“บ้าไปแล้ว บ้าจริง ๆ!” กู้หมิงยังทำใจยอมรับไม่ได้ว่าเฮ่อจิ่งเฉินแต่งงานแล้ว
พอเทียบกันแล้ว พ่อแม่ของเขาช่างดีเหลือเกิน
เขาเองก็ถูกที่บ้านบังคับให้ไปดูตัวอยู่ตลอด แต่ยังถือว่าโชคดีกว่าเฮ่อจิ่งเฉินมาก!
“ประธานเฮ่อ รถที่คุณต้องการเตรียมพร้อมแล้วครับ”
เว่ยอวี่ ผู้ช่วยของเฮ่อจิ่งเฉิน เดินเร็ว ๆ เข้ามา ก่อนวางกุญแจรถลงตรงหน้าเขา
กู้หมิงเหลือบมองกุญแจ แล้วหันไปถามเฮ่อจิ่งเฉิน “รถอะไร นายซื้อรถอีกแล้วเหรอ?”
เฮ่อจิ่งเฉินชอบซื้อรถ ในบ้านมีรถราคาคันละ 5 ล้านขึ้นไปหลายสิบคัน!
“รถอะไรน่ะ? ให้ฉันไปเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ” กู้หมิงถูมืออย่างตื่นเต้น
เฮ่อจิ่งเฉินไม่สนใจเขา เก็บกุญแจแล้วโบกมือให้เว่ยอวี่ออกไป
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น
เฮ่อจิ่งเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เอนหลังพิงเก้าอี้ “ฮัลโหลครับ คุณปู่”
“รีบไปสถานีตำรวจเดี๋ยวนี้เลย ปู่ส่งที่อยู่ไปให้ในโทรศัพท์แล้ว”
เฮ่อจิ่งเฉินขมวดคิ้วน้อย ๆ ด้วยความงุนงง “คุณปู่ ผมกำลังทำงานอยู่ อีกเดี๋ยวก็ต้องเข้าประชุมแล้ว ทำไมต้องไปสถานีตำรวจครับ หรือว่าคุณปู่ทำผิดกฎหมายมา?”
พอได้ยินคำว่าสถานีตำรวจ กู้หมิงก็ขยับเข้ามาฟังด้วยความอยากรู้
“ไม่ใช่ปู่ เป็นภรรยาของแกต่างหาก เธอถูกคนทำร้าย ตอนนี้อยู่ที่สถานีตำรวจ รีบไปรับเธอออกมาเร็ว!”
เฮ่อจิ่งเฉินยกโทรศัพท์ออกห่างเล็กน้อย พลางขยี้หู “คุณปู่มีเส้นสายไม่ใช่เหรอครับ? คุณปู่ไปช่วยเธอเองสิ ทำไมต้องให้ผมไป?”
“ไอ้เด็กเหลือขอ ปู่ขี้เกียจเถียงกับแกแล้ว ยังไงแกก็ต้องไป ไม่อย่างนั้นปู่จะจัดการแกให้ดู!”
เฮ่อจิ่งเฉินมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปแล้ว อึ้งอยู่หลายวินาที ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห
เพิ่งแต่งงานก็หาเรื่องมาให้เขาเสียแล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ!
พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นกู้หมิงมองเขาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
กู้หมิงชี้นิ้วแตะขมับตัวเอง “แต่งเมียก็ต้องแต่งคนดีนะ ฉันว่านายปู่ของนายควรไปตรวจสมองจริง ๆ!”
เฮ่อจิ่งเฉินโยนเอกสารกองหนึ่งบนโต๊ะเข้าไปในตู้ เอกสารเหล่านั้นเป็นข้อมูลเกี่ยวกับตัวตนของถงเยว่ที่คุณปู่ส่งมาให้
แต่เขาไม่ได้สนใจ จึงไม่เคยเปิดดูเลยสักครั้ง
เขาลุกขึ้น จัดสูทที่ตัดเย็บเข้ารูปให้เรียบร้อย แล้วรีบเดินออกไป
กู้หมิงทำหน้าท่าทางเหมือนกำลังรอดูเรื่องสนุก ก่อนเดินตามไป
พอออกจากลิฟต์ส่วนตัวของประธานบริษัทมาถึงลานจอดรถ เฮ่อจิ่งเฉินก็เดินอ้อมรถราคาสี่ล้านของตัวเอง ไปยังรถอีกคันที่จอดอยู่ข้าง ๆ เปิดประตูแล้วขึ้นไปนั่ง
“เฮ้ รอก่อน ฉันไปด้วย!”
