหักพังนี่ทีหลัง

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำ วักน้ำเย็นสาดใส่หน้า

หยดน้ำไหลอาบแก้มลงมา เธอแหงนหน้ามองเห็นใบหน้าในกระจก

แล้วก็ตะลึงไป

เด็กสาวในกระจกมีใบหน้าที่เรียกได้ว่าตื่นตะลึง

ที่สะดุดตาที่สุดคือดวงตาหยาดเยิ้มคู่นั้น——รูปตาค่อนข้างยาว หางตาช้อนขึ้นเล็กน้อย เวลาไม่ยิ้มเหมือนมีน้ำในฤดูใบไม้ผลิซ่อนอยู่ ดูเลื่อนลอยและเกียจคร้านอย่างเป็นธรรมชาติ

เวลายิ้มหางตาจะโค้งเป็นเส้นสายที่สวยงาม ประกายตาพลิ้วไหวราวกับจะดึงวิญญาณคนไปได้

คิ้วเป็นธรรมชาติ เข้มพอดี หางคิ้วโก่งขึ้นเล็กน้อย สันจมูกโด่ง ปลายจมูกเล็กเรียบร้อย มองจากด้านข้างเส้นสายสะอาดหมดจด

ริมฝีปากเป็นสีชมพูอ่อนที่สวยแม้ไม่ต้องทาลิปสติก รูปปากเต็มอิ่ม สันบนของริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อยเหมือนกลีบดอกไม้

กรามชัดเจนลื่นไหล รูปหน้าเป็นรูปไข่มาตรฐาน ทั้งโครงกระดูกและผิวพรรณหาที่ติไม่ได้

ผิวดีอย่างน่าเหลือเชื่อ แทบมองไม่เห็นรูขุมขน ขาวอมชมพู

ใต้กระดูกไหปลาร้าถูกปกปิดด้วยคอเสื้อชุดนอน แต่แค่ช่วงคอและไหล่ที่โผล่ออกมา ก็เพียงพอให้คนนึกถึงวลี "ผิวน้ำแข็งกระดูกหยก"

เซี่ยรั่วมองตัวเองในกระจก ปากค่อยๆอ้าออก

นี่มัน——สวย——เกิน——ไป——แล้ว——นะ!!!

เธอยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าตัวเองอย่างไม่รู้ตัว เด็กสาวในกระจกก็ทำท่าเดียวกัน คนงามคนนั้นเอียงศีรษะ ดวงตาหยาดเยิ้มคู่นั้นกระพริบตาอย่างซื่อๆ

หน้าตาขนาดนี้ ตัวจริงของนายยังจะขี้อายอีก?

นี่มันเป็นความงามคนละแนวกับนางเอกหลินหว่านจื่อเลยนะ

หลินหว่านจื่อคือดอกกุหลาบขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง อ่อนโยน สะอาด ไม่มีพิษภัย ใครเห็นก็อยากปกป้อง

ส่วนใบหน้าของเซี่ยรั่วนี้ คือกุหลาบแดง คือดอกโบตั๋น คือความเข้มข้นและเจิดจรัสที่กำลังเบ่งบานเต็มที่——ทำให้คนละสายตาไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย

เซี่ยรั่วในชาติก่อนเป็นสาวออฟฟิศหน้าตาธรรมดา คนที่เดินอยู่ในฝูงชนแล้วไม่มีใครเหลียวแลอย่างแน่นอน

จู่ๆได้ครอบครองใบหน้าเช่นนี้ เธอรู้สึกว่าคนทั้งตัวเลือนลางไปหมด

ถ้าตัวเองทะลุมาเป็นผู้ชาย ต้องชอบแบบนี้แน่ๆ

โลกนี้กลายเป็นแบบที่ไม่รู้จักไปเสียแล้ว~

สาวงามระดับสุดยอดต้องใช้รูปคนอื่นมาหว่านเสน่ห์ออนไลน์...

เธอยิ้มให้กระจกหนึ่งที คนงามในกระจกตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เจิดจรัสพอจะทำให้ห้องน้ำทั้งห้องสว่างไสว

แล้วก็ยิ้มอีกที อีกทีหนึ่ง

ไม่ได้แล้ว ส่องต่อไปเธอจะหลงรักตัวเอง

เซี่ยรั่วปิดก๊อกน้ำ หยิบกระดาษทิชชู่เช็ดหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วออกจากห้องน้ำ

ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากบ้าน เธอตัดสินใจอย่างหนึ่ง

การรักษาภาพลักษณ์ของตัวจริงนั้นสำคัญก็ต่อหน้าโจวซือเหยียนนั่นแหละ——เขาเป็นคนที่อาจจะโยนเธอลงแม่น้ำหวงผู่ได้ทุกเมื่อ ต่อหน้าเขาต้องแสดงละครให้ดี

ส่วนคนอื่นๆ นั่นล้วนเป็นเรื่องหยุมหยิม หยุมหยิม

ยิ่งไปกว่านั้น การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนรอบข้าง อาจจะมาช่วยตัวเองได้ในสักวันก็ได้?

ดังนั้นเธอจึงไปโรงอาหาร ไม่เพียงแต่ซื้อข้าวเช้าให้ตัวเอง แต่ยังซื้อให้หลินหว่านจื่อด้วยหนึ่งชุด แถมเพื่อนร่วมห้องอีกสองคนก็ซื้อติดมาด้วย

โจ๊กสี่ถ้วย ปาท่องโก๋สี่ชิ้น ไข่พะโล้สี่ฟอง บวกน้ำเต้าหู้อีกสี่แก้ว

เซี่ยรั่วถือของเต็มสองมือ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นร้านขายอาหารเช้าเคลื่อนที่

ตอนเดินผ่านใต้หอพัก เธอเห็นแต่ไกลว่ามีคนนั่งอยู่บนม้ายาวตรงหน้าประตูโรงอาหาร

นั่นคือเด็กผู้ชายที่ผอมมากคนหนึ่ง