บทที่ 11 ถูกวางยา!
“อุ๊ย เยว่เยว่ของเรากลับมาแล้ว”
วันนี้เซี่ยรุ่ยตั้งใจแต่งหน้ามาเป็นพิเศษ แถมยังแต่งตัวฉูดฉาด พอเห็นถงเยว่เดินเข้ามา ก็รีบตรงเข้าไปหาอย่างสนิทสนม พลางคล้องแขนเธอไว้
ถงเยว่จ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาเหลือเชื่อ ผู้หญิงอย่างเซี่ยรุ่ยช่างแสดงเก่งจริง ๆ ทำเสียราวกับว่าพวกเธอเป็นแม่ลูกแท้ ๆ
ทั้งที่ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองยังถูกขังอยู่ในสถานกักกัน!
แต่กลับมาทำดีกับเธอขนาดนี้!
ถงเยว่ฉลาดพอจะเข้าใจได้ทันที
ที่บอกให้เธอกลับมาเยี่ยมคุณย่านั้นเป็นเรื่องหลอก ส่วนการแนะนำให้เธอดูตัวต่างหากที่เป็นเรื่องจริง
เซี่ยรุ่ยจูงเธอไปที่โต๊ะอาหาร แล้วชี้ไปยังชายร่างอ้วนมันเยิ้ม
“เยว่เยว่ เขาชื่อเหลียวจวิ้น ปีนี้เพิ่งอายุ 30 นี่แหละผู้ชายที่แม่เคยเล่าให้ลูกฟัง ลองดูสิ วันนี้เขามาหาลูกด้วยนะ”
ถงเยว่แทบคลื่นไส้
เธอรีบชักมือกลับ ผลักอีกฝ่ายออก แล้วจงใจเว้นระยะห่าง
รอยยิ้มของเซี่ยรุ่ยแข็งค้างไปเล็กน้อย เธอต้องข่มใจไว้ถึงไม่ระเบิดอารมณ์ออกมา
ถงเยว่ปรายตามองชายคนนั้น ก็รู้สึกคลื่นไส้อีกครั้ง
ผู้ชายอายุ 30 เนี่ยนะ? หน้าตาเหมือนกบชะมัด!
ไม่สิ เหมือนคางคกต่างหาก!
เหลียวจวิ้นกวาดตามองถงเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
สายตาคู่นั้นเกาะติดร่างเธอราวกับกาว ถอนกลับไม่ได้เลย เซี่ยรุ่ยเดินเข้าไปหาเขาแล้วกล่าวยิ้ม ๆ
“เป็นยังไงบ้าง สวยมากใช่ไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าบ้านเราไม่มีผู้หญิงขี้เหร่!”
เซี่ยรุ่ยยิ้มหน้าบาน ดูท่าสินสอด 500,000 นี้คงได้แน่!
ถงเยว่ไม่อยากสนใจพวกเขา จึงถามว่า “คุณย่าล่ะคะ? อยู่ที่ไหน?”
ตอนนั้นเองเซี่ยรุ่ยถึงสังเกตเห็นของที่เธอถืออยู่ จึงยื่นมือมารับ แต่ถงเยว่กลอกตาใส่แล้วหลบอย่างรวดเร็ว
“ของนี่เอามาให้คุณย่าค่ะ!”
เซี่ยรุ่ยหันหลังให้เหลียวจวิ้น แล้วกลอกตาใส่เธออย่างแรง