เฮ่อจิ่งเฉินไม่สนใจกู้หมิง
รถสะบัดท้าย ก่อนแล่นออกจากลานจอดรถไป
กู้หมิงจ้องท้ายรถ พลางขยี้ตา
เขาไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? เฮ่อจิ่งเฉินขับรถราคาแค่ 2 แสนออกไปจริง ๆ ด้วย
………
เฮ่อจิ่งเฉินมาถึงสถานีตำรวจ หัวหน้าสถานีออกมาต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้น
หลังจากแจ้งจุดประสงค์แล้ว หัวหน้าสถานีก็พาเขาไปพบถงเยว่ทันที
ถงเยว่กำลังนั่งหน้าหม่นหมอง
เพิ่งแต่งงานก็ถูกควบคุมตัวเสียแล้ว
เฮ่อจิ่งเฉินคงดูถูกเธอ แล้วยังทำให้คุณปู่เฮ่อขายหน้าอีกด้วย!
เธอช่างทำให้น้ำใจของท่านผู้เฒ่าต้องสูญเปล่าจริง ๆ
“ถงเยว่ คุณเฮ่อมาหาคุณ!”
ถงเยว่ลุกขึ้น มองชายที่ยืนอยู่ตรงประตูข้างตำรวจด้วยแววตาสับสนและตกใจ
สายตาของเฮ่อจิ่งเฉินราวกับแผดเผาจนใบหน้าถงเยว่ร้อนผ่าว เดิมทีเขาก็ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจเธออยู่แล้ว คราวนี้คงยิ่งดูถูกเธอเข้าไปใหญ่
น่าอายเหลือเกิน น่าอายจริง ๆ!
“ยังยืนอึ้งอยู่ทำไม” เฮ่อจิ่งเฉินล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าเคร่งขรึม
สายตาคมกริบคู่นั้นราวกับกำลังเตือนว่า ถ้าเธอไม่รีบเดินไปหาเขา เธอได้เจอดีแน่
ถงเยว่ได้สติ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหาเขาอย่างหวาดหวั่น
เมื่อมาถึงข้างกายเขา เธอก็ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตา
“ไปกันเถอะ”
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ ถงเยว่พยักหน้า ก่อนเดินตามเขาออกไปเงียบ ๆ
ตอนเดินผ่านห้องสอบสวน หลัวฟางหลินเพิ่งออกมาจากข้างใน พอเห็นถงเยว่กำลังจะไป ก็รีบคว้าแขนเธอไว้
“เธอจะไปไหน? ยังกล้าหนีอีกเหรอ!”
“ปล่อยมือ!” ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ รีบแกะมือเธอออก
หลัวฟางหลินมองอย่างไม่อยากเชื่อ เพิ่งสังเกตเห็นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าถงเยว่
ชายคนนั้นหันกลับมามองเธอ สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม
เมื่อหลัวฟางหลินเห็นใบหน้าของเขา ลมหายใจก็สะดุดไปชั่วขณะ
ให้ตายเถอะ หล่อเกินไปแล้ว!
ซูชิ่งที่เธอเคยคิดว่าหล่ออยู่บ้าง พอเอามาเทียบกับผู้ชายคนนี้แล้วแทบมองไม่ติด
หน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้ดาราชายระดับท็อปเลย!
หลัวฟางหลินแทบจะน้ำลายไหล
“ไปกันเถอะ”
เฮ่อจิ่งเฉินถอนสายตากลับอย่างเย็นชา แล้วหันหลังเดินต่อ
ถงเยว่เดินตามเขาไป ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของหลัวฟางหลิน
หลัวฟางหลินได้สติขึ้นมาทันที ไม่สิ ทำไมถงเยว่ถึงออกไปได้ล่ะ!
ถงเยว่ไปได้ เธอก็ไปได้เหมือนกัน คิดได้ดังนั้น เธอก็ไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้วเดินตามไป
“หลัวฟางหลิน”
ตำรวจสองนายเข้ามาขวาง สีหน้าเคร่งขรึม “คุณถูกควบคุมตัว 7 วัน อยู่ที่นี่ดี ๆ!”
“หา!” หลัวฟางหลินตกใจจนแทบฉี่ราด สีหน้าซีดเผือด “ทำไมล่ะ? เธอต่างหากที่ลงมือทำร้ายฉันก่อน!”
“ทำไมอย่างนั้นเหรอ? คุณยึดครองบ้านของคนอื่น แถมยังทำร้ายคนอีก ยังคิดว่าตัวเองมีเหตุผลอีกหรือไง?”
หลัวฟางหลินแทบสิ้นหวัง เธอไม่อยากไปสถานกักกันเลย
ที่นั่นน่ากลัวจะตาย! ได้ยินว่ามีหนูและแมลงสาบเต็มไปหมด สกปรกสุด ๆ!
“ฉันจะไป พวกคุณปล่อยฉันไปสิ ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!”
