จูกุ้ยฮวาเห็นว่าโจวชื่อซวินไม่คิดจะพูดเข้าข้างตนเลยสักนิด เพราะรู้สึกผิดจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่ลากโจวเอ้อหนีรีบร้อนจากไป ราวกับกำลังหนีภัยอดอยาก
เซิ่งอันหนิงมองทั้งคู่หายลับไปตรงประตู แล้วหันกลับมามองโจวชื่อซวิน ไม่ได้รู้สึกกระดากกับคำพูดเมื่อครู่เลยแม้แต่น้อย กลับถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมฉันรู้สึกว่าแม่คุณกลัวคุณล่ะ?”
จูกุ้ยฮวาพออ้าปากก็พูดจาโผงผางยิ่งกว่าเธอเสียอีก ทั้งยังไร้เหตุผล แต่พอเห็นโจวชื่อซวินกลับดูขี้กลัวขึ้นมาได้ยังไงกัน?
ไม่ผิดจากที่คิด โจวชื่อซวินยังคงไม่ตอบเธอ
เซิ่งอันหนิงไม่ใส่ใจ ถือผ้าขนหนูกับแก้วน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำ ระหว่างนั้นก็ฟังญาติคนไข้ที่เฝ้าอยู่ในห้องคุยกันไปด้วย
“เมื่อวานฉันเห็นปลาหลีฮื้อที่คุณซื้อมา ดูดีทีเดียว ราคาเท่าไรหรือ?”
“ไม่ได้เสียเงินสักหยวน ริมแม่น้ำฝั่งโน้นมีคนระเบิดปลากัน พอพวกเขาไปแล้วฉันก็เก็บปลาที่เหลืออยู่ข้าง ๆ มา”
พอได้ยินว่ามีปลาให้เก็บฟรี เซิ่งอันหนิงก็แปรงฟันช้าลง ตั้งใจเงี่ยหูฟัง
“ไม่เสียเงินจริง ๆ หรือ? มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย?”
“ปลาหลีฮื้อไม่ตัวใหญ่ พวกเขาเห็นว่าตัวเล็กเลยไม่เอา คราวหน้าคุณก็ไปดูได้ อยู่ไม่ไกลจากทางออก เดินไปทางตะวันออก ตรงนั้นมีบ่อน้ำกว้างใหญ่”
“ได้ เดี๋ยวฉันจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปดู”
เซิ่งอันหนิงจำสถานที่ไว้เงียบ ๆ รีบแปรงฟันล้างหน้า จากนั้นตักน้ำกลับไปให้โจวชื่อซวินหนึ่งกะละมัง เตรียมรอดูเขากินข้าวให้เสร็จแล้วจะได้รีบไปดู