โจวชื่อซวินไม่ทันตั้งตัว หันมามองเซิ่งอันหนิงด้วยความประหลาดใจ
เซิ่งอันหนิงจงใจทำแก้มป่อง ถลึงตามองเขา “มองฉันทำไม ที่ฉันพูดไม่ใช่เรื่องจริงหรือไง ยังดีที่เป็นตอนกลางวัน ถ้าเป็นตอนกลางคืนที่ทุกคนหลับสนิท อีกฝ่ายไม่ได้แค่อยากบีบคอฉันให้ตาย แต่แทงฉันสักมีดจนตาย คุณคิดว่าฉันยังมีโอกาสได้รับการช่วยชีวิตไหม”
โจวชื่อซวินพยักหน้า สิ่งที่เซิ่งอันหนิงพูดมีเหตุผลจริง ๆ คราวนี้ฆาตกรคงอยากสร้างภาพให้ดูเหมือนว่าเซิ่งอันหนิงตายในเหตุเพลิงไหม้ จึงบีบคอเธอจนขาดใจ เพียงแต่ไม่คิดว่าเซิ่งอันหนิงจะฟื้นขึ้นมา แถมยังโต้กลับอย่างหนักหน่วง
ถ้าฆาตกรลงมือด้วยมีดจริง เซิ่งอันหนิงก็คงไม่มีทางยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างปลอดภัยเช่นนี้
เซิ่งอันหนิงถนัดพูดเหตุผลเพี้ยน ๆ ที่สุด เธอนับนิ้วไล่ต่อ “คุณดูสิ ที่ฉันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณทั้งนั้น คุณก็ควรจะปกป้องความปลอดภัยของฉันใช่ไหม อีกอย่าง วันนี้อีกฝ่ายแค่อยากบีบคอฉันให้ตาย แต่ถ้าเขาเห็นว่าฉันหน้าตาดี แล้วเกิดคิดไม่ซื่อขึ้นมาล่ะ คุณว่าต่อไปฉันจะใช้ชีวิตยังไง”
โจวชื่อซวินรีบปฏิเสธ “ไม่มีทางหรอก”
เซิ่งอันหนิงถอนหายใจ “คุณก็ไม่ใช่ฆาตกร จะรู้ได้ยังไงว่าเขาคิดอะไร หรือคุณคิดว่าฉันหน้าตาไม่ดี จนคนเห็นแล้วลงมือไม่ลงอย่างนั้นเหรอ”
โจวชื่อซวินเงียบไปทันที เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าไม่ว่าเซิ่งอันหนิงจะคุยเรื่องอะไร สุดท้ายทำไมถึงวกมาเรื่องนี้ได้ทุกที
เซิ่งอันหนิงยื่นมือไปคล้องแขนเขา “เพราะงั้นคุณต้องรับผิดชอบ ปกป้องความปลอดภัยของฉันให้ดี”