กู้หมิงตะโกนเสียงดังจนถงเยว่ตกใจทำโทรศัพท์หล่นลงพื้น
เฮ่อจิ่งเฉินรีบลุกขึ้น เก็บโทรศัพท์ส่งให้เธอ พร้อมส่งสายตาบอกว่าไม่ต้องกลัว
ถงเยว่กำโทรศัพท์แน่น ใจยังเต้นไม่หาย
เฮ่อจิ่งเฉินปลอบเธอจนสงบ แล้วเดินไปข้างกู้หมิง ก่อนจะดึงแขนเสื้อเขาเบา ๆ
กู้หมิงรู้ตัวว่าเมื่อครู่แสดงปฏิกิริยาเกินไป จึงรีบแก้ตัว
“ขอโทษนะครับคุณถง ผมเสียกิริยาไปหน่อย”
ถงเยว่ฝืนยิ้มเจื่อน ๆ
“อืม ไม่เป็นไรค่ะ”
กู้หมิงพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “คืออย่างนี้ครับ ผมกับจิ่งเฉินต่างก็เข้ามาทำงานด้วยช่องทางที่ถูกต้อง ผ่านการคัดเลือกมาหลายรอบ ในฐานะพนักงานธรรมดา พวกเราเกลียดพวกที่อาศัยเส้นสายที่สุดครับ”
ถงเยว่พยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ
ก็จริง คนแบบนี้ไม่ว่าไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครต้อนรับ!
เพราะพวกเขาทำลายความยุติธรรม!
ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งผู้สัมภาษณ์งานยังสำคัญมาก
เป็นภาพลักษณ์ของบริษัทต่อคนนอก และยังมีหน้าที่คัดสรรบุคลากรเข้าบริษัทด้วย ถือเป็นตำแหน่งสำคัญอย่างยิ่ง
กู้หมิงโมโหจนมึนหัว
เขาเกลียดเรื่องแบบนี้ที่สุด ไม่คิดเลยว่าคนใต้บังคับบัญชาจะปล่อยให้วุ่นวายถึงขนาดนี้!
ถ้ามีความสามารถจริงก็ว่าไปอย่าง แต่ฟังจากเสียงบันทึกแล้ว จ้าวปิงซินอะไรนั่นเป็นแค่คนไร้ความสามารถ พูดจาหยาบคายตลอด แถมวุฒิการศึกษาก็อาจจะมีปัญหาด้วย
ทนไม่ไหวจริง ๆ
เฮ่อจิ่งเฉินอดนับถือฝีมือการแสดงของเขาไม่ได้
เล่นละครเก่งไม่เบา น่านับถือจริง ๆ
เขาบอกกู้หมิงว่า “นายกลับไปทำงานก่อนเถอะ เดี๋ยวหัวหน้าคงตามหานายแล้ว เรื่องนี้ลองรายงานขึ้นไปดูนะ