เธอร้องตะโกนสุดเสียง แต่ก็เปล่าประโยชน์ ตำรวจสองนายลากเธอกลับเข้าไปในห้องโดยตรง
ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังมาจากด้านหลัง ถงเยว่ก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
สำหรับหลัวฟางหลิน เธอมีคำจะมอบให้เพียงสองคำ นั่นคือ ‘สมน้ำหน้า’!
เธอกำลังอารมณ์ดีจนไม่ทันระวังทางข้างหน้า จึงชนเข้ากับร่างกายแข็งแรงของใครบางคนเต็ม ๆ
ถงเยว่ยกมือขึ้นถูจมูกที่เจ็บเพราะชน
เฮ่อจิ่งเฉินหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองเธอ
“ขอบคุณค่ะ!” ถงเยว่เอ่ยอย่างกระวนกระวาย พร้อมเผชิญหน้ากับสายตาเย็นเยียบของเขา
เพิ่งแต่งงานก็สร้างเรื่อง แล้วยังต้องให้เขามาช่วยอีก
เขาคงโกรธมากแน่ ๆ ใช่ไหม?
เฮ่อจิ่งเฉินเห็นแววสะใจในรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกขัดใจขึ้นมาเงียบ ๆ
เขาเกลียดคนที่อาศัยบารมีคนอื่นข่มเหงคนที่สุด
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่เห็นแก่เงิน ยังเจ้าเล่ห์ แถมรู้จักยืมมือคนอื่นมาจัดการด้วย
เขาไม่ควรมาช่วยเธอเลย ปล่อยให้ถูกขังสักสองสามวัน แล้วพวกเขาก็หย่ากันให้จบ ๆ ไป!
ถงเยว่เห็นเขามีแววตาลุ่มลึก จึงกำลังจะอธิบาย แต่กลับเหลือบเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินเข้ามา
เป็นเขา ซูชิ่ง เขามาที่นี่ด้วยเหรอ!
หลังจากเห็นพวกเธอถูกจับ ซูชิ่งก็ขับรถตามรถตำรวจมา
เมื่อเห็นถงเยว่ออกมา แต่ไม่เห็นหลัวฟางหลิน สีหน้าของเขาก็ไม่พอใจ “ฟางฟางล่ะ ทำไมเธอไม่ออกมาด้วย?”
ถงเยว่ข่มความรำคาญ มองเขาเขม็ง “เธอทำผิด ก็ต้องถูกขังอยู่แล้ว จะออกมาได้ยังไง”
ซูชิ่งพูดไม่ออก “เธอเป็นพี่สาวของหลัวฟางหลิน ทำไมไม่พาเธอออกมาด้วย? ทำไมเธอถึงใจร้ายแบบนี้?”
ถงเยว่ถลึงตาใส่เขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ตำรวจไม่ยอมปล่อยเธอ แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน? ถ้าแน่จริงนายก็เข้าไปแย่งตัวเธอออกมาเองสิ!”
“เธอ!” ซูชิ่งกำหมัดแน่น สีหน้าดุดัน
ถงเยว่กัดฟันแน่น เส้นประสาทตึงขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
แม้แต่ซี่โครงก็คล้ายจะเริ่มเจ็บขึ้นมา
ซูชิ่งเคยทำร้ายเธอ ในคืนที่เธอจับได้ว่าเขานอกใจไปมีอะไรกับน้องสาวของเธอ
ถงเยว่ถูกทำร้ายจนสลบ ซี่โครงแทบหัก แต่เพราะไม่มีกล้องวงจรปิด หลักฐานจึงไม่เพียงพอ เรื่องนี้เลยถูกปล่อยผ่านไปอย่างนั้น
ซูชิ่งจับความหวาดกลัวในแววตาเธอได้อย่างรวดเร็ว เขาเลียฟันอย่างได้ใจ
ในใจมีเสียงหนึ่งกำลังร้องตะโกนให้สั่งสอนเธออย่างหนัก!
ยังไงตอนนี้เธอก็ไม่ใช่เมียเขาแล้ว! ตีให้เธอยอมสยบเสียก็สะใจ!
เขาเพิ่งขยับเข้าไปใกล้ได้สองก้าว ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เข้ามาขวางตรงหน้า ราวกับกำแพง
ซูชิ่งถึงเพิ่งสังเกตเห็นชายคนนี้
เมื่อครู่เห็นเขาเดินออกมาพร้อมถงเยว่ จึงคิดว่าเป็นแค่คนไม่รู้จัก
“คุณเป็นใคร?” ซูชิ่งถามเสียงเข้ม
เฮ่อจิ่งเฉินกวาดตามองใบหน้าเขาอย่างเย็นชา ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างดูแคลน “ทำไมฉันต้องบอกนายด้วยว่าฉันเป็นใคร”