โจวชื่อซวินโน้มตัวลงมา จูบเซิ่งอันหนิงอย่างดุดัน ไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับหมาป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ
เซิ่งอันหนิงรู้สึกเจ็บอยู่บ้าง จึงสั่นเทาพยายามดิ้นหนี แต่โจวชื่อซวินกอดเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ พอคิดว่าเขาคงกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป เธอก็ยกมือขึ้นตบหลังเขาเบา ๆ เงยหน้าขึ้น แล้วพยายามตอบสนองอย่างเต็มที่
ทั้งคู่ไม่ได้กินแม้แต่มื้อเย็น ปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องทันที
พวกเขาวุ่นวายกันตั้งแต่ฟ้าสางจนดวงจันทร์ลอยสูง เซิ่งอันหนิงหมดแรงจนไม่อยากพูดสักคำ ถึงกับโมโหจนเตะโจวชื่อซวินที่อยู่ข้าง ๆ นี่เขายังเป็นคนอยู่ไหม? เธอหลับไปตั้งหลายวัน ร่างกายยังไม่ฟื้นดีด้วยซ้ำ เขากลับให้เธอออกแรงขนาดนี้
ที่สำคัญคือเธอยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย
พอขยับขา ก็รู้สึกเหมือนเอวจะหัก อดไม่ได้ที่จะครางออกมาเบา ๆ แล้วเบะปาก ไม่อยากสนใจโจวชื่อซวิน
แต่โจวชื่อซวินกลับขยับเข้ามาแนบชิด วางฝ่ามือลงบนเอวของเซิ่งอันหนิงแล้วนวดเบา ๆ เขาพูดจาหวานหูไม่เป็น และไม่รู้ว่าควรแสดงความหวาดกลัวที่สะสมมาตลอดหลายวันนี้ออกมาอย่างไร
เขาจึงอดไม่ได้ที่จะดึงเซิ่งอันหนิงเข้ามา ให้เธอหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเขา จึงจะสัมผัสได้ถึงความจริงที่อยู่ตรงหน้า
แบบนี้ถึงจะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
เซิ่งอันหนิงรู้สึกสบายมากเมื่อถูกนวด ความโกรธในใจก็พลันสลายไปไม่น้อย ถึงกับอดสงสารผู้ชายปากแข็งคนนี้ไม่ได้
เธองัวเงียจนแทบจะหลับ จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ทั้งคู่ไม่ได้ป้องกันอะไรเลย แถมช่วงนี้ยังเป็นระยะเสี่ยงอีกด้วย
คราวนี้โจวชื่อซวินทำเอาเธอเหนื่อยอยู่นานขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจตั้งท้องก็ได้