โจวหนานกวางมองโจวเปยชิง “แกเป็นพี่สาว...”
โจวเปยชิงตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ “ใช่ ก็เพราะฉันเป็นพี่สาว ฉันถึงต้องยอมเธอ เธอสุขภาพไม่ดีก็ต้องยอมเธอ แต่ทั้งที่พวกคุณเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของฉัน...”
โจวหนานกวางตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น “โจวเปยชิง! หุบปากเสียที แกทำให้ฉันผิดหวังมากจริง ๆ! ถ้าแกยังคิดแบบนี้ แกก็ไม่คู่ควรจะเป็นลูกตระกูลโจว”
โจวเปยชิงลุกขึ้นตาม กำหมัดแน่น มองโจวหนานกวางอย่างไม่ยอมแพ้ “ใช่ ตอนนี้ฉันทำอะไรก็ผิดไปหมด เพราะฉันไม่เก่งเท่าโจวหลวนเฉิง ไม่รู้จักออดอ้อนเท่าโจวเฉาหยาง ฉันตั้งใจเรียนจนได้ผลการเรียนดีเลิศ แต่พวกคุณกลับไม่เคยชมฉันสักคำ”
“ในสายตาพวกคุณ ฉันก็ควรเป็นเด็กที่รู้ความอยู่เสมออย่างนั้นหรือ ฉันไม่มีความคิดเป็นของตัวเองบ้างเลยหรือไง ทุกครั้งพวกคุณเอาแต่ชมพี่รอง คอยปกป้องเฉาหยาง แล้วเรื่องที่โจวลู่หมิงกลายเป็นแบบนี้ พวกคุณไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบเลยหรือ”
“เพราะพวกคุณลำเอียง มีแต่ลูกที่พวกคุณรักเท่านั้นถึงจะได้รับคำชมและการยอมรับ ไม่ว่าเฉาหยางจะทำอะไร พวกคุณก็คิดว่าถูกไปหมด”
“แต่เธอไม่ใช่ลูกบ้านเราเสียหน่อย... เธอก็เหมือนโจวลู่หมิง ไม่ใช่ลูกบ้านเรา พวกคุณทนเฉาหยางได้ แต่กลับทนโจวลู่หมิงไม่ได้...”
ยังพูดไม่ทันจบ โจวหนานกวางก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง มองโจวเปยชิงด้วยความผิดหวังอย่างยิ่ง “ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเราไม่เคยบังคับให้พวกแกพี่น้องต้องประสบความสำเร็จอะไร แต่พวกแกต้องซื่อสัตย์และมีคุณธรรม! ไม่คิดเลยว่าวันนี้แกจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้...”