สายตาของเฮ่อจิ่งเฉินทอดลงไปทางด้านขวาของเธอ ถงเยว่หน้าแดงแล้วก้มหน้าลง
กระเป๋าของเธอหรือ?
เธอเข้าใจแล้ว ดูท่าเฮ่อจิ่งเฉินคงคิดว่าเธอกำลังเหน็บแนมเขา ว่าให้เงินน้อยเกินไป
เขาเข้าใจเธอผิดแล้ว
เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมาให้เขาดู “กระเป๋าใบนี้พ่อซื้อให้ฉัน ราคาค่อนข้างแพงเลย
แต่ตอนนี้เอาไปขายก็ได้เงินไม่เท่าไร ต่อไปฉันคงไม่ซื้อกระเป๋าแพงขนาดนี้แล้ว”
พอเห็นกระเป๋าใบนี้ เธอก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้
พ่อให้ของเธอไว้ไม่น้อย แต่หลังจากล้มละลาย เพื่อใช้หนี้ ของที่ขายได้ก็ขายไปหมดแล้ว
มีเพียงกระเป๋าใบนี้ที่ราคาเดิมหนึ่งแสนหยวน แต่เอาไปขายได้แค่หมื่นกว่าหยวน ถงเยว่ตัดใจขายไม่ลง จึงอยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก
ถงเยว่สบตาใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของเฮ่อจิ่งเฉิน แล้วเอ่ยอย่างจริงใจ
“คุณวางใจได้ เงินก้อนนี้เอาไว้ใช้จ่ายในบ้านเท่านั้น ของที่ฉันอยากได้ ฉันจะใช้เงินตัวเองซื้อ ถึงตอนนี้ฉันยังไม่มีงานทำ แต่เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงหาได้”
เฮ่อจิ่งเฉินเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนคำพูดลงไป
ปากพูดเสียดี
แต่ความจริง...ยังต้องคอยดูไปก่อน
หากวันหน้าเธอรู้ว่าเขารวยมาก หรือรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา เขาจะหย่ากับเธอทันที
เฮ่อจิ่งเฉินพูดต่อ “เมื่อวานเวลาค่อนข้างกระชั้น มีบางเรื่องที่ผมยังไม่ได้บอกคุณ”
“พอเราอยู่ด้วยกันแล้ว ต้องเว้นระยะห่างกันไว้บ้าง บ้านคุณมีห้องนอนกี่ห้อง?”
“สองห้องค่ะ” ถงเยว่ตอบอย่างรวดเร็ว เธอก็กำลังกลุ้มเรื่องนี้อยู่พอดี
เธอยิ้มแล้วพูดว่า “คุณวางใจได้ พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อย ฉันอยู่ห้องเล็ก ส่วนคุณตัวใหญ่กว่า ก็อยู่ห้องใหญ่ไปนะ”
เฮ่อจิ่งเฉินพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก ตอนนี้นึกออกแค่นี้ ไว้คิดอะไรได้ค่อยเพิ่มเติมแล้วกัน