เซิ่งอันหนิงฟังแล้วอดเบิกตากลมโตด้วยความประหลาดใจไม่ได้ เล่นกันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่สีหน้าของเธอกลับทำให้อันซิวหยวนเข้าใจว่าเธอไม่กล้า ยิ่งทำให้อีกฝ่ายมั่นใจเต็มเปี่ยม จ้องเซิ่งอันหนิงเขม็ง “ถ้าคุณไม่กล้า เราเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นก็ได้นะ อย่างไรเสียฉันก็พอมีพื้นฐานอยู่บ้าง เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าฉันรังแกคุณ”
เธอเห็นคุณหมอที่สอนพวกเขาเดินเข้ามา จึงอดขึ้นเสียงอีกนิดไม่ได้ “คุณเซิ่ง ถ้าคุณไม่กล้า ฉันหวังว่าคุณจะขอโทษฉันสักคำ...”
เซิ่งอันหนิงโบกมือทันที ขอโทษเหรอ?
เรื่องนี้อีกฝ่ายหาเรื่องเองไม่ใช่หรือ?
ตอนแรกเธอยังแอบรู้สึกเกรงใจที่เหมือนผู้เล่นเลเวลเต็มลงไปถล่มหมู่บ้านมือใหม่ แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นหายไปหมดแล้ว เธอมองอันซิวหยวนพลางยิ้ม “ฉันไม่ได้ไม่กล้า แต่คุณเป็นคนพูดเองนะ ถ้าแพ้ก็ต้องออกจากชุดอบรม?”
อันซิวหยวนพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ใช่ ถ้าแพ้ก็ต้องออกจากชุดอบรม”
เซิ่งอันหนิงถามย้ำอีกครั้ง “พูดแล้วทำตามนั้นใช่ไหม?”
ตอนนี้อันซิวหยวนไม่มีเวลาคิดให้ถี่ถ้วน สมองร้อนวูบขึ้นมาก็คิดไปเองว่าเซิ่งอันหนิงไม่กล้า เลยพยายามให้อีกฝ่ายถอนคำท้า เธอขมวดคิ้ว “ฉัน อันซิวหยวน ถึงจะไม่ใช่คนใหญ่คนโต แต่ก็พูดคำไหนคำนั้น คุณจะประชันหรือไม่ ตอบมาให้ชัด ๆ ก็พอ”
เซิ่งอันหนิงยิ้ม “ได้สิ งั้นเริ่มกันเลย”
อันซิวหยวนชี้ไปยังเนื้อหมูสองชิ้นที่พวกเขาใช้ฝึกฉีดยา “ใช้สองชิ้นนี้แหละ กรีดหนังหมูเป็นแผล แล้วเริ่มเย็บกันพอดี คุณครูทุกท่านก็อยู่ที่นี่ ให้พวกท่านเป็นกรรมการ ตัดสินว่าใครเย็บได้เร็วและสวยกว่ากัน”