เซิ่งอันหนิงมั่นใจมากว่าคนที่ช่วยเธอเมื่อครู่ก็คือโจวชื่อซวิน
เธอมองเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
เดิมทีโจวชื่อซวินคิดว่าจะได้เห็นเซิ่งอันหนิงร้องไห้จนตาบวม หรือไม่ก็สั่นเทาด้วยความกลัว เพราะการไม่กลัวคนตาย ไม่ได้หมายความว่าจะไม่กลัวเมื่อเห็นคนตายต่อหน้าต่อตา
แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า เซิ่งอันหนิงที่อยู่ตรงหน้าจะมีดวงตาเปล่งประกาย เมื่อเห็นเขาก็เต็มไปด้วยความยินดี ไม่มีความกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย
เขาอดใจไม่ไหวจนเผลอเดินเข้าไป ยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ “คุณไม่กลัวเหรอ”
เซิ่งอันหนิงกะพริบตา “ไม่กลัวนี่ ฉันรู้ว่าคุณต้องมาช่วยฉันแน่นอน”
ระหว่างนั้นเธอเคยสงสัยอยู่บ้างนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยังเชื่อมั่นว่าโจวชื่อซวินจะไม่ทอดทิ้งเธอแน่
โจวชื่อซวินรู้สึกซาบซึ้งอยู่ไม่น้อย เขาที่เป็นคนทึ่ม ๆ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงเพียงเม้มริมฝีปาก ก้มมองเซิ่งอันหนิง ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เมื่อครู่เขาคิดว่าตัวเองคงทำไม่ได้ และจะกลับไปเป็นเหมือนก่อน ภาพตรงหน้าเต็มไปด้วยเลือดเนื้อเละเทะจนมองคนร้ายที่อยู่เบื้องหน้าไม่ชัด
โชคดีที่ในช่วงเวลาสำคัญที่สุด เขามองเห็น มองเห็นเซิ่งอันหนิงเผชิญหน้ากับคนร้าย สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับยังพยายามใช้เหตุผลคุยกับอีกฝ่ายอยู่
เซิ่งอันหนิงกับโจวชื่อซวินไปทำแผลที่คอก่อน พอกลับถึงโรงแรม สิ่งแรกที่เธอทำก็คือเอาถุงพลาสติกพันรอบคอแล้วเข้าไปอาบน้ำ แถมยังต้องขัดแรง ๆ อีก ชีวิตในแต่ละวันนี่มันมีแต่เรื่องอะไรไม่รู้
พออาบน้ำเสร็จกลับมา ซ่งซิวเหยียนกับโจวชื่อซวินก็อยู่ในห้องแล้ว
ซ่งซิวเหยียนชูนิ้วโป้งให้เซิ่งอันหนิง “พี่สะใภ้ เก่งมากเลยนะ ความกล้าขนาดนี้ ผู้ชายทั่วไปยังเทียบไม่ติด”